an_indecent_mind

kanlungan

2011-12-12T10:18:00.001+03:00

minsan may isang ibong pinagarap mong maturuan kung paano matutong lumipad.

sa bawat araw, ibinuhos mo ang lahat ng iyong atensyon at kaalaman sapagkat pursigido ka na gabayan sya.

paunti unti, pilit mong hinulma ang kanyang lakas ng loob na gawin ang isang bagay na dapat makaya nyang gawin.

tinuruan mong maging matatag hindi lang ang kanyang katawan ngunit mas higit ang kanyang kalooban.

hanggang isang araw sa iyong paggising wala na sya sa kanyang natatanging sulok, andun na sya sa kalawakan at buong tayog na lumilipad..

dun sa lugar na ninais mong marating nya na dati lang ay kanyang lubhang kinatatakutan.

hayon sya ngayon at malayang pumapagaspas ang mga pakpak, mga bagwis na kelan lamang ay naalangan syang ibuka..

kasabay ng pagkaaliw at pagkamangha, magkahalong emosyon ang bumabalot sayo ngayon...

masaya ka sapagkat may isang nilalang kang natulungang matuklasan ang angking kakanyahan na sadyang meron sya. masaya ka na sa unang pagkakataon ay nakita mo ang tunay na kasiyahan sa kanya.

ngunit kaalinsabay nito ay dahan dahan ka ding nilulukuban ng mumunting takot at pag aalala..

ngayon ngang natuto na sya, ngayong tingin mo ay kaya na nyang mag-isa, kailangan ka pa ba nya?

*****

sapagkat sadyang wala namang permanente sa buhay ng tao, lahat ay magbabago. lahat ng dumating ay mawawala din.

tulad din ng tamis ng hanging dulot ng amihan. tulad din ng masamyong dampi ng sikat ng araw sa umaga. tulad ng galak na hatid ng bawat bahaghari at bulalakaw.

lahat ay panandalian lang.

larawan mula kay gugel

an_indecent_mind

ang bawat bata....

2011-12-04T14:17:00.001+03:00

Mommy, ayoko na mag-aral...
Ha? Bakit naman?
Kasi baka magalit ka sa akin...
Bakit naman ako magagalit?
Kasi minsan may mali ako sa exams.
Mommy, nahihiya ako sa 'yo pag hinde ako magaling sa school... :((

(This is an excerpt from a friend’s FB wall; conversation with her 4-year old kiddo over dinner..)

****

Sa maraming mga pagkakataon, napapatitig ako sa mga bata na malayang naglalaro, nagtatampisaw sa ulan, walang kapaguran sa pakikipaghabulan, taglay ang mga inosenteng halakhakan at ningning sa kanilang mga mata.

Ansarap nilang tingnan no?

Ni hindi mo nga mamamalayan na tumatakbo ang oras sa panonood lang sa kanila... di natin maiwasang mainggit -- mabuti pa ang mga batang ito walang iniisip na anumang problema.

Kakain pag nagutom, babalik sa paglalaro kapag nabusog, matutulog kapag napagod, iiyak kapag nasaktan, tatahan pag niyakap at inalo alo...

Napakasimple lang ng kanilang buhay.

Marahil kagaya ko rin, labis kang natutuwa sa early development ng mga bata ngayon. Mas makulit, mas madaldal, mas madaming alam. At oo syempre naman hindi ako kelangan magpatalo sa makukulit nilang mga tanong at walang katapusang "bakit??".

Kadalasan pag nakikita natin yung kabibohan at potensyal nila, mas pinipili nating magsimula silang mas matuto at palawakin ang pakikisalamuha sa maagang pagpasok sa eskwelahan. Minsan nga lang nakakaligtaan natin na sa kanilang murang edad e dapat sana nag eenjoy pa sya sa paglalaro at pagtuklas ng mga bagay -- sa labas ng mga dingding ng paaralan.

Noong nag-aaral pa tayo pinipilit din nating maabot ang pinakamataas na marka, pinakamataas na karangalan, maging pinakasikat sa klase, pambato ng school. Sa mga katagang madalas nating marinig sa ibang tao na “malayo ang mararating ng batang to” o kaya sa tuwing pinupuri tayo ng ating mga magulang sa harap ng kanilang mga kaibigan, di natin maiwasang mangiti. Masarap sa pakiramdam.

Pero kapalit ng lahat ng pagpapaka nerd mo at walang katapusang pagsusunog ng kilay, di mo na napansin na nasakripisyo na pala ang sariling oras para mas matikman mo ang sarap ng iyong kabataan. Nagising ka na lang isang umaga na nasanay ka na lang na nakikipagkumpetensya sa lahat ng nasa paligid mo.

Hanggang ngayon hindi ka pwdeng pumetiks kahit saglit, parang anlaking kasalanan pag rumelax relax lang.. Magmula sa apat na sulok ng mababang paaralan paakyat sa bawat palapag ng iyong munting cubicle na ginagalawan, tuloy pa rin ang pakikipagtunggali mo sa mundong iyong nakagisnan.

Survival of the fittest. Nakalakhan mo na at nakasanayan ang pressure at kumpetisyon.

Pero kelan na nga ba ang panahon para i-enjoy ang lahat sa buhay mo? ang lahat lahat ng pinagpaguran mo? pag retired ka na? sa panahong malayo na ang loob ng anak mo sayo? sa panahong dalawa na lang kayo ng asawa mo? sa panahong hindi mo na kaya pang magbyahe ng malayo at matagal dahil sa katandaan mo? Darating ang panahon, saglit kang lilingon sa lahat ng nagawa mo, sa lahat ng meron ka. Kakapain mo sa sarili mo, para san nga ba lahat ng pinaghirapan ko? Masaya na nga ba ako ngayong nasa akin na ang mga bagay na noon ay pinapangarap ko lamang?

Kundangan kasi noong bata pa tayo bakit ba kase masyado tayong nagmamadali sa ating paglaki at pinipilit hatakin ang panahon? Tapos ngayon kung kelan tumatanda na at nagkaisip saka naman pilit pinapabagal ang mundo sa pag ikot nito.

Ngayon lagi na tayong nakalingon sa ating pagkabata, yung panahon na kung kelan napakasimple lang ng buhay. Ang sarap lang sanang balikan yung panahon na lahat ng bagay ay hindi pa ganun kakumplikado, na pwede kang magdesisyon nang walang inaalalang ibang maaapektuhan kundi ang iyong sarili. Pero di na ganun kasimple ang lahat.

Kaya’t sa aking pagtanda, sa paglaki ng aking magiging mga anak, sana kahit papaano matulungan ko sila na maramdaman ang tunay na saya ng pagkabata. Maranasan sana nila ang buhay at its fullest at magenjoy. Maipadama ko sana na ang buhay ay hindi lang umiikot sa pagiging number one sa loob ng apat na sulok ng paaralan. Na higit na mahalaga na makita nila ang ibat ibang aspeto buhay lalo na ang mabuting pakikipagkapwa at maappreciate ang mga bagay na meron sila, maliit man o malaki.

I think everybody should get rich and famous

and do everything they ever dreamed of

so they can see that it's not the answer.

Jim Carrey

**pix mula kay google

an_indecent_mind

tigang

2011-11-07T14:34:00.000+03:00

sa unang pagpatak ng ulan sa iyong pisngi, di ka makapaniwala at di mo maikubli ang nadaramang kaligayahan.

maisasatitik mo pa ba ang kahungkagan ng pakiramdam mo ngayon, ikaw at ang matagal mo nang kinikimkim na bagot sa kakahintay? kelan na nga ba ang huli? kung hindi pa ngayon, kelan pa kaya?

larawan ng isang tigang na pagkatao, ang tanging asam mo lang ay muling maginhawahan ng kahit kapirasong lamig. at ngayon nga sa pagdatal ng mumunting patak, naninibasib ka at ang iyong kaba, sa bawat paghawi kaalinsabay nito ang kabog sa yong dibdib. medyo matagal tagal na nga din kaibigan.

"halika at nasok sa aking kasabikan..."

lumurok na nga ang ulan kaalinsabay ng iyong pagkabulid sa sarap ng isang bagay na napakatagal mo nang inaasam asam na muling matikman.

aaahhhhhh.... eto na yun... eto yung kulang... eto yung sagot para maibsan ang palagian mong pagiging tigagal sa kawalan.. larawan ng walang kaparam ang iyong kaligayahan... gusto mo pang abutin ang sukdulan... sa saliw ng isang awit, buhos pa ulan, ang pagkatao ko'y lunurin mo nang tuluyan...

ngunit...

ang marubdob na pag-asam ay napalitan ng dagling pagkaunsyami. maaaring hindi mo nakayanan ang labis na pumaimbulog na kaligayahan. at ito ay taliwas sa iyong pagkakilala sa sarili, taliwas sa pag aakalang kakayanin mo ang lahat ng ligayang idudulot sa yo ng ulan..

matapos ang pagbuhos ng nakakabaliw na ulan, kapalit ng pagparam ng katigangan ng iyong pagkatao, kapalit pala ng silakbo ng pagnanasa ay ang daluyong na pagbaha... di mo inakala. di mo inasahan.

sino nga ba ang nagpasasa kanino?

sino nga ba ang tigang?

ang disyerto nga ba o ang ulan?

pektyur mula kay pareng gugel

an_indecent_mind

Friendly Sex

2011-10-24T00:01:00.003+03:00

He got the moves. he got the looks. he's a nice guy. he's a fine gentleman. he has the humor, never been boring. he makes you laugh. he lends you his shoulder when you cry. he has been there for you, no matter what. every other girl you know drools for him. he's your friend.

she's the best cook you've ever known aside from your mother. she takes good care of everything for you to be a better man. she can put smile on that gloomy face, in an instant. she can make your worries vanish, effortlessly. she has been this hot-chick-pantasya-ng-bayan, who's always hanging with you. she's the epitome of the perfect girl every man ever dreamed about. she's your friend.

naranasan mo na bang habang kumakanta o bumabangka sa usapan ang isa mong kaibigan e napatitig ka ng matagal sa kanya, at di maalis alis ang ngiti mo habang pinapanood mo sya? alam mong ngumingiti hindi lamang ang iyong labi ngunit pati na rin ang iyong kalooban habang pinagmamasdan mo sya. pisikal na atraksyon man o sadyang may espesyal na pagturing ka sa iyong kaibigan, di maipagkakaila na napukaw nya ang atensyon mo.

ang malaking tanong, kaya mo bang lumevel up? kaya mo bang tikman ang risk? handa ka bang isugal ang inyong pakikipagkaibigan?

sige magkaalaman na! baka nga sadyang pisikal na atraksyon lang ang lahat at baka libog lang na di kayang madala ng isang oras na paligo.

isang gabi lang. sex with a friend, friendly sex, walang malisya. papayag ka?

sigurado kang bukas pagkatapos ng gabing ito, kaya mo pa ulit syang tingnan sa mata ng walang pag-aalinlangan? kaya mo pa ulit syang pakisamahan gaya ng dati?

sa mga minsan kong natanong na mga bloggers at mga personal na kaibigan na kung sakali gugustuhin ba nilang makipagsex sa isang kaibigan, ipagpalagay na walang malisya heat of the moment lang, gagawin ba nila o hindi?

hati ang kanilang mga opinyon, merong oo as long na pareho nilang gusto.

merong hindi, ayaw isugal ang kanilang pagkakaibigan, wala daw talo-talo sa barkada. mostly babae ang mga sumasagot nito, medyo mas konserbatibo ata ang kanilang pananaw kumpara sa mga lalaki.

convenient daw sabi ng ilang kalalakihan, dahil at least alam nila kung san sila lulugar. walang expectations, walang commitment. hindi mo kelangang makipaglokohan. readily available sa mga oras ng pangangailangan ng isa't isa.

tingin ko kanya kanyang pananaw lang yan, meron kasing ilan na di kaya yung ganitong setup.

kapag ang isang pagkakaibigan e mas lumalim pa, masarap yan sa una. magaan kasi sa pakiramdam na for the first time lahat ng kaibigan mo e pabor sa taong kasama mo. pero minsan pala kahit gaano katagal mo na sya kakilala, lalabas din ang ilang mga tunay na ugali ninyo.. susulpot na ang priorities, selos, expectations, to the point na pati grupo nyo e apektado na rin. syempre friends will be friends, they will take sides. at dahil ayaw nilang nasasaktan ang kaibigan nila, kakampi sila sa nakikita nilang umiiyak at nahihirapan (syempre hindi tayo yun guys! unless ikaw ang iyakin sa inyong dalawa ng ex-gf mo!). ang malupit pa dyan e yung walang katapusang pagpipilit ng inyong mga kaibigan to help patch things up. to the point na nakakasawa na lang at ayaw nyo na lang sumama sa mga lakad ng barkada. pag andun ang isa, dapat wala yung isa. bawal ang magsama ng panakip ng butas pag bago pa ang breakup, "alam mo ba ang 3-month rule?" oo uso yan...

kaming mga lalaki, hindi puro libog lang.

marunong din kaming magpahalaga sa aming mga kaibigang babae. we may find sex with a friend a nice idea, kasi casual sex, a freebie of friendship. but the plain truth is that we still choose among our friends. we can/we will do it only with those who knows the real score and can handle the aftermath of the situation. we don't want to always end up as the villain in a relationship.

kung gusto mo ng gamitan lang, dont fuck with your friend, find somebody else. not worth the risk. kung gusto mo ng gaguhan, wag din with a guy friend kasi gano ka man kabitchy, mas gago pa rin at matigas ang puso naming mga lalaki. gago kami in a sense na wala kaming pakialam sa mararamdaman mo, baka di mo kayang iresist ang sakit na mararamdaman mo at ikaw din ang kawawa sa bandang huli.

but treat us a confidant, treat us your real ally, we can be superman for you.

reality check, there's a fine line between being friends and lovers. madaming sumubok, some of them ended up as lifetime partners, but most of them ended up hurting each other and ruined the ever valued friendship.

need sex or a lover? dial a friend?

nah... maybe not a good idea…

It might be too much for you to handle.

pektyur mula kay pareng google

an_indecent_mind

sa bawat pagdapit-hapon

2011-10-13T14:02:00.000+03:00

"wala na si nanay... di na nya nakayanan ang paghihirap nya..."

sa gitna ng paghagulhol yan ang ang buhol-buhol na mga salitang nasambit nya sa akin..

nablanko ako sa mga binitiwan nyang salita... hindi ko inasahan... hindi ako sanay sa ganito...

alam kong kelangan nya ng mapaghihingahan, ng masusumbungan at ng makakausap sa sandaling ito. wala akong mahagilap na salita para pagaanin ang kalooban nyang alam kong lubos ding naghihirap ng mga sandaling iyon. wala rin naman akong magawa kasi milya milya ang layo ko sa kanya. kung nasa tabi lang sana nya ako ay hahayaan kong lunurin nya ng kanyang mga luha sa pagtangis ang balikat ko, baka kahit sa ganong paraan e maibsan man lang ang bigat ng kanyang kalooban.

" tahan na... ayaw nyang makita ka ding nahihirapan di ba? kung kelangan mo ng makakausap o makikinig sayo, andito lang ako...."

mahirap para sa kanya dahil kausap lang nya ang nung nagdaang gabi ang kanyang inang nararatay sa sakit nitong unti unting pumapatay sa kanyang katawan. mahirap dahil araw araw nyang nalalaman na palala na nang palala ang kundisyon ng kanyang pinakamamahal na ina. mahirap para sa kanya na umasa na madudugtungan pa ang buhay ng kanyang ina, kung mismong ang kanyang sariling ina e sumuko na rin, at kung ang ama nya rin ay nawala na ng pag-asa at sa halip ay palaging ipinapaliwanag sa kanya na konting araw na lang ang nalalabi para makasama nila ang kanyang ina...

mahirap sa kanya dahil nasa ibang bansa sya.

malayo sya para mayakap ang kanyang ina at makasama sa mga huling sandali ng kanyang buhay. masakit dahil kahit gustong gusto na nyang umuwi para makapiling ang kanyang ina, kelangan nya pa rin magsakripisyo sa malayo para may pantustos sila sa gamutan ng kanyang ina.

"nay, pagaling ka ah? malapit na akong umuwi... ako naman ang mag-aalaga sayo ha? kagaya ng pag-aalaga mo sa kin noon pag nagkakasakit ako di ba?... pagaling ka ha? hintayin mo ang pag-uwi ko..."

mga katagang kanyang binitiwan sa huling pag-uusap nila ng kanyang ina. walang nakakabatid na iyon na pala ang huling pagkakataon para mapaabot ang pagmamahal nila sa isa't isa. kung alam lang sana nya, disin sana ay hindi na lang natapos ang pagkakataong iyon...

" sayang lang kasi di ko man lang sya inabutan, di ko man lang sya nayakap, naihatid o nakita man lang... sana man lang naalagaan ko sya sa mga huling sandali... sana man lang nakahingi ako ng tawad at nakabawi sa lahat ng mga ibinigay kong sama ng loob noon sa kanya.. sana man lang....."

totoo, walang anumang paalam ang madaling tanggapin ng kalooban, lalo pa at alam mong iyon na ang huling sandali nyong magkakasama. walang katumbas na sakit ang pagkawala ng isang mahal sa buhay. pero hindi naman doon natatapos ang lahat, kelangan pa din nating ipagpatuloy ang ating sariling buhay. nawala man ang kanyang pisikal na presensya, habambuhay nang mananatili ang kanyang mga masasayang alala. di naman sila nawala, andyan lang sila, di man natin sila nakikita pero patuloy lang silang gumagabay at sumusubaybay sa atin.

credits

Don't strew me with roses after I'm dead.

When Death claims the light of my brow,

No flowers of life will cheer me: instead

You may give me my roses now!

Thomas F. Healey

an_indecent_mind

wag kang atat! bibigay din yan!

2011-10-02T11:52:00.000+03:00

sabi nila, PATIENCE is a VIRTUE daw....

ewan ko ba, HINDI ako pinanganak na ~~pasyensuso~~ PASYENSYOSO....

kaya nga ang favorite motto ko sa buhay ay,

LET'S GET IT ON!!!!

an_indecent_mind

wait lang! di ba True Love Waits??

2011-09-29T11:10:00.002+03:00

True love waits daw... Madalas kong mabasa at marinig ito noong highschool pa ako. Lagi din kaming nireremind about sa consequences ng pre-marital sex ni titser Leny at titser Hilda (mga religion class teachers namin) at ni Mam Magdalena (titser namin sya sa Accounting pero madalas naming tanungin about sex; at syempre pa alis na ang antok ng lahat na pag sex na ang topic!).

kung sa panahong hayskul e normal na sa aming mga kalalakihan ang pagiging mapagsaliksik, mapusok at padalos-dalos sa ganitong yugto e ako naman noon e nageenjoy pa lang sa mga “kilig moments” LOL. Oo tama, sa halip na pamboboso at kung ano ano pang kalokohang produkto ng hormonal na pagbabago e abala naman ako sa paggawa ng mga love letters o di kaya ay pagreresearch ang inaatupag ko noon sa kung paanong paraan mapapasagot ang nililigawan (pangit ka na nga wala ka pang diskarte??!). Madalas akong gawing kasabwat ng mga barkada ko para sumulat ng love letters sa kanilang mga nililigawan at madalas ko ding binalak na ako na lang kaya ang sumulat at lumigaw dun sa mga type nila, sagutin din kaya ako? LOL

Well, mga murang isipan at saka yung generation namin noon e considered na fourth base na ang lips to lips sa chick -- mayabang ka na nun brod! (ay syempre depende nga pala sa kartada ng chick mo! LOL) pero kung iyayabang mo e gumala-gala ang iyong mga kamay sa kambal na bundok at sa mabalahibong pusa (yes, as in!) sa dako pa roon? Aba naman parekoy! Fifth Base ka na nun! Tutulo ang laway sa inggit ng mga barkada mo sayo.. at sisimulan ka na nilang tawaging “chickboy”..

Wala e, ako mahina ang loob ko sa mga ganyan.. may mga naging gf ako during highschool days pero ang pinakamalayong narating ng dulo ng daliri ko nung mga panahong yun e hanggang dun lang sa ibabaw ng “sa dako pa roon” at nung nag-attempt akong baybayin ang garter ng kanyang so-en e dun natigil ang aming pagpapalitan ng laway. Tandang tanda ko pa kung pano nya ako tiningnan sa aking mga mata, maluha-luha sya noon, may takot, at nagtatanong o nagmamakaawa ~~na ituloy ko ang maitim kong binabalak~~… pero tumigil ako sa ginagawa ko, bigla akong natauhan na para akong nabuhusan ng malamig na tubig..

gusto ko sanang ipagpilitan ang nais ko sa marubdob na pagnanasang kumawala na sa pagkaalipin kay mariang palad..

gusto ko sanang gamitin ang mga linyang “akala ko ba mahal mo ako?”

Andun na e! andun na yung tinatawag na “heat of the moment” na sa tingin ko e nadadala na din sya sa ginagawa namin! pero hindeeeee…. Natakot ako!

Una kasi wala pa naman akong karanasan at takot din akong mauwi lang sa kahihiyan ang gagawin namin, kasi ang totoo nyan e nung naglalaro pa lang yung dulo ng daliri ko sa garter nya e nanginginig na talaga ako!

ikalawa, biglang pumasok sa isip ko ang mga mukha ng titsers ko habang pinapaalalahanan kami about sex. .. lol

Natakot ako sa maaaring maging bunga ng gagawin naming masarap pero bawal.. natakot ako pano kung mabuntis sya? Pano na ang pangarap ng mga magulang ko para sa akin? Pano na ang pangako kong pagtataguyod sa mga mas nakakabata kong kapatid? Pano na ang gatas at lampin ng magiging anak namin? Sa ganitong nagsasalimbayang mga agam-agam, walang ilang segundo lang e humupa na ang galit ng nagngitngit kong alaga.. at pagkatapos ng gabing iyon, anlaking panghihinayang ko sa pinalampas na pagkakataon, ilang gabi akong ~~nagsarili~~ di pinatulog sa pag-asam na disin sana ay nakatikim na ako ng pagkaing parang pagkasarap sarap..

Ngunit ngayon, pag nagbabalik tanaw ako sa mga desisyon ko noon, natatawa ako sa sarili ko.. ano kaya kung mas naging agresibo ako noon? ~~dalubhasa na kaya sana ako ngayon?~~ ano kaya yung mga nakalagay dati dun sa mga love letters ko noon, bakit naging epektib para mapasagot yung mga chikas nila?

sa isang bahagi ng aking pagkatao, malaking pasasalamat ko din sa mga guro na patuloy na nagpaalala sa min about premarital sex.. kasi natuto ako --- natuto akong dapat laging may baong kapote (in case na umulan).. natuto akong mag-isip munang mabuti kung “worth it” ang napili kong kapareha..

Yeah! tip lang mga brod, pag andun na kayo sa climax at tipong atat na atat ka na, sandali mong isipin na, “what if mabuntis ko to? Eto na talaga mapapangasawa ko??? takte! parang lugi ata ako??"

at bigla sasabihin mo sa partner mong, “wait lang pala… True love waits.” LOL basag!

Ikaw, kelan ang iyong perstaym? at ginamit mo din ba ang konsepto ng TruLabWeyts? ekspleyn

pektyur galing dito

an_indecent_mind

Peksman! Mamatay man!

2011-09-22T09:52:00.000+03:00

Madalas tayong sumumpa, kahit sa mga simpleng bagay.

Minsan nga parang andali dali nating magbitiw ng pangako sa isang tao, umaabot pa sa puntong sasabihin nating,

"peksman! kahit mamatay pa man ang kapitbahay namin!"
(tsk! kawawang kapitbahay!)

pero mas madalas di na natin pinag-uukulan ng pansin kung yun bang mga bagay na nagagawa natin e di-tuwirang pagsira sa ating mga salitang binitiwan.

palabra de honor

Bigla kong naalala ang aking lolo, kung gaano sya kaistrikto noon, kung gaano nya pinaninindigan ang kanyang mga binibitiwang salita (kahit nga minsan e parang baluktot na sa katwiran). Para lang bang “utos ng Hari, di mababali”.

Minsan maganda ang kinalalabasan, minsan naman panget. Minsan gusto mong sumuway o magtanong ng konkretong rason, pero wala na din namang magagawa kasi "utos ng matatanda".

Pansin ko lang ha, noon mas madami ang may mga matatag na paninindigan. Ang mga matatandang tao kasi oras na magbitiw sila ng salita sa kanilang kapwa e pilit nila itong sinusunod kasi pinapangalagaan nilang madungisan ang kanilang mga pangalan. E sa panahon ngayon, ilan pa kaya sa atin ang may ganitong prinsipyo sa buhay? Ilan pa kaya sa atin ang maingat sa pagbibitiw ng mga salita at mga pangako? Ilan ang walang pasubali na tutuparin ang lahat ng mga salitang nasabi na?

The best way to keep one's word

is not to give it.

Napoleon Bonaparte

Marahil konti na lang silang mga taong "may paninindigan" sa panahon ngayon. Marahil ultimo ang ating pagpapahalaga sa prinsipyo at sariling pangalan e nagbago na din sa paglipas ng panahon.

Minsan nga ang pagtupad sa mga pangakong ating binitiwan e parang biro-biro na lang sa atin. Minsan nakakasanayan na din natin na balewalain lang kasi alam natin na kahit di tayo tumupad e pagpapasensyahan at iintindihin naman nila tayo. Pero paano kung tayo yung umaasa at naiwan sa ere sa isang pangako na hindi naman pala matutupad? Masakit tsong di ba?

“dadating ako..” payak pero may paninigurado. Pero nagagawa mo nga ba to? O marami kang alibi sa di mo pagdating sa takdang oras o sa di mo pagsipot sa usapan?

Kung may ibulong akong sikreto sayo ngayon, at sabihin kong “atin-atin lang natin to ha?”, kaya mo bang mapanatiling tikom ang bibig mo? kahit kanino?

Ok na nga lang ba ang magsinungaling? Natural na lang ba na ngitian mo na lang sila at sabihin na “joke lang yun! Ano ka ba??!”

Katanggap-tanggap na ba na sabihin na lang sa isang tao na “sorry, I lied.”

Ikaw, mahilig ka bang mangako?

an_indecent_mind

ikaw ang nawawala kong butones

2011-09-05T18:17:00.001+03:00

maghapon akong di mapakali. naghahanap ako ng aspili o kaya perdible, panlunas sa medyo "awkward" na sitwasyon na to. pano ba naman, nawala ang isang butones ng polo ko. bagamat napansin kong medyo maluwag na ang tahi ng butones bago ko isuot pero nagkibit balikat lang ako kasi tiwala naman ako na di naman yun basta basta bibitaw, at saka paborito ko to e...

ang kasunod ko na lang napansin, nawala na ang butones ko....

nagawan ko man ng remedyo ung polo ko pero sa tuwing may kausap akong ibang tao, naaalangan ako... kasi baka mahalata nilang nawawala ang isang butones ng polo ko..

buong araw ko syang inisip at hinanap, at ngayo'y umaasang sa paguwi ko sa bahay ay dun ko sya matatagpuan.. at sana may magawa pa akong paraan para maibalik sya sa dati nyang kinalalagyan, sa polo ko.

*****

sa buhay natin, sa pagdaan ng panahon marami tayong nakikilala. yung iba talagang tumatagal sa ating buhay. kaibigan man o karelasyon, dumadating talaga ang punto na nasasantabi natin sila, sinasadya man natin o hindi.

masyado na kase tayong nasasanay sa presensya nila. oo andun yung kakaibang kumportableng pakiramdam kapag sila ang nasa paligid natin. pero bakit minsan sila din yung mga taong madalas nating isinasantabi?

sa panahon ng saya, andyan lang sila sa isang sulok masayang nagmamasid sa atin habang malakas tayong humahalakhak kasama ng mga plastik na kaibigan... ngunit kapag malungkot tayo sila naman ang una nating naalala, kasi alam nating maaasahan natin sila at hinding hindi nila tayo iiwan.

hindi man natin napapansin, maalam din silang magdamdam. maalam din silang masaktan pag naiitsa pwera ngunit mas madalas silang magsawalang kibo na lang at iniinda ang sakit na nadarama, dahil mahal nila tayo. dahil anumang bagay na nakakapagpasaya sa atin e kaya nilang ipaubaya at sino man na makakapagpasaya sa atin, kaya nilang tanggapin at mahalin din.

ngunit dadating ang isang punto na sa patuloy nating pagwawalang bahala, magigising na lang sya isang umaga na wala nang sakit, wala nang pait, at wala na ngang sigurong nadadamang pag-asa na mababago pa ang lahat nang nakagawian na natin. at yun ang mas nakakatakot, kapag umabot sa pagkakataong kayang kaya na nila tayong bitiwan. at doon natin mararamdaman ang kahungkagan ng buhay sa kanyang pagkawala.

kung mangyari man yun pipilitin nating makabawi, pilit nating ibabalik ang dati, pilit na sosolusyunan ang sigalot na ito.. pero paano kung huli na pala ang lahat? na ang simpleng uka lang noon sa inyong samahan ay ngayon ay isa na palang malaking lubak? pano pa nga ba maibabalik ang lahat?

*****

katulad nang pagkawala ng isang butones sa iyong paboritong damit pilit mo itong hahanapan ng solusyon. hanggang sa puntong pilit kang hahanap ng kanyang kapalit, yung eksaktong eksaktong kagaya nya... para hindi makita ng ibang tao ang pagkakaiba nung nawala na ang orihinal na butones sa polo mo.. at ang totoo nyan, wala kang makukuha na kaparehas nya.

halos kapareho oo.. yung tipong di na mapapansin ng ibang tao ang pagkakaiba. pero ikaw mismo, sa sarilli mo, alam mo ang totoo. kailanman di mo maaring lokohin ang sarili mo na nakalimutan mo na ang lahat. dahil sa bawat sandali na mapapagtuunan natin ng pansin ang bagong butones patuloy pa ring sasariwa sa ating alaala ang minsang nawalang butones.

panghihinayang..

kung naging mas maingat lang sana tayo at mapangalaga....

ikaw, naranasan mo na bang mawalan ng butones?

an_indecent_mind

in yur peys!

2011-08-23T09:48:00.001+03:00

you: psssstt....
you: suplado!!!
me: hello crush!
you: ewwwwwwww!!!!!!

Tangina ka ah... nakakasakit ka na ah... pakyu ka!

someday, i'll say.... "pag lumingon ka, akin ka..." --- (in the name of love-- AGA & ANGEL) LOL

pag gwapo ko di na kita papansinin! tandaan mo yannn!!!

o!! gudlak naman sa akin! hahaha!

an_indecent_mind

di baleng magtagal sa suso wag lang sa baso!!

2011-08-16T15:22:00.003+03:00

iinom ka pa ba???!! bilisan mo at dyan (sa tagayan ding yan) din kami iinom!!

ilan lang to sa mga patutsada at kantyaw na maririnig natin sa gitna ng umpukan pag medyo nabababad na sa ating harapan ang tagayan..

para sa iba siguro, unhygienic yung iisa lang ang umiikot na baso sa isang inuman. pero ito ang nakagisnan ko sa aming probinsya sa quezon. kung di ka makikisalamuha at hihingi ka pa ng espesyal na baso, malamang sabihin sayo e maarte ka o di marunong makisama. ano ka chicks???! e kung yun ngang mga chicks samin e umiinom sa mismong tagayan ikaw pa ang magiinarte??

usapang inuman.. i miss the good old days, yung noon before pa ako magabroad. kasama ang mga barkadang putik.. yung mga tawanan, inuman, at mga kalokohan kapag nalalasing na.. noong mas simple pa lang ang buhay... sure we can brag of things that we have now compared with before pero tingin ko wala nang mas sasarap pa sa dating samahan ng barkada..

noon nga nagkakasya lang kami sa ginpomelo at boy bawang kasi dun lang magkakasya ang aming pera pero wag ka inaabot na kami nun ng magdamagan!

baligtaran pa nga kami ng bulsa para lang lumabas ang pambili! (para lumabas ang pera nung mga tsinatyani ang bulsa sa pagbunot! hehe)

di baleng mangatok sa tindahan kahit alas tres na ng madaling araw na para lang mangutang kay Inang Ading wag lang mabitin sa inuman!

good old days ng tropa..

nakakalungkot lang kasi na isipin na sa bawat paguwi ko sa pinas, pakiramdam ko e unti unting lumalayo ang lahat sa akin. hindi na ganun kadaling mabuo ang grupo kasi may kanya kanyang dahilan. kung kelan may pambili na kami ng masarap na pulutan, kung kelan may inihanda akong imported na alak para sa kanila, at saka saka naman sila hindi mahagilap.

tuloy, unti unting napapalitan ng paghahanap sa "noon" ang bawat pakikiumpok ko sa kanila.

nakakamiss din naman yung bigla na lang susulpot sa bahay mo yung mga barkada mo at hahatakin ka, literally, palabas ng bahay para lang sumama sa kanilang inuman. at pagdating dun, isang simpleng simpleng inuman ang iyong madadatnan... isang tagayan, isang pitsel ng tubig na may nakaplastic na yelo, isang long neck ng matador, pansit para sa mga di pa naghahapunan, at oishi o lala para sa pulutan, gitara para sa mga rakista, mic para sa mga feeling bokalista pag nalalasing na... solb!

at dito lang, sa ganitong paraan, wasted na ang aking buong pagkatao sa espiritu ng alak pero pag nagkita kita ulit kinabukasan di maubos ubos ang tawanan sa jamming ng nakaraang gabi! kung ikaw kaya, ipagpapalit mo nga ba to sa masarap na alak at pulutan?

hinahanap hanap ko rin ang simpleng inuman, hinahanap hanap ko yung patak-patakan, "bente-bente matuloy lang!"... pero mukang di na ata ganun..

wala naman kwenta sa akin yung gumastos sa tomaan kasi parte yan ng samahan ng barkada, nasasabik nga ako sa kanila e.. ang totoo nyan andito pa lang ako sa malayo may budget na akong nakalaan para sa aming mga magdamagan..

ang hanap ko lang naman sana, yung paminsan minsan e hindi gawing basehan sa "pagbunot" ang estado natin sa buhay. yung mga minsan e sabihan ako ulit gaya ng dati, "sama ka brod, may kauntian tayo at malalasing ka dun nang walang kagastos gastos"... o? di ba masarap yun??? yung lasing na lasing ka pero walang kagastos gastos?? tapos hanggang sa tapsihan pagkatapos ng inuman libre ka pa rin! san ka pa? di ba?!

siguro naman di lang ako ang nakakaramdam ng ganito, kung ofw ka, malamang ikaw rin.

drink or drown??

"o shot na! iinom ka pa ba??? aba'y di bale nang magtagal sa suso wag lang sa baso!"

pektyur galing dito

an_indecent_mind

Ang yungib! Bow!

2011-05-09T15:35:00.001+03:00

Eto na.. eto na yun..

Kung noong unang linggo pa lang ng marso e naiinggit yung mga nasa pinas kasi di hamak na mas malamig pa dito sa buhanginan kumpara sa pinas na noon ay naguumpisa nang maglagablab…

kasi eto na nga… DRY and HUMID season na ulet dito..

Ilang araw na ang nakakalipas, nagsisimula nang magparamdam ang delubyo ng impyerno sa lupa.. minimum porti degri selsyus ap to pipti degri selsyus sa labas kapag tanghaling tapat!

Kaninang umaga, nung papasok ako sa opisina, akala mo ay taglamig.. ma-fog! As in zero visibility from 15 meters.. signs na to.. malapit na.. at oo, humid na.. at maghuhumid pa lalo.. ito yung panahon na hindi mo gugustuhing lumabas ng airconditioned mong kwarto.

***

Habang naghihintay ng service vehicle namin, kwentuhan pa kami, di nakatiis makidawdaw sa usapan namin ang isang kaopisina ko, isang kabayan…

“ang init na ngayon Sir noh? Yungib na kasi…”

Huh??!!Ampotah! Gusto kong pumatay ng kaopisina!

Ang aga aga e…

YUNGIB talaga???!!

pektyur galing kay pareng gogol

an_indecent_mind

B.F.F.

2011-03-20T10:49:00.002+03:00

Daphne: Kelangan ba talaga nating gawin to?

Robbie: Ayaw mo ba? E di huwag na lang kung napipilitan ka.. ikaw lang naman ang inaalala ko e.. paano maaalis ang paghihirap mo ngayon kung aatras ka pa?

Daphne: Ang sakit kase talaga! Tas ang init init pa! Ikaw kaya??!

Robbie: Ssssshhh… Ang arte mo naman! ikaw na nga tinutulungan dyan e.. Huwag ka ngang maingay! Mamaya nyan magising pa sila e..

Daphne: Teka nga, san mo naman natutunan to?

Robbie: Sa lola ko, dati kasi tuwing sumasakit tyan ko e bote ng mainit na tubig din ang pinapadampi nya sa tyan ko..

Daphne: Shucks! Lasing talaga ako.. pakiramdam ko umiikot na ang kisame ng bahay namin!

Robbie: Hehehe! Sa isip mo lang yan, ako nga tinamaan talaga, andaya kaya nyong dalawa ako lang ng ako ang umiinom! Bakit kasi naisipan mong shower party e apat lang tayo ng groom-to-be mo... sana lumabas man lang tayo…

Daphne: Susss! Gastos lang yun no! Sakit talaga… waaaahhh!!

Robbie: Sshhhh!! Ingay mo! Mamaya magising mama mo sa kabilang kwarto e.. akina nga! Ako na! di mo naman ata kasi dinidikit sa tyan mo e.. higa ka nga dito sa kama mo taas mo kaya konti yang damit mo..

Daphne: o… tadu ka.. ayusin mo ha? Sapakin kita..

Robbie: hehe! Amputi pala ng tyan at pusod mo.. umiilaw sa dilim! Balbon balbon pa! anong lahi yung ganyan? Hehehe!

Daphne: Ulol! Sapakin kita dyan e! nakita mo pa yun?? Dilim dilim na nga dito sa room e..

Robbie: E syempre! Hahaha! Gusto mo himas himasin ko din tyan mo para maalis ang sakit? Hehe!

Daphne: Ulol! Style ka pa ha? Sumbong kaya kita dyan kay best?

Robbie: Hehehe! Wala plakda na yan o? kita mo nga naghihilik pa.. ako ang dinadaya nyo pero kayo ang nalasing??! Tssskk!

Daphne: Oi! Sandali nga! Tumataas na ang hilot mo ah??!

Robbie: Sus! Enjoy ka nga e.. nakapikit ka pa ngayon.. masakit pa ba tyan mo?

Daphne: Loko ka ha… yung siko mo kanina pa nakadantay at humihimas sa boobs ko.. pasimple ka pa ha..

Robbie: Ssshhh.. relaks ka lang dyan… sarap ba?

Daphne: Loko ka talaga… Hmmmm……

Robbie: Cute mo talaga… alam mo bang anlaking hawig mo kay glydel mercado? pag ganitong madilim glydel na glydel ka o!

Daphne: Wehhh.. nakakatsansing ka na nga bola ka pa dyan… di lang ikaw ang nagsabi nyan no! susss…

Robbie: Anong size mo?

Daphne: 36c, bakit?

Robbie: Wala lang.. apaw kase sa kamay ko e o… hehehe! pinagpala ka talaga.. swerte naman ng bf mo sayo..

Daphne: Well… hihihi

Robbie: Sarap ba? nakapikit ka pa… ansarap mo naman panoorin… Mukang nageenjoy ka ah…

Daphne: uhuh… hmmm...

Robbie: e pano naman ako? Kiss kita ok lang?

Daphne: Tadu!

Robbie: Ssshh… Ingay mo naman… Syempre.. shower party mo kanina… e di eto farewell kiss lang.. walang malisya… hehe!

Robbie: Ano na? silence means yes?

Daphne: Tangna ka!… nahohorny ako sa pinaggagawa mo sakin!

Robbie: Hehe… o e di kiss na… sus para kiss lang e..

Daphne: Sige na nga… puta! Kiss na! isa lang ha! Tadu ka talaga…

(to be continued)

P.S.
*ang pagsasalarawan sa taas ay kathang isip lang ho ng may akda, anumang pagkakahawig sa mga pangalan o pangyayari ay nagkataon lamang at di sinasadya. patnubay ng magulang ay di na kailangan.

**pektyur mula sa photobucket

an_indecent_mind

walang iiyak

2011-03-08T11:01:00.000+03:00

I am dying.. Would you tell a lie for me? Would you be kind enough? Would you love me or do every possible thing to make me happy on my remaining days?

Sasabihin mo ba sa akin na, “wag kang mag-alala everything would be fine” or “Matatapos na ang paghihirap mo", "masaya dun” (o sige ikaw na muna ang mauna! Masaya pala huh…)

Madalas kasi, tayo, ginagawa natin lahat para mapasaya ang isang tao na konti na lang ang nalalabing oras sa mundo. Sinusunod natin ano man ang sabihin nila, binibigay natin kung ano man ang hingin nila.

Oras, atensyon, pagmamahal, LAHAT.

Pero bakit nga kaya no? Para lang ba bumawi tayo sa lahat ng mga pagkukulang at masasamang ugaling ipinakita natin sa kanya noong malakas pa sya?

Para lang last-minute shopping e no? Kung kelan konti na lang ang oras saka tayo nagkukumahog na ipakita at ipadama ang mga bagay na hindi nya naramdaman noon, noong maaappreciate pa nya ang lahat ng ginagawa natin ngayon.

Mga ipokrito nga ba tayo na maituturing na pinapalakas natin ang kanilang loob sa mga nalalabi nyang ilang mga araw habang patuloy naman tayo sa pagpapakita ng mga bagay na hindi nya naramdaman noon mula sa atin, showing what he would be leaving behind.

It’s like, we’re trying to detach him from everything he possess here on earth, but still we’re trying to show him how good his life is/can be, at the same time.

So ironic.

Nakakalungkot isipin na maiksi na lang ang oras para ipadama natin kung gaano sila kaimportante sa ating buhay. Nakakapanlumo na bakit ngayon lang, kung kelan huli na, saka lang natin unti unting nararamdaman yung “hollow feeling” sa dahan dahan nyang paglisan.

That sense of emptiness and everything in between.

an_indecent_mind

P.S.

pektyur mula kay pareng gogol.

salamat po sa lahat ng walang sawang pumapasyal sa kwartong ito at sa ilang mga taong patuloy na nangungulit na magblog ulit at nambobola na magaling daw naman ako.. o ayan may bago na akong post, at isa lang ang masasabi ko.. di naman kayo ang dahilan neto! tseh! lols

bitin-ari... (itinerary)

2010-12-11T23:59:00.001+03:00

now...... tagtuyot.

10...9...8...7..6...5...4...3..2...1.......

bakasyon. \m/

family. >:d< :-* :x

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sex.sex. sex. sex. sex..... :-> :-"

pasko. :-bd

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sex.sex. sex. sex. sex..... :-> :-"

EB. >:d<

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels.- black label. hik! 8-} :-&

sex? :-?

kamayan sa palaisdaan. =p~

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

reunion AMPONs. >:d<

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

reunion BJs. >:d<

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sex. :-> :-"

get-together EDISONIANs. >:d<

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sex. sex. :-> :-"

bagong taon. paputok. \m/

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sexxxxxxx. plok. plok. plok. <:-p

EB. >:d<

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. burp. #:-s

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

no sex. :-s

barangay ginebra. pleasure. :-bd \m/

BDAY. :-bd \m/ <:-p

sex.sex. sex. sex. sex..... :-> :-"

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. seafoods. burp. #:-s

sex.sex. sex. sex..... :-> :-"

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sex.sex. sex...... :-> :-"

shisha. @-)

sex.sex..... :-> :-"

sex...... :-> :-"

sex. ulk ulk ulk. ^#(^

family. >:d< :-* :x

tagaytay/enchanted kingdom.

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. seafoods. burp. #:-s

SAGADA. pleasure. nature trip. food trip. 8-> :-bd

sex. :-"

family. >:d< :-* :x

ocean park/MOA. kaching kaching kaching. :-ss

LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. seafoods. burp. #:-s

beach. nature trip. :-bd
LAMON. baboy.pork. baboy. pork. baboy. seafoods. burp. #:-s

sex. :-> :-"

LAKLAK. red horse. pilsen. san mig. lambanog. matador. gin bulag. emperador. jose cuervo. jack daniels. black label. hik! 8-} :-&

sex. :-> :-"

malls. pleasure. chickababes. kaching kaching kaching. :# :-s

sex. :-> :-"

sex. :-> :-"

sex. :-> :-"

sex. :-> :-"

sex. :-> :-"

sex. :-> :-"

kaching. kahing. kaching. :-?? :-s

sex.

sex.

sex.

sex, sex, sex,sexxxx... repeat til faint. (: (: (: (: (:

back to reality. :-h :-<

:(

an_indecent_mind

P.S.
A_I_M itinerary patented. kathang isip po lamang. anumang pagkakahawig sa tunay na pangyayari ay nagkataon lamang at di sinasadya. JOKE LEMENG YUNG SEX.

party party!!!

2010-11-27T00:51:00.000+03:00

"don't call me, i'll call you later, andito kasi ngayon si bf"

kung pamilyar sayo yung ganitong linya malamang naranasan mo na ang ganitong klase ng magulong relasyon,at ngayon pa lang e natumbok mo na ang kahulugan ng linyang yan. malamang di na bago sayo yung linyang "manong sa pinakamalapit...", adik ka na rin sa full throttle intensity ng "short time" at alam mo yung literal na kahulugan ng "parang mauubusan".

ang totoo, masarap na mahirap ang ganitong tipo ng relasyon. masarap kasi nga may thrill. para ka na ring palihim na kumakain ng huling slice ng pagkasarap sarap na cake sa ref nyo na di naman sayo at alam mong magagalit ang mayari pag nalaman nyang nilantakan mo ito.. pero sige kain ka pa rin..

di naman ako magmamalinis dahil di naman talaga ako malinis. i've been into same situation before. may gf ako noon but it just happened that my ex-gf and i found each other again after ten long years. once tinanong ko sya, "nasa yo ang lahat ng pagkakataon at magagandang katangian para pumili ng taong magmamahal sayo ng buong buo, pero bakit ako pa?" nakangiti pero walang kakurap kurap nya akong sinagot, "dahil sa ngayon ikaw lang ang nakakapagpasaya sa kin ng ganito. alam ko naman di permanente to, bukas maaaring maiba ang ihip ng hangin, pero sa ngayon pahiram muna sayo, habang masaya pa tayo sa isat isa. at saka... ano ka ba? mas mahal ang kabit no!"

the joy and pleasure of having an illicit affair.

iba ang pakiramdam, may adrenaline rush sa bawat pagkakataon, may kakaibang thrill, madalas fast forward ang lahat ng bagay. you both know what you want at ginagawa nyo yun without pretentions or hesitations,kasi di nyo naman kelangang magpanggap just to please each other. kasi tanggap nyo ang isa't isa, no more no less. wala kayong sinasayang na oras, itinuturing nyong last na ang bawat araw na magkasama kayo dahil wala naman talagang kasiguraduhan ang lahat sa inyo.

pektyur mula kay pareng gogol

masarap ang bawal kasi alam mong alam nyang pumili ka na pero pinipili ka pa rin nya.

masarap ang bawal kasi alam mong pumili na sya ng para sa kanya, na sa tingin nya e pinaka the best na para sa kanya, pero heto at pinipili ka pa rin nya.... ibig sabihin ba nun e better ka pa sa best?

pero teka nga, may superlative pa ba ang best?

the torture of having one.

lahat ng saya may downside din yan at eto ang malupit na parte na walang gamot na mabibili kahit san pa mang mercury. yung nakakamatay na lungkot habang nag-iisa ka, naghihintay sa simpleng text message o paramdam, kahit miscall lang sana, masabi lang na naalala ka nya kahit masaya sya sa totoo nyang mundo..

alam mo naman na hindi sya sayo, alam mong di pwede, alam mong ikaw din ang talo sa huli pero sige ka pa rin.. bigay ka pa rin ng bigay.. ano nga bang kapalit? isang oras ng ngiti kapalit ng isang araw na luha. kaunting atensyon. kapirasong oras. isang buong daigdig ng kaligayahan. isang habambuhay ng walang kasiguraduhan na posibilidad, at muli sa paggising mo sa kinabukasan e andun na naman ang pagkasabik mo sa isang tao na di mo alam kung kelan mo ulit makakasama. paulit ulit lang, nakakaadik.

masakit ang maghintay sa isang bagay na di mo alam kung dadating nga ba, pero wala nang mas sasakit pa sa paghihintay sa isang bagay na hindi naman talaga dadating kahit kelan. pero sa tagal at sa paulit ulit na sakit parang naging manhid ka na rin. minsan nga di mo na alam kung martir ka ba o masokista lang talaga..

masarap sana ang bawal, yun nga lang dapat handa ka rin na maging parang tanga lang, nagaabang sa patak ng ulan. yung para bang ikaw lang lagi ang nagbibigay. umaasa. naghihintay. sa wala.

an_indecent_mind

TAMAAAA!!!

2010-11-09T16:57:00.000+03:00

Ikaw na lang ang LAGING TAMA!

Ikaw na ang MADAMING ALAM!

OK FINE!

Ikaw na ang BRIGHT!

Point of Argument: ON BEING RIGHT.

SHE SAID: Hindi sa lahat ng pagkakataon ang mali ay mali at ang tama ay tama. Hindi lahat ng ikakasaya ng isang tao e ang pagiging tama. Also, Being responsible is not being always right. Being responsible is yung alam mo kung kelan ka gagawa ng tama at alam mo kung kelan ka gagawa ng mali. At hindi ibig sabihin na gumawa ka ng mali e masama ka na o masama yung ginawa mo, nasa sitwasyon yun. As long as kaya mong ibalanse ang lahat ng bagay, kaya mong ipaliwanag at kaya mong ipaglaban ang sarili mong pananaw.

HE SAID:Yun nga kasi ang mali dun, yung alam mo nang mali pero ginawa mo pa rin dahil lang alam mo na kaya mong ipaliwanag at panindigan after at kasi alam mong maiintidihan ka naman. Pero looking at it, tama pa rin ba yun? The end does not justify the means.

Sino nga ba ang totoong MAY TAMA?

an_indecent_mind

Till Death Do Us Fart

2010-11-06T22:55:00.000+03:00

Maporma? Mayaman? Malakas ang dating? Down to earth? Matalino? Malakas ang sense of humor? Yan ba ang ilan sa mga katangian ng partner mo ngayon at yan din ang ilan sa iyong mga dahilan kung bakit mo sya napili?

Isa, dalawa, tatlong buwan mula nang sinagot mo sya matapos ka nyang ligawan ng mahaba habang panahon, ang lahat ng magagandang ugali ay napapalitan na ng totoo nyang pagkatao (pagkakataon na nyang gumanti sa yo ngayon!).. eka nga, mas nakikila nyo na ang tunay na ugali ng isa't isa.

Habang tumatagal, mas lumalalim ang inyong pagsasama at mas humahaba ang oras ~~nyo sa kama~~ nyong magkasama e mas nakikilala mo na ang partner mo.

Kung ako ang tatanungin, ang extreme test ng ikakatagal ng isang relationship, bukod sa inyong compatibility at capacity ng iyong partner sa sex, e hindi ang distance at hindi din ang time lang kundi ang haba ng iyong pasensya at tibay ng pagkatao para malagpasan ang kabalahuraan ng partner mo.

Noong bf/gf pa lang kayo, sooo cheesy pa sayo yung maghiraman kayo ng damit pambahay, tsinelas, magsalo sa iisang plato, maghiraman ng personal things at pati na rin ang maghiraman ng deodorant at toothbrush (costcutting!) at sa pagtagal tagal pa, naatim mo na rin ang magtootbrush o makipagkwentuhan sa kanya habang jumejebs sya, o kaya ay mangulangot sa harap nya habang sarap na sarap syang nagkukwento o ganadong kumakain. O di ba? so morbid??

Harder test ng relationship nyo, ang walang pandidiri mong paglalaba ng underwear nya na may kasamang bulbuhok o skid marks/blood stains (di ko kakayanin to! Itatapon ko talaga yun sa basurahan pramis! Nyahahaha!)

Pero sa tingin ko ang isa sa ultimate tests mo to withstand ang pagkabalahura ng iyong partner, which would eventually determine ang ikakatagal ng inyong pagsasama, ay ang tanggapin ang talent nyang magsabog ng utot “in your face” at your most unexpected situations!

Kung noong unang beses na narinig mong umutot sya e naconsider mo yun na cute at nakakatawa (kasi feeling comfortable na sya sa yo di ba?) pero sa pagdaan ng maraming taon ng inyong pagsasama kaya mo pa rin kayang yakapin ang pilosopiya nya sa pag-utot na “strike anywhere”?? kaya mo kayang sikmurain ang pagsabog ng kanyang bomba at namnamin ang nakakasulasok na amoy nito sa gitna ng paghaharutan ninyo sa ilalim ng iisang kumot? Kaya mo bang matagalan ang trip nyang panghuhuli ng sariling utot para isabog sa mukha mo habang wala kang kalaban laban? (langhap sarap??!)

See? Ang relationship ay hindi laging isang fairy tale lang! maraming kalokohan, maraming harutan at maraming ups and downs. Hindi laging factor sa pagpili ng asawa ang good genes ng partner mo… minsan kelangan mo din iconsider at lunukin ng buong buo ang pagkabalahura niya!

tip? amuyin ang utot ng partner mo as early as possible.. pakiramdaman ang sarili kung matatagalan mo ang amoy for the rest of your life!

Oo, tulad sa isang magandang jamming, ang utot ay nakakasira din ng isang magandang relasyon! Ang tanong lang naman kasi e tatagal ka ba??

BLLAAAKKKKKK!!

Oooppsss… Excuse me po!

an_indecent_mind

2010-10-19T14:08:00.000+03:00

i wish i could be there with you right now.

let me share with the pain that engulfs you at this moment.

better yet, let me take away all your pains and bear them for you.

huwag na ikaw....

ako na lang sana....

wer na u?

2010-10-17T17:39:00.000+03:00

Wala akong post/updates lately dahil....

1.

2.

3.

an_indecent_mind

People in our Lives

2010-10-08T09:47:00.002+03:00

Along the journey of our so-called lives, all of us encounters different people -- a friend, a foe and lots of strangers.

Some of them stayed in our life longer than we asked for, others were just short chance encounters. There were people who, at most of the times, we can only remember them by occasions, by a specific place which connotes them, or be recognized through their nameless faces, but most probably we remember them on how they really influenced or altered our lives.

May mga taong sa una pa lang e kasundo na agad natin sa interes, habits, moods, ugali, sa mga kalokohan, bulungan ng mga lihim ng buhay natin, sandalan, yung mga walang sawang nakikinig sa mga hinaing natin sa buhay, sila yung mga itinuturing natin na mga TUNAY na kaibigan.

Meron din namang ilang mga tao na parang hangin lang na dumaan sa buhay natin, unexpected ang pagkikita pero tumatatak sa ating buhay. Kadalasan impormal ang ugnayan natin sa kanila, masaya tayo na andyan lang sya, bahagi ng buhay natin. We never even asked for more. We never even dared to confront kung ano ba ang papel natin sa buhay nya or nya sa buhay natin. Ang importante e masaya tayo. Pero sila ang mga taong di permanente sa buhay natin. Touch and Go. Mabilis lang, will keep you hanging, but surely they will be remembered.

Meron ding iilang piling tao ang may kaya na tayo’y pahalakhakin kahit on their corniest jokes o kahit sobrang down na tayo e kaya pa rin nila tayong pangitiin - effortlessly. Sila yung tao sa buhay natin na kaya nating ibigay ang lahat ng nasa atin - to the extent na kahit wala nang matira para sa ating sarili. Sila yung taong nagiging inspirasyon natin to continue striving with our lives – no matter what. Sila yung mga tao na itinuturing nating special sa ating buhay. "A perfect fit" ika nga. Our other half.

But, sa mga taong nabanggit above, dumadating ang pagkakataon na isa sa inyo ang magsasawa at eventually e maghahanap ng something more exciting, stability or ng assurance. Under any given circumstances, merong maghahanap ng MAS sa kung anuman ang meron kayo, and magmomove-on.

"it's not you, it's me."

Masakit marinig ang linyang to. Wala namang goodbyes na madali lang lunukin, lalo pa kung lahat ng sacrifices e ginawa na natin para lang maging masaya sya at mag-stay na lang. Pero that’s life, we tend to hold on to our “rare find”, we tend to hold on no matter how painful it gets. Pero minsan nakakalimutan na din natin na it is not our decision to make who should stay in our lives. Actually, it is not our choice, it’s up to them. Ang masakit lang kasi talaga e kung tayo ang maiiwanan. What the hell is wrong with me???!!

Minsan kasi, kahit gaano ka-perfect fit ang isang tao para sa atin, kahit na alam natin na sya yung matagal na nating ipinagdadasal, kahit na sya yung “ito na talaga to”….. later on, marerealize natin na hindi pala sya yung kelangan natin sa buhay o kaya naman e hindi nya lang talaga kayang pumirmi ng matagal sa buhay natin. Well, that's life.

In this case, we should not be bitter or sad. Instead of wallowing on how unfair life is on us, for not having the person that we waited and fought for, maybe we should be thankful that once in our life, we were graced by their presence and we experienced something wonderful because of them. Everything happens for a reason. Most probably something better is in store for us. Something bigger. Just wait.

"Some people come into our lives and quickly go. Some stay for awhile and leave footprints on our hearts. And we are never, ever the same."

- UNKNOWN

Minsan ba, gaya ko ngayon, naiisip mo lahat ng mga taong dumaan sa buhay mo? Kung gaano ka nila binago? Kung gaano nila naapektuhan ang buhay mo sa kasalukuyan? Kung gaano karami o kabigat ng mga desisyon sa buhay ang nagawa mo at hindi nagawa dahil sa taong yun? What ifs?

Minsan ba nalungkot ka na rin na pagkalipas ng maraming panahon sa iyong paglingon e makikita mong muli ang isang tao na naging malaking parte ng buhay mo e andun sa isang sulok - NAG-IISA.

*pektyur galing dito

an_indecent_mind

yosi, sex, tulog at extra rice

2010-10-04T17:03:00.000+03:00

yosi, sex, tulog at extra rice.

needless to elaborate, dito sa apat na mga nabanggit kahit ano pang estado mo sa buhay, babae ka man o lalaki, conyo o jologs at kagaya rin ng iba pang mga adik na blogista e maituturing na bahagi na siguro ng buhay mo ang apat na ito.

sa gitna ng kwentuhan namin ng isang blogera, may nabuksan akong serye ng mga tanong sa kanya. wala ho itong malisya, random lang.

********
A_I_M: may tanong ako... halimbawa... nasa ofc ka, lunch time, papipiliin ka between power nap or 1 cup of extra rice, alin pipiliin mo?

BLOGERA: hmmm... dun ako sa... hirap ah.... parang board exam ah

A_I_M: tae to! parang tanga lang! hahahaha! rice at sleep pa lang ang hirap na agad??

B: dun ako sa... sige sa rice na lang ako... (hahaha!) di bale ng walang tulog wag lang walang kain! (tawa nang tawa!!)

A_I_M: adik talaga????

B: baket??? anung masama sa rice?

A_I_M: hmmm sige isa pa... one stick ng yosi o extra rice?

B: extra rice paren tangina!

A_I_M: tae naman to! Akala ko pa naman ganun ka kasunog-baga! kasunod pa naman sanang tanong e one stick ng yosi o sex... e di obyus na ang sagot?? babaguhin ko na??

B: aanhin ko dagdag sa yosi?? e pwede namang maki-hits nalang (gulong kakatawa!)

A_I_M: hmmmm... mahilig ka sa extra rice ha… o eto.. extra rice o sex?? sige sagot!!!

B: mahirap toh... pwedeng assignment?

A_I_M: nyahahaha! tae ka! nahirapan talaga?? kunyari ka pa e rice na naman talaga ang pipiliin mo!!

B: sex.. extra rice... tsk.. hirap naman!

B: syempre depende sa ulam at sa kasex! (gulong na naman kakatawa!!)

A_I_M: tae ka! e wala nman sa options ung ulam! amfufu!!

B: hahahaha!!mahirap mahirap! kung masarap ang ulam, dun ako sa extra rice! kung masarap ang ka-sex, sa sex na ko! dapat gnun! depende! hahaha!

A_I_M: nyahahaha!!!

A_I_M: hmmm... sige... e kung sex o tulog?

B: sex syempre! mas masarap matulog pagkatapos ng sex! lol

A_I_M: hahahaha! pansin ko lang e ayaw mo talagang matulog ano??

B: oo nga noh? parang ayaw ko nga matulog!LOL

A_I_M: so ang prority list mo pala e ganito...

A_I_M: 1. sex (or depende din sa kasex)

A_I_M: 2. Extra rice (or depende sa ulam)

A_I_M: 3. yosi

A_I_M: 4. tulog

A_I_M: tae!!! last talaga ang tulog??!!

B: lol

B: e ikaw anu ba yung priority list mo??

A_I_M: priority??? tangina! E di syempre... SEEEEXXXXXXXXX!!!

B: HAHAHAHAHA!!

*********

ikaw? kung tatanungin kita ng same series of questions?

1. extra rice o tulog?
2. yosi o extra rice?
3. extra rice o sex?
4. sex o tulog?

pls tally your answers. so ano nga ba ang priority mo?

survey says….

Afternoon Delight

an_indecent_mind

sunugan ng Blog!!

2010-09-30T14:34:00.000+03:00

Ang blog mo ba para sa yo ay…

-isang pampalipas oras lang?

-box of thoughts and emotions?

-compilation of random ideas?

-kumikitang kabuhayan?

-o dito na umiikot ang malaking parte ng mundo mo?

Takot ka na bang mawala pa sayo ang blog mo?

Alam ko kung gaano kaimportante ang blog mo ngayon para sayo, naging outlet mo na kasi yan, dyan ka rin nakatagpo ng mga bagong kaibigan, mga taong umaaliw sa mga kagaya natin na nagpapaka-petiks sa trabaho. Isang sikretong mundo para sayo, kung saan ka mas nagiging malaya. (nga ba?)

Eto lang, kung babayaran ka ba ng huge/tempting amount para totally idelete mo ang blog mo, tatanggapin mo kaya ang offer sayo? Magkano ang hihingin mong kapalit para gawin yun?

Kung ngayon hamunin kita ng “sunugan ng bahay”, susunugin mo ba ang blog mo? Kaya mo ba?

Just for a thought lang.

Malamang di mo din naman kayang gawin, at di mo gagawin.

ADIK ka kasi.

an_indecent_mind

BOY BASTOS!

2010-09-29T00:04:00.000+03:00

Kapitan saging!

ang superherong hindi mapagkamalang wholesome!

Kapitan Saging -- tagapagtanggol ng mga naaapi

an_indecent_mind

Kanto Tinio

2010-09-18T12:23:00.000+03:00

Naniniwala ka ba sa good benefits ng sex sa ating katawan?

“Keep in mind that both sex and exercise have been proven to help reduce stress, so doing both on a regular basis should help you stay relaxed and happy.

Don't forget that sex burns calories. Sure, it has to be fairly vigorous to get your heart rate going, but a 130-lb person can burn about seven calories per five minutes of vigorous sex. Keep it up for an hour, and you'll burn off 88 calories...not bad for having a little fun, plus, you will impress your mate with your incredible endurance.”

So, may basis scientifically... Pero wag naman sanang umabot sa ganitong punto…

nyahahaha! ganito ka ba kaadik sa sex? lol

Article hinugot mula dito…

an_indecent_mind

'coz everyone is a piece of cake

2010-09-15T15:59:00.001+03:00

Naranasan mo na bang umasa sa isang bagay? Sa isang tao? Unto something, for it to happen?

Naranasan mo na bang maghintay ng phone call? Ng reply sa text messages mo? Pero at the end e naghintay ka lang pala sa wala at puro frustrations at sama lang ng loob ang napala mo…

Naranasan mo na bang umasam asam na makasama ang isang tao sa isang beautiful relationship? But, at the end e friendship lang pala ang kaya nyang ibigay sayo?

“Fuck! Di ko kailangan ang friendship mo! Marami na akong kaibigan!” ampalayang ampalaya ano?

Com'on! Wag na tayong maging ipokrito at ipokrita! Hindi na tayo bata para makipaglaro ng guessing game o makipagtaguan-pung. Truth is, we don’t normally pursue, or give much of our time and attention to someone or anyone without any intentions behind it. Hindi tayo mag-uubos ng load at makikipagpuyatan pagchachat para lang makipagkaibigan o makipaglandian. There must be some valid reasons behind it. At sa aminin man natin o hindi umaasa tayo, directly or indirectly, for something bigger to happen kapalit ng lahat ng ginagawa natin.

Another point is, nakakasanay ba ang frustrations? Ang paghihintay sa maga bagay na parang hindi naman darating kelanman? Hindi ba parang in the long run e puro negativity na lang ang naiibigay sa atin nun? To the point na pag may dumating at kahit feeling natin e eto na talaga yung real chance, yung right right right chance, para sa atin e still hesitant pa rin tayo at i-reject lang natin kasi baka false alarm na naman or gaya ng dati e palpak na naman.

Gasgas na para sa atin ang salitang perseverance at patience pero hindi naman kasi nakakasanay ang masaktan sa paghihintay. Hindi nakakasanay ang mafrustrate. Hindi din kelanman nakakatuwa ang malaman mong at the end e wala ka palang inaasahan, wala ka palang hinihintay.

Worst is, sabihin sayo na, “Hindi ko naman sinabing maghintay ka ah? Choice mo yan”

Fuck! Fuck talaga! Di ba?

Knowing that you’ve wasted your time sa paghihintay sa isang bagay na di naman pala talaga mangyayari, maybe not now. Or not ever.

Pero naisip mo na ba?

Di kaya minsan mali lang talaga tayo ng hinihintay na chances? Sa isang pag-asam na di naman pala talaga posibleng mangyari? Na suntok sa buwan naman talaga yung inaasahan natin?

Hindi kaya mali lang tayo sa paghihintay sa isang maling tao? Sa isang tao na hanggang dun lang naman pala talaga ang kayang ibigay? Na ipinipilit lang natin ang isang bagay na hindi naman talaga pwede?

Hindi kaya may ibang naghihintay ng atensyon mo? O baka naman, hindi mo lang napapansin pero ikaw ay isang frustration din ng ibang tao?

Be still, open your eyes. Look around you, maybe you’re the most precious fruitcake for somebody, na antagal nang naghihintay ng konting atensyon mo.

"There's a fruitcake in everybody

There's a fruitcake in everyone

There are b-sides to every story

If you decide to have some fun

Just take a bite

It's alright

Taste the taste that sent all mothers giggling in sheer delight

Take a bite

It's alright

A little lovin and some fruit to bake

Life is a piece of cake"

an_indecent_mind

Anino ng Kahapon

2010-09-14T13:39:00.000+03:00

Katahimikan.

Walang naririnig na kahit anong klase ng ingay. Sa isang sulok siya’y nakaupo. Nakatulala at tila ba’y kay lalim ng iniisip. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa kanyang isipan. Marahil siguro dala ito ng sakit na nararamdaman niya. Sakit na walang gamot. Sakit na hihilom pagdating ng tamang panahon.

Anong oras na ba? Madaling araw na at gising na gising pa rin siya. Pinagmamasdan ko siya mula sa kinahihigaan ko. Pinagmamasdan ko ang maganda niyang mukha. Ngunit nagulat na lamang ako ng makita ko ang luhang unti-unting pumapatak. Hinayaan ko lamang siya dahil alam kong nakakapagpaluwag ito ng damdamin ng isang tao.

Ngunit hindi niya nakayanan ang sakit na nararamdaman niya.

“bakit kailangan pang magmahal kung masasaktan lang din naman?”

‘Yan ang narinig ko sa kanya habang patuloy ang pagtulo ng luha nya sa kanyang mga mata. Wala akong maisagot sa kanya.

Naiwang nakaawang ang aking mga labi. Ano ba ang dapat na isagot ko sa tanong niya? Ako ba ang tinatanong o ang sarili niya? Hindi ko ito masagot dahil isa din akong talunan pagdating sa pag-ibig! Isa din akong biktima ng pagmamahal na sa huli ay nasaktan at iniwan din! Pero naaawa ako sa kanya. Hindi ko kayang nakikita siyang umiiyak dahil nakikita ko ang sarili ko sa kanya nung mga panahong nagmahal at nasaktan din ako.

Tumayo ako. Dahan dahan akong lumalapit sa kanya. Sa wakas nakarating din ako sa sulok kung saan siya nakaupo. Kung saan siya umiiyak. Niyakap ko siya. Hinaplos ang kanyang likod pero wala kahit isang salita ang namutawi sa aking labi. Hinayaan ko siyang umiyak. Hinayaan ko siyang ilabas ang sakit at galit na nararamdaman niya. Hinayaan ko siyang mapagod sa pag iyak dahil alam kong sa huli titigil din siya at hindi nga ako nagkamali. Muli ko siyang tiningnan. Muli kong pinagmasdan ang mukha niya, ang mga mata niyang namumula at namumugto dahil sa pag iyak. Ang mga mata niyang nagsasabi na sobrang sakit ng nararamdaman niya. Hindi na siya nagsalita ng kahit ano pa. Inisip ko na lang na magiging ok din siya.

Tumayo siya sa kanyang pagkakaupo.

“salamat” ang tangi niyang nasambit.

"Hindi ko na kaya!"

Sa kanyang pagtayo hinawakan ko ang kamay niya. Pinigilan sya sa pag alis.

“Ang magmahal ay isang sangkap na nagbibigay ng kulay sa buhay ng isang tao. Isang sangkap na gugustuhin ng kahit sino man. Hindi magiging kumpleto ang buhay natin kung walang pagmamahal. Minsan nasasaktan tayo. Natural yun. Hindi ibig sabihin na kapag nagmahal tayo ng isang tao siya na ang makakasama natin habambuhay. Hindi ibig sabihin na hindi niya tayo masasaktan. Ang pag-ibig ay isang regalo. Isang regalo na kapag tinanggap mo asahan mong may kapalit ito. Ito ay ang masasaktan ka o magiging masaya ka. Iba-iba ang pagmamahal natin. Iba-iba tayo magmahal. Kung sa tingin mo nagmahal ka ng sobra at sa huli ikaw din ang nasaktan, tanggapin mo. Ang importante minahal mo siya at ibig sabihin nito ay may magandang bukas pa. Na meron pang isang tao na naghihintay sa’yo. Isang tao na mamahalin ka at makakasama mo hanggang sa pagtanda. Isang tao na inilaan para sa atin. Huwag kang magmadali dahil darating din ang itinakdang tao para sa’yo at sa tamang panahon. Hayaan mong maghilom ang mga sugat na dala ng pagmamahal mo sa isang tao. Hayaan mong maramdaman ang sakit dahil isa yan sa magpapatibay ng kalooban mo. Isa yan sa magpapalakas sa’yo para harapin ang naghihintay na kinabukasan. Hindi ibig sabihin na kung nasaktan ka, hindi ka niya mahal. Tulad nga nang sinabi ko sa’yo iba-iba tayo magmahal. Siguro hindi lang kayo para sa isa’t isa. Isipin mo na may rason kung bakit nangyari yan. Isipin mo na siguro panahon na para tapusin ang pagmamahalan niyo at isipin mo na may isang taong naghihintay sa labas para mahalin ka at mahalin mo. Ito ay isang karanasan sa buhay natin. Karanasan na magtuturo sa’yo ng leksiyon. Leksiyon na natutunan at pwedeng i-apply sa susunod na magmamahal ka. At sana may natutunan ka sa pahinang ito ng buhay mo. Umaasa akong muli kong makikita ang mga ngiti sa labi mo at marinig ang iyong halakhak. Umaasa ako na mawawala ang sakit na nakikita ko sa mga mata mo. Umaasa ako na maghihilom ang sugat sa puso mo at higit sa lahat umaasa akong magmamahal ka muli sa tamang panahon.”

Isang ngiti lang ang ibinaling niya sa akin. Isang ngiti na alam kong yun na ang umpisa sa pagharap niya sa kinabukasan.

“Matulog na tayo.”

At muli kong pinagmasdan ang mukha niya at doon ko masasabi na ayos na siya at handa ng harapin ang bukas na naghihintay sa kanya.

--------

Ninais kong ibahagi sa inyo ang komposisyon na ito na nagmula sa isang blogger na walang pakundangang bigla na lang nagsara ng kanyang blog. Isa syang malapit na kaibigan, isa sa mga dating aktibong nilalang sa mundo ng blogosperyo, isa sa mga kilala at talentadong blogera. Author's name withheld (sa kanya na ring kahilingan, sinadya kong itago ang kanyang tunay na pagkakakilanlan at kagandahan).

pektyur ninakaw mula dito

an_indecent_mind

Pisil

2010-09-12T09:37:00.000+03:00

Tawanan tayo ng tawanan. Scrabble, sudoku, panay ang pakwela ko, sige naman ang tawa mo sa mga corny kong jokes. Sa bawat hagikhik mo, na musika sa aking pandinig, may kasabay itong pagtapik sa hita ko, sa balikat, sa kamay, lalo naman akong ginaganahan, lalo akong nagiging corny pero sige lang, bungisngis ka pa rin. Nakatingin lang sa atin ang mga kaibigan mo, nagtataka marahil sa ting dalawa, dahil mukang may kakaiba. Pero siguro ayaw nilang bigyan ng anumang malisya.

Alas onse na ng gabi pero maliwanag pa?? may araw pa?? pero kelangan na nating umuwi, baka mapagalitan ka na ni Donya Adelaida -- ang iyong ina. kaninong kotse ba tong sinasakyan natin? Di to sa akin, di din sa yo, di din sa dalawa mo pang kaibigan.. e sino ba tong driver natin? di ko makilala ang mukha.. baka san tayo dalhin nito? “easy ka lang, wag kang masyadong paranoid dyan ok?” sabay pisil mo sa kamay ko. Kumalma naman ako, pero iniisip ko kung para san ang pisil na yun.

Pagod na ako, mabigat ang mata, gusto kong umidlip habang nagbyabyahe tayo pero ayaw ko yatang matulog. Nageenjoy ako sa mga tawa mo, nageenjoy ako sa siksikang pwesto natin dito sa hulihang upuan ng kotseng ito. Teka, bakante naman ang upuan sa unahan, pero bakit tayo nagpipilit umupo dito sa hulihan? Ayokong itanong yan, kasi nageenjoy naman ako sa magkadikit nating mga katawan. Para tayong kambal tuko, para tayong sardinas na walang sarsa, para na tayong magkaakap sa sobrang dikit, para tayong may relasyon – pero wala, hindi.

Naglalakad tayo sa dilim, panay ang kapit mo sa akin, sige ang alalay ko sayo. “gentleman ka pala huh?” ngiti lang ako, pero may pumintig sa pagkatao ko nung sinabi mo iyon – ang aking puso. Bigla tuloy, parang gusto kong makasalubong ng mga lasing na tambay, yung mga bastos -- ipagtatanggol kita. Makikipagbasagan ako ng bungo para sayo, magpapakamatay para sayo, para masabi mong kaya kitang ipagtanggol. At matapos mawasak ang mukha ko, aalalayan mo ako at gagamutin ang mga sugat at pasa ko, sa puntong iyon, parang pelikula, magtatama ang ating mga paningin, na tila may isang malakas na magnetong humahatak sa ating mga labi, unti unti, tatahimik ang buong paligid habang papalapit ang ating mga mukha sa isa't isa, tanging mga kalabog lang ng ating mga puso ang maririnig, dahan dahan, papalapit nang papalapit, dahan dahan… pero walang ganyang pangyayari.. kasi nga walang mga lasing na tambay… badtrip!

Inihatid natin ang mga kaibigan mo sa mga bahay nila. Alas dos na pala ng umaga? bakit andami pa ring tao sa kalsada? Anong meron? Lumiko tayo malapit sa inyo, nagkadikit muli ang ating mga kamay, hinawakan mo ang kamay ko at pinisil. Napatingin ako sayo, gusto kong magtanong kung anong ibig sabihin nun, gusto kitang hatakin sa dilim… pero huwag, wholesome dapat ako! at hindi dapat masira ang mgandang gabing ito..

Nakita natin sa kanto ang adviser ko nung 4th year hiskul ako, nagulat sya na magkasama tayo, nagulat sya na magkahawak ang ating mga kamay. nagulat sya at nagtanong sya kung tayo daw ba? nagulat ako bakit kilala ka nya, nagulat ako bakit andun sya e di naman sya dun nakatira, nagulat ako bakit alas dos na ng umaga e may matanda pang kagaya nya na nakatambay pa sa labas??

Biglang nagkagulo, may nakita tayong mga liwanag mula sa kalangitan… UFO! aliens! laser beams! ingay ng mga kanyon! huh?? pamilyar sa kin yun ah??! Di ba sila ang mga karakter sa larong “madness” sa cp ko? Madami nang patay na aliens, wala silang magawa sa nakasetup na mga kanyon at laser beams. May isa na lang natitirang malaking alien, Reyna nila siguro yun. Nakita nya ang mga high-tension wires sa isang substation. Binabatak nya ang mga ito at nagblackout sa buong lugar. Nagkagulo na, nagsigawan. Bigla kang nagtanong, "Pano ba gumagana ang kuryente? Pano ba nagkakakuryente?" "Ehem! Genius ako dyan, pagkakataon ko nang maging matalino sa paningin mo. umpisahan natin sa rotor at stator gusto mo?" Sabi mo sa eksplanasyon lang na maiintindihan mo. Andami kong nasabi, capacitors transformers, battery, power grid, substations, towers, pansit pansitan na ninanakaw at ginagawang stainless na planggana at kaserola… pero di ko lam kung may nainitindihan ka, tumango ka lang pero di ka na ulit nagtanong.

Nakarating tayo sa mansyon nyo, tulog pa ata si Donya Adelaida, katulong nyong pupungas pungas pa ang nagbukas ng gate nyo..

Tahimik ang paligid, may konting liwanag lang na bumabalot sa atin mula sa poste sa tapat ng gate nyo... umakap ka sa akin.. matagal, mahigpit, ramdam ko ang tibok ng puso mo, ramdam ko ang init ng katawan mo, nakasubsob ka lang sa dibdib ko. Tingin ko ayaw mo nang matapos ang gabi. Hinawakan ko ang baba mo, itinaas ito at hinagilap ang mata mo, nagtatanong ang aking mga mata. Tahimik ka lang, nakatitig sa kin, naghihintay ng mga susunod na pangyayari.. bahala na, lalakasan ko na ang loob ko… eto na to…. pinikit ko na rin ang aking mga mata, sa tantya ko e kulang sa isang dangkal na lang ang pagitan ng ating mga labi.. ramdam ko na ang init ng iyong hininga….

Nang biglang… BLAAAGGG!!!

May kumalabog! Bigla akong nagising!!!

Poteekk! Badtrip!!!!

----

Nonsense na post to.. pero gusto ko lang idokumento ito dito, madalas kasing magkatotoo ang mga panaginip ko.. weird no? pero totoo.. maybe months or years from now, babalikan ko tong post na to.. and iconfirm kung alin ang mga nagkakatotoo.. na hindi sya dejavu pero panaginip lang dati.

yung aliens? Hehe! Produkto na lang siguro ng subconsciuous mind ko epekto ng sobrang kakalaro kaya nahalo na pati sa panaginip ko..

an_indecent_mind

pektyur ninakaw mula sa flickr.com

FU-BU (part 2)

2010-09-01T15:36:00.000+03:00

Naaliw naman ako sa talakayan natin dun sa previous post ko.

Sige, further to all your brain-damaging analysis, eto ang aking sariling interpretasyon.

Sa aking opinyon ang diagram na ito ay nagpapakita ng pangkalahatang batayan natin sa pagpili ng makakasama natin sa buhay.

Sa anong aspeto nga ba tayo kadalasan pumipili ng mapapangasawa?

Syempre gusto natin yung matalino pero yung di naman tayo magmumukhang tanga pag kasama o kausap sya. Not necessarily a cum laude grad, but yung may sense naman sana kausap. Wag din naman yung shonga-shongaers at Late Reaction o No Reaction at all!!

Pansin ko lang, pag masyadong matalino ang isang tao madalas mas gusto natin na affiliated na lang tayo sa kanila as our friends. And hesitant tayo to be in relationship with that genius person, because most of us thinks that having relationship with that type of person is boringggg.

In my personal opinion, di ako pipili ng partner na sobrang talino dahil baka lang di mag-jive ang utak namin kasi di kami magkalevel. Di ko rin naman gugustuhing makipagdicussion ng constellation at heavenly bodies or chemical breakdown ng isang bagay or worst is magbow na lang ng magbow sa kanya, sa buong pagsasama namin.

Pipili ako, yung medyo maganda ang lahi pero yung magbibigay naman sa akin ng dagdag pogi points, at maeenhance ang aking personality pag magkasama kami. Wag naman yung magmumuka akong driver, katulong o “exotic” (termino nga nitong isang kaibigan ko).

Pag “too hot to handle” ka nga pero para namang isang palaman lang sa ulo ang utak mo e di ka naman nakakaamuse. Maganda ka, kelangan ko ang katawan mo, kelangan mo ~~ang init ko~~ ng ~~kasama~~ kausap ~~sa mga gabing malamig~~, e di sige FU-BU na lang tayo. Pero di ibig sabihin nito e ang mga FU-BU e mga walang utak in general. I don’t think so, tingin ko nga liberated sila at more practical on their own ways. They know what they want in life and knows how to get it. Just friends, with benefits.

Base sa diagram, FU-BUs are merely attracted more on physical attributes at very minimal or none ang mental or emotional aspect. Kasi tingin ko once na pumasok na ang mental or emotional issues, may tendencies na ng expectations at relationship temptation, yung parang may small voice na nagpupush sa idea na etong FU-BU ko is “pwede” at “posible” na maging partner in life kahit na nga from the very beginning e pure pleasure at casual sex lang naman talaga ang setup namin. This may be the stage of awkwardness -- to be or not to be.

Zone of pain, from zero to minimum range ng x and y coordinates. tingin ko eto yung zone ng mga taong less visible sa ating paligid. An average person, di gaanong gifted sa talino at pisikal na aspeto. Di gaanong kagandahan, and very little or lower ang probabibility nila to find their partner in life. (but behold, love moves in mysterious ways ika nga.)

If puro ka talino or puro ka ganda, “in the end it wouldn't work out because both of you exist only in what you SEE and THINK... and not by how you FEEL.” – sabi nga ni roanne.

Sa tingin ko, tama din si poldo, na habang tumataas yung mental along with the physical attractiveness ng isang tao, mas mataas ang probability na ang result ay maging marriage, or mas tumataas ang probability na maging “A” material ka or wife/husband material in the future. On this sense, magiging mabenta/attractive ka sa lahat ng tao sa paligid mo.

All in all, FU-BU is a set up meant to fulfill our sexual urges and to have a companion beside us, in any particular time, WITHOUT EXPECTATIONS.

FU-BU ..... FUnny BUnanas!

an_indecent_mind

FU-BU

2010-08-30T15:45:00.000+03:00

BOY: Ei! whats up?

GIRL: Wala nga e…. boringgggg….

BOY: Sinong andyan?

GIRL: Wala, ako lang.

BOY: need company?

GIRL: Yeah. Dala ka ng wine ha?

BOY: I’ll be there in few minutes!

aware ka ba dito? anong masasabi mo sa relasyong kaswal na to?

an_indecent_mind

Postcripts of a BloodBath

2010-08-24T12:25:00.000+03:00

mga parekoy, received this forwarded email msg this morning. thought of sharing this to all my readers and fellow bloggers. hope this would give us all clearer insight and a peek on the other side of the unfortunate event that shook the whole world yesterday.

Postcripts Of A BloodBath

by Bang Lu Min
(One of the Hostages)

Mr. Mendoza was already upset even before he saw on television what the policemen did to his brother. The other tourists who remained inside the bus were complaining. Wei Ji Jiang wanted to go to the bathroom. Dao Chi Yu was hungry and the rest were just groaning and whining like they have forgotten that our lives rest in Mr. Mendoza's hands.

The hostage taker, as you know him was really nice. He treated us okay and even let the elders and the children leave the bus. He said your policemen treated him unfairly. He was a policeman too and was accused of doing something he had no knowledge of. But your government didn't listen so he used us to get everyone's attention.

Things would have never turned for the worst if he didn't see how his family was dragged out of their house and taken into custody. He was watching the news all the time as we huddled around each other behind the bus. He shouted some words in your language then started shooting in the air. A girl about my age started screaming. Mr. Mendoza demanded her to stop but she didn't understand English. God, he had to slash her neck with a knife just to put her to rest. Her boyfriend who tried to hit him was shot in the head.

Tension was rising. You can see in his face how scared and confused he was. The bus driver ran away leaving him alone with strangers from a distant land. I can see him walking across the aisle, sometimes pointing his machine gun to one of the tourists. But he tried his best not to hurt us, especially those who really cooperate.

I guess its in your nature not to inflict pain on others unless it was necessary. I remember him saying that he will free us before sundown and implored us to forget everything when we return home. But his words don't matter now. The policemen were trying to force their way in, while we all lied down to shield ourselves from bullets. Mister Mendoza blindly shoots at his enemies which I think kept them from rescuing us. I hear sobs under the chairs. Some were even shouting the names of their loved ones even when the air merely eat their words. Kevin Tang tried to escape when the glass door was was shattered, but one shot and he slumped on the floor with blood gushing from his mouth.

Heavy rain pitter-pattered on the rooftop. In old Chinese saying, it means an end to a struggle. Finally, somebody was able to open the escape hatch at the back of the bus. Freedom. But I knew Mister Mendoza was still alive. I knew he was just waiting for a chance to strike back at his enemies. So I told those around me not to escape. Let the authorities come for us instead. Then there was gunfire. He was firing at his enemies with a machine gun. Those who were at the escape hatch fled abandoning us once again. It's like a nightmare with no end and to wake up means a certain death. Then somebody from outside the bus threw a canister. It forced out a black smoke that is so painful to the eyes and putrid smelling to the nose. People started screaming. We cannot breathe. Some ran in front of the bus but Mister Mendoza warned them of stray bullets. It was too late. One was hit on the head, the other was hit on the shoulders. Bullets were now flying. Its like the authorities thought we were all dead. Mister Mendoza finally realizes his mistake and said sorry to everyone, dead or alive. He then ran towards the front of the bus where he would meet his maker. As he passed by my chair with bullets whistling overhead, I clutched my hand on the velvet curtain and wrapped it around my face. All I could think of was to stay alive - for my child who is waiting for me back in Xinjang. I know I will survive,

I will come home.

Bang Lu Min
Survivor, Quirino Bloodbath

everything happens for a reason... sa aking sariling opinyon, instead of blaming others for their lapses on this mishap, maybe we should dig deeper unto this... ano na nga ba ang lessons learned?

an_indecent_mind

ga-dose!

2010-08-21T17:46:00.000+03:00

“Sing-haba tayo brod??? Parehas tayong ga-dose??! Weird!!” Yan ang sumigaw sa utak ko nung nakita ko yung kanya na kagayang kagaya ang sukat netong sa akin!

Ok! Maaaring sabihin nyong OA ako or weirdo para makipagkumpara sa iba, pero tingin ko kasi e very uncommon lang talaga na may makaparehas ako ng aking pag-aari considering the fact na hindi naman talaga ordinaryo ang haba nung sa akin. Meron man sigurong magkakaparehas pero konti lang talaga kami… oo, nacheck ko na kaya wag ka nang kumontra!

Base sa aking marubdob na pananaliksik, magkakaiba tayo ng pag-aari. Merong masagwa, mahaba, maikli, maganda, cute, at kadalasan kapag nakita natin ito sa isang tao e tumatatak na to sa ating isipan. Although mahaba yung sa akin, totoo ga-dose ito hindi ako nagbibiro, pero hindi ko ito ipinagmamayabang. Sabi nga ng tatay ko, ingatan ko daw ito at maging responsible ako sa paggamit, ito lang daw ang tanging yaman na maipapamana nya sa akin. Yeah, mahaba din yung sa kanya at sa kanya ko nga to namana!

Pero sa tingin ko e wala naman talagang malaking diperensya kung maiksi o mahaba yung sa yo, nasa paraan naman yun ng paggamit di ba? Nakakadagdag lang siguro ng pagkalalaki kung unique o cute yung sayo kasi madalas e naglulumikot eto sa isip ng mga.. malilikot ang isip! At saka, di naman (daw) dun sa haba o sa iksi nito pwedeng masukat ang pagkatao mo, hindi pwedeng maging basehan ng iyong pagkatao kumbaga!

Too much intro! sows!!

Ganito kasi yun, one of my blogger friends told me na may nag-add daw sa kanya sa FB, exactly same name as hers tapos lahat nung 12 friends nun e real-life-friends din daw nya… sabi ko naman baka nga may nanggagaya lang sa kanya o nagkataon lang talaga o ex-bf nya yun na ampalaya mode at gusto lang mamburaot or worst e doppelganger nya yun. Nyahahaha!! To the higher level na ang doppelganger! Haytettshhl!

Then kanina, may natanggap din akong friend request sa FB, from a name which is sssooooo familiar to me, dahil pangalan ko yun! At wala naman akong natatandaan na ini-add ko ang sarili ko… hello! Madami kaya akong friends sa FB! Di pa ako ganun kaloner para i-add ang sarili ko at maupdate sa mga pinaggagawa ng sarili ko! Hak hak! Magulo!

Very strange lang kasi not so common ang given name ko (five-letter-word lang pero very unusual) at family name ko (dose sya, oo ga-dose letra ang last name ko)!! Pero wadapak??? may kapareho pa rin pala ako??? Wahddaaaa???!!

Petty odd things, same month bday namin (but not same year, mas matanda sya sa akin ng 9 years), nasa lupain din sya ng buhangin ngayon (we are in almost same location)… and last, panget sya! (yun lang! malaking pagkakaiba! kasi mas panget ako! Hakhakhak!)…

At… hindi sya bogus, nakausap ko na!

Wooaaahhh!! What a ~~coincindent~~ ~~coincidens~~ ~~coinsendent~~ ~~coinsidint~~ co-accident!!!! Lol

Ikaw, kung very unique at uncommon ang first at last name mo tapos may makilala ka na complete stranger bearing the same name, ano ang magiging reaksyon mo? Nangyari na ba sayo to?

an_indecent_mind

libre chupit!

2010-08-16T15:34:00.002+03:00

“what’s wrong with your hair??” takang-takang tanong ng kasama kong koreano.

halatang nagulat kaninang umaga dahil nga clean cut ang hairstyle ko at normally e laging maayos na sinuklay, with matching ~~pomada~~ gel, ang aking buhok sa tuwing papasok ako sa aming opisina.

simpleng ngiti lang at “why?” ang tinugon ko sa kanya. ngunit ang totoo nyan, noon ko biglang narealize na sa sobrang pagmamadali ko kanina e nakalimutan ko nga palang magsuklay! hahaha!

uso naman yun, “bagong gising” hairstyle. yun nga lang, mukang di ko yata kaya na madistract ng buhok ko ang attention ng clients namin! hehehe!

basically, our physical look is a pure reflection of our own personality. it can help us build good, or bad, lasting impressions. when we look good, it boosts our self-esteem and confidence. pero syempre, being professionals as we are, what we do for a living sometimes affects what we want in our lives.

and for sure, lahat tayo ay dumating na sa puntong gusto nating sumubok ng “something new” to loosen up ourselves. new look, new pastime, new food, new companion, new habit, new route. for a change, ika nga.

ako? nagsasawa na ako sa clean cut/nice look image.. now, i want to try something new..

skin head siguro… pero nagdalawang isip ako bigla nung makita ko tong picture na to...

patok na gupit para lingunin ng mga chicks!

baka maging sa halip na skinhead e maging dickhead din ako! hek hek hek!

an_indecent_mind

C (blogger o blogger, where art thou?)

2010-08-06T09:34:00.002+03:00

dumadating ang mga pagkakataon na kelangan mong magpaalam, sa isang bagay na nakasanayan mo na, sa isang kaibigan na walang sawang naghatid ng saya at ngiti sa araw-araw mo, sa isang samahang walang kasinlalim at dalisay na akala mo noong una ay walang katapusan at minsan sa mga pangakong nabuo sa salitang “forever”. di naman maiiwasan ito sapagkat wala naman talagang permanente sa buhay ng tao, lahat maaring mabago o mawala sa isang kisap mata lamang.

ang isang bagay, gaano mo man ito kagusto na nasa kamay mo lang, ano mang pilit mo na wag munang bitiwan, sa katiting na pag-asang maaring meron pang magagawang paraan na hindi mo pa nasubukan, dadating pa rin sa punto na wala ka nang magagawa kundi tanggapin na lang na hindi na talaga pwede.

nothing is permanent in this world ika nga -- even life, even relationships, even a blogger’s blog.

naalala mo pa ba nung una kang pumasok sa blogosperyo? noong bago pa ang lahat sa iyong paningin? noong nagumpisa kang makibasa at mag-stalk sa isang blogista na super astig magsulat? noong puntong sinabi mo sa iyong sarili na, “hindi ako magaling magsulat, pero gusto ko ding magblog”. at dahil sa munting pangarap mong iyon, nagsimula ang pagikot ng buhay mo sa blog. sa mundong ito kung saan marami kang nakilala, natutunan, napatawa, at napahanga.

noong una, andami dami mong gustong isulat, andami mong gustong ibahagi sa iba, andami nilang nagsasabing “maganda ang pagkakasulat mo”, “magaling ka!”. ngunit matapos ang ilang posts, ilang panahon, bigla kang nabakante, bigla kang nawalan ng ganang sumulat, para ka na lang nakalutang sa kawalan. nawala na yung excitement na kagaya noong una mong pagpapakilala sa mundo ng blog, yung excitement na naramdaman mo nung unti unting may nakakakilala sa munting talento mo, yung feeling of fulfillment pag may nagsasabi sayong maganda ang pagkakasulat mo at nakarelate sila sa mga experiences mo.

ngunit darating ang maraming beses na biglang mawawalan ka ng interes na magsulat. bigla na lang mamamatay yung dating excitement mo na magkwento at magbahagi ng mga salitang hinuhugot mo sa iyong pagkatao..

inabot mo na ba yung punto na parang naoobliga ka na lang na magsulat, dahil maraming naghihintay sa mga hirit mo? tapos, andyan pa rin yung mga bumisita, nagkumento, naglink sa yo at humihingi ng exlinks, kelangan mo sila bisitahin isa isa.. magbasa ng posts nila.. natabunan ka na ng sandamakmak na gagawin, hanggang nakakatamad na sa sobrang dami ng kelangan mong gawin! hanggang sa kalaunan, di mo namamalayan, naging hiatus blogger ka na…

------

hiatus blogger

noong nagsimula ako dito sa blogosperyo, iba ang “trend” noon, marami kang mapupulot, may lalim ang bawat post. sa aking paglilibot marami akong hinangaan sa estilo ng panulat, sa pagpili ng mga titik, sa paglalapat ng emosyon sa bawat salitang sinasambit at nakakatuwang mga akda na sa kanilang pagkwekwento ay nadarama ko yung saya, lungkot, aral, pananaw at impormasyon na gusto nilang ibahagi. sa tulong nila, naging mas bukas ang aking isipan at mas malalim at malawak na pananaw sa buhay.

ngunit sa paglipas ng panahon, saksi ang marami sa atin at nakakalungkot isipin na maraming magagaling at mga aktibong blogger ang unti unting nawala, dumalang ang posts, pansamantalang namahinga ngunit sa kalaunan ay tuluyan nang nawalan ng siglang magsulat muli.

marahil ay abala na sila sa ibang bagay ngayon, marahil tuluyan nang nawalan ng interes yung iba, o kaya ay napagod? siguro lumalablayp na sila ngayon, siguro masyado na silang abala sa kanilang personal na buhay, sa totoong mundo. o siguro masaya na sila ngayon at nahihirapang tumipa, kasi nga mas madali daw makahugot ng emosyon at inspirasyon sa pagsusulat kung may pinagdadaaanan ka. o kaya naman ay nandyan lang sila sa tabi tabi, nakikibasa pa rin ngunit hindi nagpaparamdam.

panghihinayang. yun ang nararamdaman ko sa paminsan minsang pagbalik balik ko sa kanilang kuwarto, umaasa akong may bago mula sa kanila. sa bawat pagdalaw ko at paghalungkat sa mga natatago nilang mga posts, andun pa rin ang kakaibang ngiti at inspirasyon na naidudulot nila sa akin.

"asan na nga ba sila?"

photocredits mula sa flickr.com

totoo bang dumarating sa punto na bigla na lang umaayaw ang isang blogista sa kadahilanang wala na syang maisulat? may ganun ba? walang maisulat? o dili kaya naman ay masyado na lang silang nakahon sa konsepto ng kanilang pahina na tila sila mismo ay nawalan na ng laya para direktang ipahayag ang kanilang saloobin? ilan kaya sa mga hiatus bloggers ang mas piniling magbukas na lang ng panibagong kwarto para doon na lang tahimik na magsulat? mas malaya, mas pribado, mas tahimik.

kung nababasa mo ito, ikaw na isang blogger-on-hiatus mode, balik ka na, namimiss ka na namin… ikaw at ang mga pakwela mo, ikaw at ang mga kurot sa puso namin dulot ng mga likha mo.. balik ka na, namimiss na naming magbato ng kumento sa mga posts mo..

----

kumento

hindi naman maitatanggi na ang palitan ng kuro-kuro, saloobin, batuhan ng mga patutya o simpleng kumento ang isa sa nagpapadagdag kulay sa bawat akda ng isang blogero at sa tingin ko, kulang ang isang post kung walang nito.

pano mo sasabihing masarap ang luto mo kung ito ay angkop lang sa panlasa mo at walang ibang tumikim at nagsabing “masarap nga”?

nagsimula kang magsulat upang magbahagi, hanggang sa kalaunan parang naging entertainer ka na sa mga mambabasa mo. nagkaron na din ng pressure sa mga sinusulat mo. naging de-kahon ka na rin, tumitipa ka pero madalas yung angkop lang sa panlasa ng mga mambabasa mo ang nililikha mo. di ka pwedeng mag-emo, di mo na kayang magsulat ng may lalim at personal, di mo na kayang maging simpleng ikaw. di mo na kilala ang sarili mo, binasa mo ang iyong mga nauna at lumang akda, malaki na nga ang pagkakaiba ng noon at ngayon..

kung ikaw ang tatanungin ko ngayon, bakit ka ba nagba-blog? para sa sarili mo o para sa mga mambabasa mo?

matagal tagal na din akong nabakante, nagpahinga at medyo matagal na nanahimik, pero di pa ako umaayaw. heto ako ngayon, muling nagbabalik para sa aking ikasandaang post.

---

C

kung umabot ka sa puntong ito ng pagbabasa sa mahabang post na ito, maraming maraming salamat. kung nag skip read ka as usual, sayang pero di mo nalaman yung tsismis na sinabi ko dun sa itaas tungkol sa dalawang blogero na nadevelop dito sa blogosperyo at kung sino yung kras na blogista ni chiklet at ni keso… sayang!! tsk! hek hek!

almost 18 months of my existence here in blogspot, 144 followers, total of 958 comments and a handful of new friends.. yan ang buhay blogista ko..

at ngayon, sa pagtatapos ng hiatus mode ko at ang aking panata na isa isang bisitahin at balikan kayong lahat na mga dumalaw at nagkumento sa akin, tingnan natin ang resulta…

sila na mga minsang napadalaw at nagparamdam dito sa kuta ko,

<*period*> abou add topic aenid al de cruz algene aling baby alotstuff anonymous353 arbee atribidang mayora a-z-e-l batang nars bhing bloom bobo da wiseman bonistation bulaang katotohanan camille f. tajon ceejhay chingoy dabo or david dado batista dal dclashed elizabeth catura ellehciren engel erlyn ferbert gagay herbs d iisaw jag jhiegzh joshmarie jules katherine kayce [kyrk] kt kumagcow kwentonatin lhandz led macz mark marlon mr. nightcrawler myfingersrtyping nafacamot nobe olay ollie pajay pablong pabling passing by patola patricia ashika pong rej rhodey rio rye meister saul krisna sempai stupidient sweetham taympers taribong tess pink tarha team the tomato café tsariba unbound/shuttershy 언니-unni vanvan vharonftw vladimir buendia walong bote wandering commuter woman of contradiction yellow bells yoshke

at sila din na “not once, not twice….” na nakibasa at nagparamdam,

goyo yanah bampira ako alkapon angel jam missguided super gulaman eloiski iya_khin j.d. lim kayedee mr. thoughtskoto the pope ayie dhianz manang jee mjomesa pinknote sasarai yin azul jelai jessa kuhracha manik_reigun yeine tim jongskie721 mike avenue miles sly somnolent dyarista sows zoan aryan dylan dimaubusan gege ghienoxs goryo i am xprosaic leng mokong peanut pink diaries random student rico sidney soltero tonio adz bulakbulero.sg cayy cayy chic's creations confession nook darklady deth fula heleyna iamyour angel iriz jessie jettro kablogie kalyo galera karen anne kosa lambing mac callister maldito mervin neildalanon pirate keko reyane salbehe samar'a stormy the litter box owner the reviewer toilet thoughts utak munggo yang yraunoj

at yung mga suki ko dito, (madalas skip read, minsan magcocomment ng “hehehe!” lang, at yung iba e nagsasabi ng “maganda ang structure” (mga nagkumento ng may bilang na mula sampu hanggang dalawampung kumento)

hari ng sablay seaquest soberfruitcake acrilyque maelfatalis drake homer stone cold angel tsenn tearjerker hartlesschiq abby kikilabotz superjaid olyabut rah

at ang mga talaga namang walang sawang nagpabalik balik dito:

master glentot ng wickedmouth (21 pagmumura)

chicqui ng my orange vest (22 "here we go!!")

princess roanne ng the journey of the prodigal daughter (25 super trumph)

choknat ng choknat (28 tagay)

lord cm ng dungeon lord (30 patok na hirit)

jepoyski ng plema ni jepoy (31 kabastushan)

super keso ng chi! (32 kasabawan)

sir gillboard ng gillboard grows up (32 banat)

pokie ng pokw4ng's uncensored mind (36 kahalayan)

at ang nag-iisa, walang ~~gustong gumaya~~ makagaya, ang nag-top sa pagkatalentado ng backreading at halungkat posts ko.. akalain nyong una syang nagkomento e 22 August 2009 pero nagalugad nya pa lahat ng posts ko, mapa walang kwenta man o walang kwenta, at tyinaga talagang isa-isahin? ang aking number 1 stalker of all time;

si emdyey ng hide and seek (47 "impulsive buyer mode")

at emdyey, dahil sa iyong pagiging number one all-time-big-time fan/stalker ko at sa ~~pangako ko na pasikatin ka bastat magdidikit ka lang sa akin~~ higpit ng pangangailangan na maituro ang blog mo (sori, pero nagpaalam naman ako sayo na ibibigay ko link mo di ba? ~~di ka nga lang pumayag! hehe!~~), may munti namn akong ~~pakuwensuwelo~~ sorpresa sayo.. pls PM me..

sa lahat ho ng pumasok sa bahay na ito, sa inyo na nakitawa at nakikumento at nagdagdag kulay sa bawat salitang ibinahagi ko, maraming maraming maraming thank you beri beri mats po!

photocredits mula sa flickr.com

an_indecent_mind

huwag mo akong salingin

2010-06-09T10:07:00.000+03:00

Mataman akong nakikipagtitigan sa papahilom na mga sugat sa braso, tuhod at balikat ko. Isang linggo makalipas ang aksidenteng inabot ko sa basketball, nagsisimula nang kumati ang mga sugat palatandaan na nagsisimula na itong matuyo. Gusto ko sana itong kamutin pero mas namayani ang pagdadalawang-isip.

Makati ang sugat na nababahaw, masarap kamutin! Ngunit alam kong pag nasimulan na mahirap na itong pigilan, sapagkat lalo itong kumakati sa bawat pagkamot at syempre pa dahil kakaiba ang ginhawang naidudulot nito, nakakaadik.

Bagamat madalas tayong sinasabihan na wag kutkutin ang ating sugat kasi magpepeklat mas madalas din na nagiging matigas ang ulo natin. Kapag walang nakatingin, ang simpleng kamot na nagdudulot ng kakaibang ginhawa ay naglelevel up sa pakikialam sa langib ng natutuyong sugat.

Bakit nga ba masarap kutkutin ang nababahaw na sugat? Kasi may halong excitement, anticipation, sakit, sarap at makapigil-hininga ito. Sa unti-unti mong pagtanggal ng langib nito umaasa ka rin na tuluyan nang naghilom ang sugat sa ilalim. Ngunit sa pinakahuling bahagi ng iyong pagtatangka ay bigla na lang itong magdudugo! Bigla kang matatauhan at pilit mong lalagyan ito ng konting pressure para maampat ang pagdurugo nito.. hindi na muna gagalawin.. hindi muna… hanggang sa muling pagkati nito..

Bawat isa sa atin may peklat ng mga nakaraan. Merong malalim, merong mababaw at lahat ay may kakaibang kwentong tinataglay. Sa paglipas ng panahon, yung iba marahil ay limot mo na pero meron din naman na nag-iwan ng malalim na peklat sa iyong katawan at sa alala.

Sa lahat ng sugat sa ating pagkatao, ang sugat sa ating puso ang pinakamasakit, pinakamahapdi at pinakamatagal maghilom. At sa paglipas ng panahon, merong ilang malalalim na sugat na nagmarka sa ating puso ang aakalain nating tuluyan nang natuyo ngunit kagaya din ng isang ordinaryong sugat sa tuhod na ating kinakamot at kinukutkot, magugulat ka na lang isang araw na ang inakala nating bahaw na sugat sa ating puso ay di pa pala lubusang natutuyo, na pag di sinasadyang nasaling ng isang pangyayari o pinangahasang kutkutin ng isang tao ay muli itong magdurugo.

Maaring ang sugat sa puso ang pinakamatagal na mabahaw sa lahat ng mga tinamo nating sugat sa ating katawan, lalo na kung malalim ang sugat nito. Pero kagaya ng lahat ng sugat, maghihilom din ito.. hindi agad-agad, hindi madali, pero maghihilom din.. sa pagdating ng panahon..

Wag kamutin at wag kutkutin, magpepeklat.

Wag pilitin, hayaan lang na kusang matuyo.

A time to heal.

pektyur ninakaw mula sa flickr

Sige na.. iyuhin mo ako..

2010-05-29T14:44:00.001+03:00

Wag kang magkaila. Wag kang magmalinis.

Alam kong tulad ko, ikaw din, lahat tayo ay nagnanasa.

Oo, nagnanasa ako ngayon. Nagnanasa ako ng maiinit na yakap. Ngunit hindi galing sa isang patay at malamig na unan kundi mula sa isang taong may mainit na katawan.

Isang mahigpit na akap lang, kahit isa lang, yung may malinaw na mensaheng “akin ka”

Ngunit imposible yun dito, sa mapanukso at nakakabaliw na lugar na ito. Hindi mula sa isang pundidong ilaw ng tahanan ang hinahangad ko. Kung ganun din lang, hindi bale na lang, magpapaakap na lang akong muli sa aking kumot at mga unan.

Sana lang andito ka ngayon.. at iniiyo mo ako..

pektyur mula sa photobucket

subo mo t*te ko bilis! hayop!

2010-05-24T08:35:00.001+03:00

at dahil may namumuong blog war ngayon sa lipi ng mga dwende versus lady gago... sumandali akong nagmukmok sa isang sulok... nagmuni muni... nagbulatlat ng mga artikulo at mga nakaraang pangyayari..
at sa tulong ng isang diwatang roanne, inalam ko kung ano ba ang puno't dulo ng pagtutungayaw ng mga lipi ng dwende at ng pinagtutulungang si lady gago...

wala akong maapuhap na galit sa busilak kong puso.. wala akong nais kampihan.. tamad me, la ako tamud..

isa lang naman ang nakikita ko, hindi yan matatapos.. kung batuhan din lang ng salita sa panulat, walang katapusan yan.. dadami ang madadamay dadami lang ang masusunog na bahay.. lalawak ang alitan at sisikat ang dapat sumikat... walang katapusan, hahaba lang.. pero kung suntukan yan mano-mano e sigurado ako, titigil din yan after 10 minutes nang walang humpay na sapakan!

pataasan lang ng ihi yan, tigilan nyo na kasi pare-parehas tayong opinionated!

*********************

nagutom tuloy ako bigla! tara kain na lang tayo!

paborito ko talaga ang sugpo at bopis.. namimiss ko na ang mainit at mabangong tinola... hmmm teriyaki oo matagal tagal na din ako di nakakakain ulit nun! kochinta masarap yan kung merong neyug, hehehe! bihon, tawilis.

tsk! nakakagutom! at ayoko sa lahat nung antagal dumating ng order! HAYOP!!!

P.S. - sensya na po, di ko lang maiwasan ishare sa inyo to.. this made me laugh today! hope makabawas ng nega vibes dito sa blogosperyo! smile!

pektyur mula sa fesbuk

si kupido sa mundo ng blogosperyo

2010-05-22T11:07:00.001+03:00

Sa aking opinyon si kupido ay isang nilalang na walang relihiyon dahil wala siyang sinasanto. Kahit sino ka pa, pag napagtripan ka nya, tatargetin ka na lang nya nang walang sabi-sabi. Wala siyang galang, walang respeto sa nakakatanda, color blinded din sya, di nya alam ang racial discrimination, panis sa kanya ang kasabihang “opposite poles attracts with each other”, di sya nakapanood ng batibot kaya di nya alam ang “pagsama-samahin ang parepareho”. In short, siya ay laki sa layaw dahil lahat ng gusto nya ay nagagawa nya. At kung susumahin, si kupido ay isang adik dahil mahilig syang mag trip sa buhay ng may buhay.

Kung naguguluhan ka sa mga pinagsasabi ko ganito lang yan, simple lang, tingnan mo ang mga tao sa paligid mo. Tingnan mo ang mga pinag-parespares ng adik na si kupido. Di ka ba naguguluhan o natatawa sa kung anong klaseng pagiisip ang meron sya?

Ano ba ang panuntunan nya sa pagpili ng dalawang nilalang para pagpraktisang targetin ang mga puso nila? Bata at matanda, mahirap at mayaman, panget at maganda, maitim at maputi, midget at kapre. Walang pattern. Basta pares lang, pero teka bakit minsan may threesome? O foursome? Tsk! Adik na kupido..

Ibat iba ang estilo ni kupido sa pag-atake nya sa ating buhay. Kaya nga kung inlove ka man ngayon o hindi, wala kang ibang dapat sisihin hindi ang sarili mo kundi si kupido, malamang di ka pa nya napapagtripan.

So,walang pinipiling tao, lugar o pagkakataon. Madalas kung kelan natin least expected, saka tayo kakabugin. At wala kang kalaban laban o magagawa, para kang sumasalungat sa napakalakas na agos ng tubig ng isang ilog. Pilit kang manlalaban sa una, hanggang maubos ang lakas mo at igupo ang lahat ng ideyalismo at pangangatwiran na matagal mo nang pinaniniwalaan. Sa bandang huli, tatanggapin mo na lang ang katotohanan na ikaw ay biktima ni kupidong adik, biktima ng nakakaaning na pagmamahal. Maaaring sa maling tao, maling pag-ibig, sa ekstra ordinaryong paraan, o tipong parang one-way lang. Ngunit anot anupaman, iisa lang ang totoo, nalaglag ka na at wala ka nang magagawa dun.

At tama, kahit sa blogosperyo nabubuo din ang pagmamahalan, kahit di mo ito hinanap o inasahan.

Tanong nga ni ABBY sa isa sa mga posts nya,

“Is it possible to fall in lοve with someone you never met?”

Meaning, sa cyberworld, sa chat, o sa blog, posible nga bang mahulog ang loob mo sa isang taong dun mo lang nakilala. Ang sagot ko? Oo.

Bakit kaya? Ano ba ang meron?

Isang palaisipan, bakit kaya kahit na isang larawan ng demonyo o kutong lupa o pagkapangit pangit na nilalang ang nakalagay sa profile image ng isang blogista e binabalik balikan natin ang kwarto nya?

Nagpapatunay lang ito na hindi lang laging magandang itsura ang batayan natin sa pagpili ng isang tao. Syempre may contributing factor din ito pero hindi ibig sabihin nun e dun na nakapokus ang lahat. Bakit ka bumabalik balik sa blog nya? Kasi nawiwili ka at naaaliw kahit di mo alam ang totoo nyang pagkatao. Kasi nakakarelate ka.

Yun yun e, nakakarelate. Marahil yun ang hinahanap natin sa isang tao, yung alam natin na maiintindihan tayo. Makakapag-akay sa atin sa mga lugar na hindi natin nakikita. Makakapagturo sa atin ng direksyon, magtatama ng ating mga kamalian. At yung katangian na yun ay di natin makikita sa panlabas na kaanyuan o sa gara ng kanyang kotse o galing nyang pumorma.

Kaya nga sang-ayon ako sa minsang sinabi ni GILLBOARD na,

“Posible yung makakakilala ka ng magkakagusto sa'yo dahil sa mga sinusulat mo.”

Di natin namamalayan, sa araw-araw nating pakikipagusap sa isang tao unti-unti nang nahuhulog ang loob natin sa kanya. Kasi mas nakikilala natin sya nang lubusan, mas nakikita natin ang posibilidad na maaring sya yung taong hinahanap natin na makapagbibigay sa atin ng kaligayahan at sya yung taong gusto nating bigyan ng ating pagmamahal.

Sa una, nawiwili ka sa estilo nya sa pagsusulat. Naaaliw ka sa mga binibitiwan nyang linya. Natatawa ka sa mga hirit nyang korni. Nararamdaman mo ang mga hinaing nya sa buhay.

Ngunit, ang isang simpleng komento ay maaring magresulta sa mas malalim na ugnayan, palitan ng saloobin, palitan ng YM at cp numbers. Hanggang sa mamamalayan mo na lang na siya na pala ang bumubuo ng araw mo, kulang pag wala ang nakakabog na simpleng mensahe mula sa kanya. Dadating ang panahon na di mo namamalayan na buong araw na pala kayong magkausap at sya lang ang kayang kayang mapangiti ka ng isang buong araw.

Yun nga lang, mahirap mag-aasume kung san kayo patungo at kung ano ba ang intensyon nyo sa isat isa. Mahirap maging feelingero o feelingera. Pero kung ikaw, umaasa ka na sana isang araw e matauhan na yang madalas mong kausap, kaisa mo ako. Sana nga gumawa na yan ng hakbang, alangan naman ikaw pa ang mauna e ikaw ang babae? At ikaw naman brod, kelalaki mong tao e ikaw pa ata ang naghihintay ng magtapat sa yo yung babae? O baka naman natyotyope ka lang? o nakikiramdam? Takot mabasted at masopla? Aba e, magkalinawan na kayo ngayon ngayon pa lang. Baka bandang huli e malaman nyo lang na nagaaksayahan lang pala kayo ng oras sa isat isa.

Mahirap din masyadong magtiwala online kasi marami ang sadyang sweet lang, friendly, flirt, pafall at paasa. Unless magtapatan kayo ng tunay na saloobin saka ka pa lang pwedeng magfeeling. Ano ka ba baka mamaya nyan, masabihan ka ng “ano ba kita??” in your face?! Wasak na wasak ka nun for sure!

Makulay ang blogosperyo, masaya kasi marami kang makikilalang iba't ibang klase ng mga tao. Merong mabuti, merong masama at merong mga nagbubuti-butihan lang kagaya ko.

Posible bang mainlove ka sa isang tao na hindi mo pa nakikita? Posible ka bang mahulog sa isang tao na sa chat mo lang nakakausap? Sa tingin mo, maari mo kayang magustuhan ang isang tao base sa mga katagang iyong nababasa sa kanyang blog?

Sisihin mo ang adik na si kupido, pati sa blogosperyo e nagtitrip na rin!!

pektyur mula kay pareng gogol

pwedeng pasilip lang?

2010-05-19T09:10:00.000+03:00

Disclaimer: Bawal dito ang ipokrito at ipokrita. Kung mapagmalinis ka at manghuhusga lang, wag mo nang ituloy ang pagbabasa mo.

Kung mamboboso ka ano ang unang una mong titingnan? Or ano ba ang gusto mo talagang makita?

Gaano kadalas mo itong ginawa or ginagawa? Bakit may hatid itong kiliti at munting saya sa iyong katauhan at sa malikot mong isipan? Bakit mo ito hinahanap hanap at kahit na alam mong hindi pwedeng gawin sa lahat ng oras e ginagawa mo pa rin kahit may panganib na mahuli ka sa akto ng kaopisina mo, ng boss mo, or ng ibang tao na lihim na nagmamatyag sayo? Nag-eenjoy ka ba sa simpleng paninilip? Nakakadama ka ba ng saya tuwing ginagawa mo to?

Pero teka, ano nga ba ang dahilan para gawin mo yun? Ano ba ang hinahanap hanap mo?

1. Kulay? Naiingganyo ka ba sa kulay ng pakay mo at ng mga nakapaligid dito?

2. Makaexperience lang? kasi may mga nagturo sayo at nagsabi na ok sya?

3. Kasi madami ding nakikisilip sa kanya at ayaw mong mahuli sa kwentuhan kaya nakiride on ka na lang? masarap bang pagkwentuhan pagkatapos?

4. Dahil ba sa kapirasong laman na iyong laging hinahanap hanap sa madalas mong paninilip sa iba? Nagbabakasakali ka ba na sa isang ito makikita mo na rin ang hinahanap hanap mo?

5. Dahil ba tipong kiss and tell ka? Gusto mo lagi kang una sa tsismis at updated ka sa balita? Gusto mo ikaw ang bida, ikaw ang magbroadcast na ok sya? Na may nakita kang kakaiba na hindi nila nakita?

6. Kasi kahit balik balikan mo sya ay hindi pa rin nababawasan yung saya na naiibigay nya sayo sa tuwing sisilipan mo sya?

7. Kasi adik ka na? Na nagiging libangan mo na lang ang paninilip kung kani kanino? Pasimple man o garapal?

Ako, aminado ako mahilig akong mamboso. Nakakaadik kasi. Oo, adik na yata ako! Hindi lumalagpas ang isang araw na hindi pwedeng di ko ito gagawin, hinahanap ko na. Sa opisina man, sa aking kwarto, sa resto o minsan nga kahit sa public places pa! Basta may pagkakataon. Kahit anong oras, kahit dito sa opisina, basta may pagkakataon. Minsan kakilala ko man o hindi, basta may chance binobosohan ko na rin, malay natin itong isang tahimik na nilalang na to ang makakabuhay ng aking diwa sa araw na to?

Pero ang totoo, bunga siguro ng pagkaadik ko sa gawaing ito hindi na ako madaling masiyahan na kagaya ng dati. Minsan di ako nasisiyahan sa basta kulay lang. Madalas hinahanap hanap ko ang tunay na laman ng post mo. Pilit kong hinahalukay ang something na matututunan ko dito, something na makakapagpangiti sa akin sa araw na ito. Something na masasabi kong, “ahh pareho pala tayo?” “uyyy oo nga, nanagyari na sa akin yan!” “ahh ganun pala yun? Thanks for sharing!” “astig!”.

Totoo naiimpress ako pag madaming follower ang isang blogger, kasi ibig sabihin nun friendly sya, may sense, may laman ang blog, at pilit kong hahanapin pa yun sa mga previous posts nya. Pero wag kang malungkot kung kokonti man ang follower mo, di ibig sabihin nun walang nagbabasa sayo. Pag marami akong time binabalikan ko lahat ng nag-aksaya ng panahon na dumalaw sa akin, wag kang mag-alala nakalagay ka sa bookmarks ko at hahalukayin ko ang lahat ng mga kaangasan mo. Ia-add kita sa ayaw mo man o gusto, hindi man dahil sa post mo ngayon or bukas pero maaaring pag may nabasa ako sa previous posts mo. Wala akong pasabi magugulat ka na lang! Kaya steady ka lang dyan!

Pero syempre, priority sa listahan ko yung mga nagsasabi sa akin na..

“sinilip kita, halika bosohan mo rin ako!”

Ikaw, ano nga ba ang hinahanap mo sa paninilip mo?

pektyur mula kay pareng gogol

gamot nga po....

2010-05-17T16:09:00.002+03:00

Alas tres na ng umaga… wala nang katao-tao sa lansangan.. madilim at tahimik na ang buong barangay…

tok tok tok…. Mahihinang katok lang, mukhang nahihiya pang makabulahaw sa mga kapitbahay na mahimbing nang natutulog sa alanganing oras na yun..

tok tok tok…

"pagbilhan po…” sa ikalawang pagkakataon at sa pabulong na pagtawag

“pagbilhan pooo…”

tok tok tok….

“nanay ading… pagbilhan pooo… pagbilhan po ng gamot…”

“Nanay Ading? Gamot nga po…”

tok tok tok….

Maya maya pa ay may mga bahagyang kaluskos na narinig sa loob ng tindahan. bahagyang sumilip si Inang Ading sa siwang ng bintana… pupungas pungas at di maipinta ang pagmumukha dahil sa pagkaabala sa pagtulog..

“ano yun?....” pabulong na wika ni Inang Ading… sa pag-aalalang makagising pa ng iba nyang kasambahay..

“may gamot po ba kayo sa lagnat at trangkaso?”

“ahhhh… meron iho.. teka lang… ilan ba?”

nagliwanag sa loob ng muting tindahan, at pasuray suray sa kaantukan na tinungo ni Inang Ading ang kabinet ng mga gamot.

“tig-isa lang po…”

“at tsaka po… Nanay Ading…”

“o?”

“kuwan nga po…… pakisamahan na nga po ng dalawang bote ng matador, dalawang yelo at isang malaking chippy na pula! lista na lang po muna lahat sa kin ha?”

Mga pot*ena nyong mga lasenggo kayo!!! $%^*#@&*!!!!!

FCUK!!!

2010-05-15T16:36:00.014+03:00

ano ang nakita ng isip mo?

andumi mo... andumi dumi ng isip mo! tsk!

nyahahaha!

a time for later

2010-05-13T16:16:00.002+03:00

Butil butil na ang pawis mo sa noo, pati panyo mo basang basa na dahil sa pawisan mong mga kamay, nanginginig pa ang mga tuhod mo, mga kabog sa iyong dibdib na daig pa ang mga kabayong nagstampede! Nawala na din ang mga litanyang paulit ulit mong prinaktis ng makailang ulit sa harap ng salamin. Sayang naman ang japorms mo, antagal mo pa naman inipon ang perang ipinambili mo ng terno. Mas nagmukha ka na ngang tao ngayon, ano pang ipinag-aalala mo? Antagal mo nang binalak na sya ay lapitan upang magpakilala pero wala kinakain ka lagi ng mga daga na namahay na sa iyong dibdib, nagkakasya ka na lang sa pagpasok ng sobrang aga sa araw araw para makasabay mo sya sa MRT at sa inyong elevator. Gagahibla na lang ang pwersang nagtutulak sa iyo upang ituloy ang matagal mo nang binabalak.. Tamang tama sana ang party na to, matagal mo tong binalak at pinag-ipunan.. ilang tugtog na ba ang iyong pinalagpas? ilang officemate mo na ang nakasingit at naisayaw sya? dapat ikaw na.. ngayon na, pagkakataon mo na syang lapitan…

wala nang ibang pagkakataon, ngayon na. wala na bukas…

Ang ating buhay daw ay isang napakalaking pagkakataon. Ang bawat nagdadaang araw sa iyong buhay ay isang pagsubok, isang hamon para patunayan ang iyong kakayahan, maging kakaiba, gumawa ng kakaiba, maging isang instrumento para sa ibang tao, isang pagkakataon para tuparin ang iyong mga mithiin sa buhay, isang pagkakataon upang patunayan ang tunay na kabuluhan ng iyong buhay sa mundo.

Pagkakataon. Patunayan. Ngayon.

Sapagkat di natin hawak ang ating buhay. Hiram lang, maaring bawiin kahit anong oras.

Maaaring ngayon ay humihigop ka lang ng mamahaling kape ng mga sosyal o kaya naman ay sinusulit ang unli mo o kaya naman ay pasimpleng petiks sa trabaho, pero walang ibang nakakaalam na maaaring ito na pala ang huling araw mo sa mundo. Yun, nasayang ang pagkakataon mo. Tingin mo kung mamamatay ka ngayon may napatunayan ka na ba sa sarili mo? Anong alaala naman ang maiiwan mo para maipagmalaki ka ng mga magulang mo o ng asawa at mga anak mong maiiwan? Hahayaan mo bang maging kagaya ka din ng iba na makalipas ang apatnapung araw ng pagpipighati sa iyong kamatayan ay tuwing bday mo na lang, araw ng kamatayan at araw ng mga patay kung ikaw ay maaalaala?

A time for later. Para sa mga bagay na hindi mo nagawa o nasabi.

Maigsi lang ang buhay. Ano pang hinihintay mo? Paano kung bigla ka na lang mawala sa mundo o bigla ka na lang di na magising bukas, ano pang magagawa mo?

Kelan mo pa ipapadama na mahal mo ang iyong mga magulang? Kelan mo sila papatawarin sa ginawa nilang pagpapalaki sa yo na di umaabot sa iyong pamantayan at sa pagmamahal na hindi nila naipakita o tuwirang naiparamdam sa yo? Di mo ba naisip na masyado lang silang naging okupado sa pagsisikap na maibigay ang lahat sayo? Tao din sila nagkakamali, walang perpektong magulang. Trial and error pa rin ang ginamit nila sa pagpapalaki sayo. Pagbali-baligtarin mo man ang mundo sila pa rin ang mga magulang mo. Wag mong asahan na sila pa ang maunang magpakumbaba at humingi ng tawad. Kung ikaw ang nakakakita ng mga mali, ikaw ang mas malawak ang pangunawa at alam mo kung nasaan ang butas, bakit hindi mo ito kusang takpan? Gaano ka ba talaga katigas? Hanggang kelan pa? marami ka pa bang oras? Baka pagsisihan mo lang yan at itangis. Magagawan naman siguro ng paraan. Pagisipan mong mabuti.

Para sa mga magkaibigan na pinaghiwalay ng magkaibang pananaw sa buhay. Dati rati ay walang kasing kulay ang inyong samahan. Wala kayong hindi pinagkakasunduan. Maaayos pa naman ang lahat. Maibabalik pa ang lahat. Hindi naman kelangan ng himala. Lunukin na ang pride, tanggapin na hindi sa lahat ng bagay ay magkakasundo kayo. Iisa man ang tinitibok ng puso nyo magkaiba pa rin ang takbo ng isip nyo dahil kayo ay dalawang nilalang, may sariling mga pagiiisip. Alalahanin mong mabuti hindi mo sya nagustuhan dahil pareho kayo ng hilig. Minahal mo sya dahil tanggap ka nya at naiintindihan ang pagkatao mo kahit ano ka pa. Dahil lagi syang andyan kapag kailangan mo sya at ikaw din sa kanya. Kaibigan mo sya dahil mahal mo sya at hindi dahil mahal ka nya. Dahil sya ang totoong tao na nagsasabi ng mga mali mo, sya na nakakakita ng flaws mo pero sa kabila ng lahat di ka pa rin nya iniiwan. Kalimutan nyo na ang nagdaang unos sa buhay nyo, life is too short to argue with petty things, move on. Ngayon. Wala nang panahon. Wag mong aksayahin ang bawat araw na masama ang loob mo. Sayang lang ang oras.

Sa iyong buhay, ilang pagkakataon na ang nasayang mo sa kakahintay ng pagkakataon na nakalagpas na pala o yun pala e di naman talaga dadating? Words left unsaid, things left undone, feelings left undisclosed.

Sa lahat ng pagkakataong nasayang, wala namang magandang naidulot ito sayo kundi puro agam agam lang, puro what if’s, puro multo ng nakaraan, pagsisisi. Na kung ginawa mo lang sana at di ka na nagpatumpik tumpik pa disin sana ay nagbunga. Di man ayon sa iyong plano o gusto at least alam mong may ginawa ka para subukang matupad ito.

Ngunit ikaw, ikaw na may kakayanan para mabago ang iyong buhay ngayon ano pang pinagpapatumpik tumpik mo dyan? tama na ang pagpapacute. Tama na ang pasakalye. Tama na ang paramdam. Wag kang umasta na friendly ka lang, huwag kang umasal na parang wala lang. Obvious na. Dumiretso ka, tumbukin mo na, wala nang oras para magpaligoy ligoy. Sayang ang oras. Ikaw din, maunahan ka pa ng iba, sino ang magiging kawawa?

Simple lang parekoy, wag mo nang ipagpabukas pa ang kaya mong gawin ngayon.

Pero hindi ko naman minamasama ang “a time for later”. Angkop ito at sumasaludo ako sa mga pusong walang sawa sa pagtibok at paghihintay sa pagbabalik ng isang pag-ibig kasabay ang pag-asang di mamatay-matay. Sa pag-asang magkakasama din sila sa bandang huli, sa kabila ng lahat ng hirap at pain. Kung ikaw ito, alam kong alam mo na dadating din ang panahon para sa inyong dalawa.

A time for us, later. Para sa dalawang puso na nagsumpaan. Sa dalawang kaluluwang walang laya sa kasalukuyan. Sa pag-ibig na pinaghihiwalay ng milya-milyang distansya. Sa mga pusong umaasa na sa bandang huli din ay magiging sila, sana…

Sensya na po.. isang walang kabuluhang post. Pasensya na kung magulo.

sa iyong mga kamay

2010-05-09T07:36:00.003+03:00

French – Mere; German – Mutter; Hindi – Maji; Urdu – Ammee; English - Mom, Mummy, Mother; Italian – Madre; Portuguese – Mãe; Albanian – Mëmë, Nënë, Burim, Kyemurgeshë; Belarusan – Matka; Cebuano – Inahan, Nanay; Serbian – Majka; Czech – Abatyse; Dutch – Moeder, Moer; Estonian – Ema; Frisian - Emo, Emä, Kantaäiti, Äiti; Greek – Màna; Hawaiian – Makuahine; Hungarian - Anya, Fu; Ilongo – Iloy, Nanay, Nay; Indonesian - Induk, Ibu, Biang, Nyokap..

Ibat iba man ang tawag natin sa kanila, pero iisa ang sinisimbolo nila sa ating pamilya --- Kalinga, aruga, pagmamahal at pagaasikaso. Sila ang walang sawang gumigising ng maaga upang ihanda at asikasuhin ang ating mga pangaraw araw na pangangailangan. Mula sa hapag kainan hanggang sa mga damit na ating isusuot, sila ang nagpapakabala para sa atin. Sila ang madalas nating sumbungan at ang kaninlang pangalan ang ating unang nasasambit sa tuwing tayoy umiiyak, nasasaktan o kaya ay natatakot. Sila ang ating INA.

Ang post na ito ay pagtalakay patungkol sa mga butihing ina, pero ang aking pagbati para sa king sariling ina ay hahalungkatin ko na lang muna dito.

Sa araw na ito, Gusto kong bigyan ng pansin at pagkilala ang walang kapantay na pagmamahal ng mga single moms. Hindi naman kaila sa atin na sa panahon ngayon marami ang nasa ganitong estado, unti unti natatanggap na sila ng masyadong mapanuring mata at de-kahon na kaisipan ng lipunang ating ginagalawan.

Dalawa sa mga kaibigan ko ay single moms.

Yung isa, matapos maanakan ng hapon at mapangakuan ng magandang kinabukasan e ayun at kumakayod na mag-isa sa buhay para lang may maipantustos sa gastusin nilang mag-ina. E Kasi ba naman yung sakang na yun, madalang pa sa patak ng ulan sa panahon ng el nino kung magpadala ng sustento, mahirap asahan. So ayun, sa ngayon magkalayo silang mag-ina dahil sa manila work si friend at malaking gastos at isipin kung isasama pa nya doon ang baby nya, sakripisyo na lang na mag-uwian sya sa province every weekend para lang magkasama silang dalawa. Madalas syang umangal dahil mahirap naman talaga ang buhay, mahal ang bilihin, at napakahirap din daw na solo katawan sya na nagtataguyod ng ikabubuhay nilang mag-ina. Ang kanyang pinakamalaking ipinag-aalala kung ngayon pa lang nahihirapan na sya, pano pa daw nya pag-aaralin ang kanyang anak? Paano nya pagkakasyahin ang kakarampot na kinikita nya para sa kanilang dalawa?

Ang isa ko pang kaibigan, sinunod ang puso, nabaliw sa pag-ibig. Nadarang sa libog, pumasok sa maling relasyon at nagbunga. Ngayon ngayon pa lang siya medyo nakakabawi at naguumpisa ng panibagong buhay. Di nya kelangan mamalimos, magtungayaw at umasa na panagutan ng ama ng bata ang kanilang anak. Di nya kelangang sumakit ang ulo sa kakaisip ng panggatas ng baby, kasi may kaya naman ang kanilang pamilya. Kayang kaya siyang suportahan ng kanyang mga magulang sa pagpapalaki ng kanyang anak. Nung minsan tanungin ko sya, ano ang plans nya sa buhay? Walang malinaw na sagot. Wala pang patutunguhan, pero sigurado sya, ayaw nya raw habambuhay dumepende sa sarling pamilya nya at alam nya kelangan nya rin magsikap ng todo para sa kanya at sa kanyang anak.

Dalawang magkaibang sitwasyon pero may isang common denominator. Pareho silang INA.

Sa likod ng kanilang malambot na puso, sa likod ng walang patid na pagluha at pagaalinlangan, nasasalamin ko pa rin sa kanilang mga mata ang matibay na pagkatao. Iisa ang tanging gusto nila, una sa lahat at bago ang sariling kapakanan, ang sa anak na muna nila.

Tinanong ko sila kung may balak pa ba sila na maghanap ng mapapangasawa. Simple lang ang sagot nila. “Kung tanggap ako at mamahalin kami ng anak ko, bakit hindi?”

E pano kung walang dumating? Ayun, pilit inihahanda ang kanilang sarili sa hamon na itaguyod ang kinabukasan ng kanilang mga anak. Nang walang halong pagaalinlangan.

Para sa akin, yun ang isang pagpapatunay ng tunay na kadakilaan at malaking katapangan ng mga single moms, ang mag-isang pagharap sa hamon ng buhay at hanggang sa pagpili ng makakasama sa buhay, kapakanan pa rin ng sariling anak ang nasa isip nila. Di bale na ang sarili nilang kaligayahan, basta mailagay lang sa ayos ang buhay ng anak nila.

Kung ikaw ay isang produkto ng pagpapalaki ng isang single mom, maaaring di naging kasingkulay ng iba ang kabataan mo dahil lumaki kang walang ama na gagabay sa iyo. Maaaring walang ama na nagturo sayo para gumawa ng saranggola at magpalipad nito, maglaro ng trumpo, magbasketbol, magbisikleta, magskateboard, baseball, paano ang tamang pagdepensa sa sarili at ang magpakalalaki. Maaring may ilang panunuya ang inabot mo mula sa iyong mga kalaro dahil lang lumaki kang walang kinikilalang ama. Maaring may punto sa iyong buhay noon na nagrebelde ka at sinisi ang iyong ina, na kung di dahil sa kanya ay buo sana ang inyong pamilya. Ngunit batid ko, hindi naging kulang ang iyong pagkatao dahil lang sa lumaki kang walang ama. Alam ko, kung ano ka ngayon, ay dahil sa iyong butihing ina na hindi nagpabaya sa paghubog sayo.

Pakaisipin mong mabuti ang lahat ng paghihirap, pagtitiis at sakripisyo ng iyong butihing ina para marating mo ang katayuan mo sa buhay ngayon. I’m sure, hindi naging madali ang lahat para sa kanya. Hindi ganun kasimple ang mag-alala at umikot ang tumbong sa paghahanap ng ilalagay sa hapag para may maipanlaman sa nagugutom mong tiyan. Hindi madali ang mabahala na baka hindi ka nya mabigyan ng maayos na edukasyon sa iyong paglaki, edukasyon na tanging maipapapamana nya sayo para maging handa ka sa iyong buhay. Sa tuwing nagkakasakit ka mas pinili nyang mag-absent sa trabaho para personal kang maalagaan at ayaw ka nyang ipagkatiwala sa iba, kahit na nga sobrang importante ng kikitain nya sa isang araw, hindi ka nya ipinagpalit sa pera. Naisip mo ba, pano kung ang iyong ina ang nagkakasakit noon? sino ang nag-aaruga at nag-aasikaso sa kanya? bawal syang magksakit hindi ba? At wala kang narinig na daing mula sa kanya. Kasi ayaw nyang mag-alala ka pa.

Sa tuwing may kailangang ikabit o kumpunihin sa inyong bahay, siya ang tanging inaasahan mo noon, dahil walang iba kang matatawag bukod sa kanya. Sa kanyang mga kalyado at pasmadong mga kamay mo naramdaman ang pagkalinga at pagmamahal.

Mahirap ilarawan ang naging pagtitiis ng iyong ina na namuhay mag-isa para mabigyan ka ng maayos na buhay ngayon. Wala syang ibang karamay, tanging ang mga ngiti, halik at yakap mo na lang ang kanyang pakunswelo sa buhay para maibsan ang kahungkagan ng tumanda na walang kaagapay. Para sa kanya, ikaw lang ay sapat na.

At kung may mga pagkakataon man na may nagpupumilit na kumatok sa kanyang puso, una sa lahat ay ikaw pa rin ang naiisip nya, kapakanan mo pa rin muna. Di na nya hinangad na maghanap pa ng makakasama sa buhay. Hindi bale na ang kanyang pansariling kaligayahan, sapagkat para sa kanya mas importante ang kaligayahan mo. Di bale nang wala syang kayakap sa malalamig na gabi, di bale nang wala syang karamay sa pagtanda, andyan ka naman. At sa kanyang pagtanda, sana naman ay wag mo syang makalimutan, dahil ikaw na lang din ang kanyang inaasahan na mag-aaruga sa kanya.

Para sa lahat ng single moms dyan, isang malaking malaking hug at ang aking pagpupugay sa inyong lahat, saludo po ako sa inyo!

Sa lahat ng ina out there, Happy Mother’s day po!

"The future destiny of a child is always the work of the mother."

- Napoleon Bonaparte -

IKA-LABING ISANG UTOS (ang mahiwagang kapote.. bow!)

2010-05-07T11:00:00.004+03:00

ANG MALAINOSENTENG TANONG:
Honeeeyyy…… bakit may condom ka sa wallet mo? Magsabi ka ng totoo…

ANG NAKAGIGIMBAL NA SCENARIO:
naliligo ka nun sa banyo, at nakakalat lang ang wallet mo, naisipan ng gf mo na bulatlatin at may nakita syang unused condom.

ANG MASAKLAP NA PROBLEMA:
Hindi kayo gumagamit ng magic kapote ng gf mo pag nagsesex kayo!!

ANG MALAGKIT NA KATOTOHANAN:
gumimik kayo kagabi ng barkada. Nagkainuman. Nagkaayaan na iupgrade sa highest level ang kasayahan. Nagkaayaan dalawin ang AF1. Dumaan sa convenience store, bumili ng ilang boxes ng condom. Nagenjoy. Naging bobo, nagiwan ng ebidensya sa wallet, nakalimutan ang ikalabing-isang utos.

ANG NAKAKATAKOT NA KASUNOD NA PANGYAYARI:
posibleng mabisto ka. Magiging bad shot sa gf mo ang barkada mo, at lagi kang pagdududahan sa tuwing may lakad kayo. I-torture ka ng gf mo, sa pananakit na pisikal, pakonsensya effect, wawasakin ang puso mong bato sa pamamagitan ng silent treatment at coldness o di kaya naman ay walang patid na pag agos ng isang timbang luha galing sa kanya. In short kailangan mo syang suyuin,flowers, letters, chocolates, at shopping spree. (Wag kang magpakasaya kapag napangiti mo na sya, dahil sa kasunod na pag-aaway nya, kahit irrelevant, lalabas ulit ang pangyayaring ito.)

o kaya naman,

para maiwasan ang sakit sa ulo, posibleng magpalusot ka, gamit ang alinman o kumbinasyon ng mga ito..

ANG MGA INSTANT PALUSOT (habang namumutla at nauutal utal ka):
a. May namimigay kasi ng libreng condom dun sa may kanto, para sa HIV awareness campaign daw
b. Nung minsan pa yan, kay pareng kolokoy yan, ipinapatapon sa akin nakakalimutan ko naman
c. Ah oo, nakwento lang kasi sa kin ni pareng kolokoy, nacurious lang ako.. bago daw yan glow in the dark, flavored at sensation plus pa.. look honey o! lika try natin?
d. Ahhh para kay utol yan.. alam mo naman nagbibinata na, kelangan kong turuan na maging safe, iwas disgrasya.. alam mo na..
e. Ano ka ba???!! Bakit pinapakialaman mo wallet ko??! Tas pag may nakita ka, kung ano ano tinatanong mo??! (sabay walk out)
f. Galing kami AF1 kagabi, kumuha kami ng mga sobrang gaganda at sexy na chikas, actually la ka nga sa kalingkingan nung mga un e… ayun , enjoy naman! Actually sobra na lang yang isa e, nireserba ko nga lang kasi balik daw ulit kami dun one of these days.. ok lang ba honey? (yun ay kung may buhay ka pa 10 mins after mo sabihin to)
g. ............................. (share your own palusot here mga brod)

IMMORAL LESSON: hindi masama ang maging boy scout basta laging tandaan i-apply ang ikalabing isang utos palagi, HUWAG KANG PAHUHULI.. at kung gusto mong tumagal ang buhay mo, i-apply ang ikalabingdalawang utos, HUWAG KANG AAMIN!! Magkapitpitan na ng bayag parekoy, wag na wag kang aamin!!

pektyur galing kay pareng gogol

sige na pls... paligayahin mo ako

2010-05-06T09:51:00.003+03:00

9:42am, kulang dalawang oras pa ang ipaghihintay ko ng lunch time…

Sumasakit na mata ko kakablog hop at kung kani kaninong kwarto na ako napapasok... Di ko naman trip magparamdam ngayon, tamang lurker mode lang.

Nabulatlat ko na ang profiles nung mga kaibigan ko at kung sino sino sa FB, wala din naman interesante, wala din ako sa mood magcomment.

Ano na nga ba password ko sa twitter at plurk?? Arrgghhh!!

Maghintay na lang ng makakachat yung may kwenta.. o sige na nga kahit walang kwenta basta lang mairaos tong bagot na to! Kung bakit kasi kung kelan mo kelangan ng kausap, mapapaghingahan, magpapangiti, magpapatumbling, magpapahalakhak, aasarin, saka naman di sya pwede, saka mo naman sya di mahagilap..

Nakakainip. Para ka na ring naghihintay ng patak ng ulan sa tuyot na disyerto…

Buti pa yung busy ka na lang palagi. Yung masyadong abala ang isip mo sa trabaho, yung tipong nangangarag ka sa dami ng gagawin, yung din na maidrowing ang kilay mo dahil di ka na magkandaugaga sa paghahabol ng deadlines. Pero yung ganito? magpapatay ka lang ng oras?

Kung ano ano lang tuloy naiisip ko.. sa ganitong mga pagkakataon ako madalas kinakatay ng homesick..

Tsk… nakakabaog…

anino sa dilim

2010-05-03T18:42:00.002+03:00

galing kami noon sa isang youth activity at around midnight na kami natapos. ang siste, kelangan pa namin isa-isang ihatid yung mga kagrupo naming mga babae dahil baka naman kung mapaano pa sila sa daan e dis-oras na ng gabi. may mga traysikel naman kung gabi pero palibhasa nga halos sa iisang lugar lang naman kami lahat nakatira at di naman kalayuan ang mga bahay namin sa isa’t isa, sige hatid na lang namin sila, mas ligtas pa.

pwede naman sana naming piliin ang malayong daan, kaso sa ganung oras ng gabi malamang na puro lasing na ang makakasalubong namin sa kalsada at baka mapagtripan lang kami. naisipan naming dumaan sa loob ng isang high-school campus, shortcut. noong mga panahong iyon e hindi naman isinasarado kahit gabi at makakadaaan ang kahit sino. at saka kung sitahin man kami ng gwardya e oki lang kasi kilala naman kami nun.

di namin kabisado ang daaanan namin, may mga bahaging malubak at sobrang dilim. walo silang mga babae at tatlo kaming lalake. bago pa lang kami pumasok sa campus, pasimple na akong kinausap ni kuya arnel (sumalangit nawa) na dun sa may bandang likuran ng mga babae kami pupuwesto at si kerwin (pinsang buo ko) naman dun sa may unahan para in case na magkatakutan or may mananakot e hindi kami magkakagulo.

marami kasing mga kwentong kababalaghan sa campus na yun lalo na pag sumasapit na daw ang gabi. andun na ang dwende, tikbalang na nakikita daw sa mga naglalakihang puno, white lady sa may tulay, boses ng babae na kumakanta at umiiyak sa may lagoon, paring pugot ang ulo, at ang ilang mga pangyayari ng mga estudyanteng sinapian ng masamang espiritu sa eskwelahang iyon.

kahit ako, totoong kinakabahan ako ayoko lang ipahalata. second time ko nang dumaan sa loob ng campus na iyon. nung first time, kasama ko tatlong kabarkada ko na mga duwag din, langya may narinig lang na tuko yung isa tumakbo na! akala naman namin e kung ano ang nakita nya kaya nakitakbo na rin kami!

so, ayon sa napagkasunduan nasa bandang unahan nga si kerwin kau-kausap nya yung isang babae ana dinidiskartehan ata nya nung time na yun, sa gitna ung pitong mga babae, kaming dalawa ni kuya arnel sa likuran. pansin ko na halos parepareho kaming tahimik habang papasok sa gate ng campus. may nagkwekwentuhan man, pero mahihina lang ang boses. tingin ko, lahat kami e takot.

ako, nakikiramdam lang. naguusap kami ni kuya arnel pero wala na sa kanya ang atensyon ko. madilim kasi noon nakapagpadagdag pa ng sa aming imahinasyon ang liwanag ng buwan na nagbibigay ng kaunting liwanag sa aming dinadaanan sa ilalim ng mga malalaking puno ng ipil ipil at balete.

habang tuloy ang marahan na paglakad namin sa gitna ng dilim at ang kapansin pansing unti unting pananahimik ng buong grupo, parang nagtatayuan ang mga balahibo ko sa braso at sa batok. para bang yung pakiramdam na may isang mukha na unti unting lumalapit sa mukha mo? tuloy lang ang lakad ko, walang lingon lingon, kahit sumulyap sa gilid ng aking mga mata ay di ko ginawa, ayokong makakita ng white lady o ng pugot na ulo o ng tikbalang o kapre.

nung nakita na namin ang kabilang gate, at mga liwanag ng mga bahay nakahinga hinga na ako nang maluwag. pero hindi pa ako masyadong nakakalma e nabuhay na naman ang kakaibang kaba sa aking dibdib, kelangan naming dumaan ulit dun pauwi.

so dating set-up sa hulihan ulit kami ni kuya arnel.

nung nasa may kalagitnaan na kami ng daan, kung saan may konting liwanag mula sa tanglaw ng buwan, sikreto syang bumulong sa akin,

“huwag kang magpapahalata sa kanila… huwag kang matakot.. simple ka lang, tuloy lang ang lakad mo… may gumagaya sa iyo, dalawa ang iyong anino, at ikaw lang…”

di ko nagawang lumingon at usisain ang sinabi nya sa akin, pakiramdam ko tuloy ay may basehan yung pakiramdam ko na may mukhang unti unting lumalapit sa akin.

nung nakita na ang liwanag sa may dulo, unti unti na ulit umingay ang grupo. tawanan na ulit at kulitan, nanatili kaming tahimik, na napansin ng isa kong kagrupo. bandang huli ay hindi ankatiis si kuya arnel, sinabi nya na nakita nya na bukod tanging ako lang ang dalawa ang anino sa grupo. nakakapagtaka dahil iisa lang ang souce ng liwanag sa dinadaanan namin nung time na yun. ayon sa kanya, may gumagaya sa anino ko.

tinanong ako ni kuya arnel, “pakitain ka ba?” (meaning if palagi akong nakakakita ng mga multo o engkanto o kung ano ano pa na hindi basta basta nakikita ninuman) sabi ko , “hindi. pero may puyo ako sa noo at sabi noon ng lola ko, kung meron mang makikitang kakaibang “entity” sa isang lugar, yung kasama ko daw ang makakakita at hindi ako”….

di ko pa po napatunayan kung totoo man o hindi yung sinabi ng lola ko regarding sa relevance ng puyo at sa pangyayari nung gabing iyon. (at sa iba pang mga naging pangyayari bago at pagkatapos ng gabing ito)

ang totoo, malakas lang ang pakiramdam ko, alam ko kung may kakaibang “entity” sa isang bahagi ng isang bahay. di ko sila nakikita, (hindi pa?) pero nararamdaman ko sila.

o pagkakataon lang na “pakitain” pala si kuya arnel at sa akin sya napasabay? weird no?

ikaw, takot ka ba sa dilim?

paradox of our lives

2010-04-29T17:00:00.001+03:00

"The paradox of our time in history is that we have taller buildings but shorter tempers, wider Freeways , but narrower viewpoints. We spend more, but have less, we buy more, but enjoy less. We have bigger houses and smaller families, more conveniences, but less time. We have more degrees but less sense, more knowledge, but less judgment, more experts, yet more problems, more medicine, but less wellness.

We drink too much, smoke too much, spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get too angry, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too much, and pray too seldom.

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too seldom, and hate too often.We've learned how to make a living, but not a life. We've added years to life not life to years. We've been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet a new neighbor. We conquered outer space but not inner space.

We've done larger things, but not better things. We've cleaned up the air, but polluted the soul. We've conquered the atom, but not our prejudice. We write more, but learn less. We plan more, but accomplish less.

We've learned to rush, but not to wait. We build more computers to hold more information, to produce more copies than ever, but we communicate less and less. These are the times of fast foods and slow digestion, big men and small character, steep profits and shallow relationships. These are the days of two incomes but more divorce, fancier houses, but broken homes.

These are days of quick trips, disposable diapers, throwaway morality, one night stands, overweight bodies, and pills that do everything from cheer, to quiet, to kill. It is a time when there is much in the showroom window and nothing in the stockroom.

A time when technology can bring this letter to you, and a time when you can choose either to share this insight, or to just hit delete (ignore)..

Remember; spend some time with your loved ones, because they are not going to be around forever.Remember, say a kind word to someone who looks up to you in awe, because that little person soon will grow up and leave your side.

Remember, to give a warm hug to the one next to you, because that is the only treasure you can give with your heart and it doesn't cost a cent.Remember, to say, ' I love you ' to your partner and your loved ones, but most of all mean it. A kiss and an embrace will mend hurt when it comes from deep inside of you.

Remember to hold hands and cherish the moment for someday that person will not be there again.Give time to love, give time to speak! And give time to share the precious thoughts in your mind.

AND ALWAYS REMEMBER:

Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away."

--- GEORGE CARLIN

i'm going home

2010-04-20T07:30:00.004+03:00

I’m going home ---- in a soon!!

Mayaman na ako and I need not to worry about my financial stability anymore. Pwede na akong magrelak-relak ng konti at magliwaliw san ko man gustong pumunta.

By the way, i-share ko lang ang very good fortune that I received this morning from someone na hindi ko naman talaga kilala. Here goes..

THE NIGERIA POLICE FORCE (NPF)
Plot 16 Alausa, Ikeja-Lagos.PMB 072 Lagos.
THE NIGERIA POLICE FORCE (NPF)
FEDERAL REPUBLIC OF NIGERIA
COMMITTEE ON FOREIGN PAYMENT
(RESOLUTION PANEL ON CONTRACT PAYMENT)
IKOYI-LAGOS NIGERIA .

From The Nigeria Police Force (N.P.F)
Federal Republic Of Nigeria.
Dr.Ogbonna. O. Onovo CFR, NPM, mnik
Attention: ATM Card Beneficiary,

I wish to use this medium to inform you that your full Payment of USD$5.8 (Five Million Eight Hundred Thousand Dollars) from CENTRAL BANK OF NIGERIA have been RELEASED and APPROVED for onward transfer to you via an ATM CARD which you will use to withdraw all the USD$5.8Million USD in any ATM SERVICE MACHINE in any part of the world, but the maximum you can withdraw in a day is USD$9,500 Only.

We have mandated BANK PHB, to send you the ATM CARD and PIN NUMBER which you will use to withdraw all your USD$5.8 Million Dollars in any ATM SERVICE MACHINE in any part of the world, but as i have mentioned earlier, the maximum you can withdraw in a day is USD$9,500 Only.

You are therefore advice to contact the Head of ATM CARD Department of BANK PHB Nigeria Plc Contact Person: E-mail address:(vincentholbar3@hotmail.com) Mr.Vincent Holbar and inform him that you received a message from the Nigeria Police Force instructing him to send you the ATM CARD and PIN NUMBER which you will use to withdraw your USD$5.8 Million Dollars in any ATM SERVICE MACHINE in any part of the world, also send him your direct phone number and contact address where you want him to send the ATM CARD and PIN NUMBER to you.

Thanks for adhering to this instruction and once again accept our congratulations.

Your's In Service

Dr.Ogbonna. O. Onovo CFR, NPM, mni
Inspector-General of Police
Federal Republic of Nigeria

Great!! What a sum!

With this much money, I can put up some small investments, save more than enough for my family's future and enjoy the rest of my life.

So pano? I should go and collect my money now, start packing my things and head back to Philippines. See yah!

Nyetang email yan! WISH KO LANG! hahaha!

coke lang ang sakto!

2010-04-18T18:22:00.003+03:00

mood status: plain

ang buong maghapon ko: merong sobra, merong kulang at sa aking pag-aanalisa gamit ang quadratic equation, konting probability at kayabangan – sakto lang!

pero kung ating lilimiin, wala naman sigurong bagay na “sakto lang”. ano ba ang panuntunan ng sobra at kulang? san ba yun nakabatay?

ang isang tao, gaya ko, kahit gaano karami ang isang bagay na hawak nya ngayon, darating ang mamaya o ang bukas na makakaisip pa rin ng dahilan para madagdagan kung ano pa man ang meron sya ngayon. kung gayon, walang katapusan, laging may dagdag na pangangailangan, laging may kulang. kahit gaano karami na ang hawak, kulang parin, pilit gagawa ng paraan o maghahanap ng ikapupuno kahit labis na sa sariling kapasidad.

paano mo malalaman na isa ka sa kanila?

simple lang, paano ka ba magdasal sa nasa itaas? pansinin mo, bilangin ang bagay na hinihingi mo at ikumpara sa mga ipinagpapasalamat? kung inaakala mo na konti lang ang mga bagay na kelangan ipagpasalamat sa iyong buhay, o sige sa isang araw, isipin mong muli maaaring nagkakamali ka lang.

sir, yung sakto lang po!

oo, siguro nga kelangan kong medyo magdahan dahan. humingi ng tipong tama lang talaga para sa kin, yung kaya kong hawakan.

less expectations, less complications, less trouble, less worries. sakto lang.

grab it if you want!

2010-04-17T10:18:00.005+03:00

akala ko barubal na ako at ang aking pagkatao...

di ko alam na may mga bagay pa rin na makakapagpasindak sa kin.

ini-refer lang to kanina ng isang kaibigan ko at muntik na akong malaglag sa aking upuan!!

check this http://chuvaness.livejournal.com/854847.html

susmaryosep!! bastos na bata! lol

Pain

2010-04-15T11:52:00.003+03:00

I grew up with very low pain tolerance level.

When I was small I whined for every little pain. Each whine, I cried. And for each cry, I ran and sobbed at my mother’s comfort.

Now I am old enough, a full grown man but maybe I have not outgrown my pain tolerance, yet. I do not whine everything to my mother anymore, or even to anyone else. I must have mastered the art of being incognito. I seldom lay down my cards, especially when I am at loss.

Been through tougher and more complicated days -- moments when I felt so knocked down, lost and torn. But stereotype-me, a man afraid of showing his true emotions, crying is a big no-no. Shedding tears is a pure display of weakness, defeat, failure.

Poker faced. I am.

I used to cry alone, where no one could see me. In times of turbulence, I’d prefer to be alone. I’d rather plunge myself into a secluded beach or take myself into higher grounds – to escape, to reflect, to relax, to breathe in, to shout, to cry, to be a critic of my own self and to be a different and stronger person when it’s time to go back to the real world. Damn! I really miss those days.

Strange though, there are moments that I am willing to sacrifice half of my being to partake with someone else’s pain….

Like NOW.

kamoten

2010-04-12T15:29:00.001+03:00

Mare 1: Mare, alam mo pag nakakakita ako ng kamote dito sa palengke,

naalala ko ang sa mister ko…

Mare 2: Huwaw!!!! Ganyan kalaki mare??!!

Mare 1: Huh?? Di no! ganito kadumi!!

pektyur mula kay pareng gogol

in pursuit of happYness… magkano ka?

2010-04-11T08:34:00.004+03:00

kung ikaw ang aking tatanungin, magkano ang halagang kailangan mo para maging masaya ka?

kasi tingnan mong mabuti , ano bang dahilan ng maraming taon ng pag-aaral mo? Para magkaroon ng magandang trabaho at maayos na kinabukasan di ba?

ano bang dahilan ng pagtyatyaga mo sa araw araw mong pakikipagsiksikan sa mrt? sa pakikipaghabulan sa mga bus? sa pagtitiis ng nakakakabagot na trapik? Sa pagtitimpi sa topak ng boss mo, sa mga tsismosa at inggitera mong mga kaopisina, sa paghihintay ng nakakabatong pagdating ng akinse at katapusan?

di ba isa na dun ang para kumita ng pera? para?....

pang-tuition ni utol, pambili ng gatas ni bunso, pambili ng alak ni tatay at ng kanyang mga dabarkads na sunog baga, pang mahjong ni nanay, pambili ng mga pangkiri ni ate, pambili ng diaper ng anak ni kuya na sa akin pa rin laging nakaasa, renta sa bahay, pambayad sa kuryente, tubig, lotto, bigas, ulam, yosi at kung ano ano pa…

ilan lang yang mga nabanggit ko sa posibleng pagkagastusan mo ng sahod na pinaka inaabang abangan tuwing akinse at katapusan.. teka, may natira pa ba? o abonado ka pa? wala ka bang nakalimutang utang na di pa rin nababayaran? hayyy… next sahod na lang kamo, bitin e! kahit nga isang pirasong medyas o bagong brief di ka man lang nakabili para sa iyong sarili.. tsk!

mistulang isang cycle na lang ang ganito sa mas nakararaming ordinaryong manggagawang pilipino, yun tipong halos wala nang maitabi para sa mga emergency na pangangailangan.. paulit-ulit lang, nakakabagot ang ganitong klaseng buhay, tanging pag-asa na lang natin ay isang araw giginhawa din tayo, maayos din ang lahat, magiging masaya din..

o sige, yung tanong ko ulit sa taas, magkano nga ang kailangan mo para lang maging masaya ka na?

isama mo na sa kwenta ang lahat ng pagkakautang mo, lahat ng mga kapamilya at kamag-anak mo na gusto mong maambunan, lahat ng gusto mong bilhin na pinagsisikapan mo pa ring pagipunan hanggang sa ngayon—pangcollege ng anak mo, magandang bahay, magarang kotse, bumili ka na rin ng maganda at seksing asawa (yung pipi para wala kang problema na magiging bungangera sya in the long run). ngayon, magkano?

tingin mo ba kung masolusyonan sa isang iglap ang problema mo sa pera e magiging masaya ka na? contented? may peace of mind? Mahirap yatang sabihing oo ano?

obserbasyon ko lang, tila hindi maaring gawing sukatan ng happiness ang laki ng sweldo ng isang tao, rangya ng bahay, gara ng kotse, ganda ng asawa, lawak ng lupain, posisyon at kapangyarihan sa lipunan, at kapal ng bulsa.

kung gayon... ano ba ang totoong makakapagpasaya sayo?

pektyur mula kay pareng gogol

balinguyngoy

2010-04-10T11:39:00.002+03:00

aaarrrgghh!!! masamang masama ang araw ko ngayon…

sa nakakabiglang pangyayari ay di maampat ang pagdaloy ng dugo mula sa aking ilong..

di naman ngayon ang unang beses na nangyari sa kin ito, pero kakaiba lang ngayon dahil sa kahit anong gawin ko ay di ko mapatigil ang patuloy na pag-agos ng dugo…

di naman masasabing balingungoy ito bunga ng kakulangan sa ligo o kaya naman ay dala ng mas tumitinding init ng panahon..

masyado na lang siguro akong nagiging mapangahas..

iisa lang ang posibleng dahilan -- malamang ang walang habas kong pagtalon talon sa blog ng mga intelihenteng nilalang, sila na mga hindi ko kalevel, at ang aking marubdob na pagpipilit na maarok ang kanilang kaisipan ang nakikita kong tanging dahilan ng balinguyngoy na ito…

para sa inyo na mga walang pakundangan kung magsulat sa wikang ingles… isinusumpa ko…

lintik lang walang ganti!

magbabayad kayooooo!!!

pektyur mula kay pareng gogol

Friends??

2010-04-03T18:27:00.005+03:00

“Hoy! Gago ka! Alam ko ikaw yan! I-add mo ako now na! Kung hindi, irereport kita as spam!”

Yan.. ganyan man lang sana na message pwede na rin.. kahit masakit sa tenga ok na rin… kaysa naman basta na lang ako makakareceive ng mga friend requests na blangko. Blangko, walang message man lang. Blangko kasi pati mukha e di ko maalala kung magkakilala nga ba talaga kami..

Or else, mag send ka ng friend request e add ka naman man lang ng message, pakilala man lang kaya no? kung natapakan ko ba luya mo sa paa habang nagmamadali ako? Kung tinakbuhan ba kita matapos kung tumuhog tuhog ng tinda mong calamares at fish ball? Kung itinakbo ko ba yung pusta nyo sa basketball? Kung nai-table ba kita isang gabi tas di kita binilhan ng LD at nagshare lang tayo sa bote ko? Yung mga tipong ganun?

Kahit panget pakinggan, Oks na rin kahit paano. Di yung bigla na lang poooff!! Coco crunch!
Di ko maintindihan ang mga friend requests na bigla na lang sumusulpot na parang kabute from out of nowhere, ang tinutukoy ko dito e yung sa FB, FS at kung san san pang social networking sites.

Ubos oras kaya na magbulatlat pa ako ng lahat ng pektyurs mo at pakatitigan hanggang sa magkandaduling ako para lang maalala kung san tayo nagkakilala. E mabuti sana kung matalas ang memorya ko, madali lang sana kitang maalala. E kaso nga hindi, utak ipis lang ako sensya na!
Tapos, matapos akong pahirapan kakabulatlat e di ko talaga maalala kung kilala ko ba sya. Or konektado ba kami in any way.

Haaisssss! Maano bang magpakilala na, “hi, number one fan mo ako” o kaya “stalker mo rin ako.. pls add me!”

No offense, but ako kasi kaya ako nagpapadala lang ng friend requests e para sa re-connection ko dun sa tao, na kakilala ko. Marami pa akong gustong makareconnect, gaya nung mga:

-mga dating kaibigan ko nung elementary pa ako; sila yung mga pinapanood ko habang nagcha-chinese garter, yung mga nakasama kong napaluhod sa bilao ng munggo, yung kasama ko pagpapaanod ng tsinelas sa tubig baha

- mga kaklase ko nung day care, yung mga tumawa sa akin kasi pipilay pilay ako dahil baligtad pala ang pagkakasuot ko ng aking sapatos

-yung batang babae na nabasagan ko ng kanyang gitarang bandoria kasi tinamaan ko ng volley ball pagspike ko ng ubod lakas! Nyay! Lagot ako!

-of course yung mga high school friends na kasama ko sa lahat ng kalokohan; vandalizing sa cr at sa mga upuan, pamboboso sa ilalim ng lumang main building; pagiging “friendly” sa mga classmates naming super hot! cutting classes para kumain sa canteen, pagpapaiyak ng substitute teachers (churi! Hehe), pangongolekta ng locknut at washers ng mga upuan wahehehe!

-yung mga importanteng tao na naging bahagi ng buhay ko syempre, yung seyoso at matured na buhay hehehe!

-mga bagong taong interesante

Nag-iinarte? Oo, suplado na kung suplado. Pero di ko kasi ugali na basta mag-add lang nang mag-add… tapos di ko naman kilala… ano yun pamparami lang?

Nga pala, may isa pa… pasintabi lang po…

No offense meant, di naman siguro masama na maging friends pa ulit kayo ng ex mo di ba? After all may pinagsamahan din naman kayo… pero dapat siguro maging responsible, considerate din at sensitive kayo both, especially sa mga comments at reactions na ipino-post mo sa pages nya sa networking sites. Syempre meron at merong tao na masasagasaan at hindi agad makakaintindi kung bakit kelangan na may connection pa kayo ng ex mo.

Kasi kung bigla ka tanungin na bakit kelangan may communication pa kayo ulit, makakasagot ka ba kaagad? Sige nga, Bakit nga ba?

And kung i-delete ka sa account nya, alam mo na yung ibig sabihin nun...

tabi-tabi po...

konting tapik naman dyan ser...

2010-03-26T10:55:00.004+03:00

Received an email from my boss.

He applauded my negotiating skills to close a deal with one of our suppliers and our company saved a relative huge amount from it. Anyway, my current position requires continuous practice of my bargaining skills and it is an essential part of my work.

Di na naman bago sa akin ang ganitong mga emails, regarding cost reductions and controls, pero syempre laging sya ang bida dun. Ako, accessory of the crime lang ako madalas.

Ang medyo naiiba lang kasi ngayon, at nakakagulat, yung manager ko e he personally sent one email to me to recognize yung move that I initiated, and take note naka-Cc pa sa two top managers ng project namin. Medyo nagulat lang ako dahil di ko alam ang true motives nya e samantalang dati rati e sya lagi ang nakafront sa lahat ng achievements at kami ang sangkalan, with matching name-mentioned-in-red-colors pa, pag may kapalpakan.

Nagtapos ako sa kursong pangunguryente, nasubukang magpractice ng propesyon ko ng ilang taon. Napaiba ng linya, tumalon ng tumalon sa mga kompanya at naghanap ng tinatawag na career and personal satisfaction. In between, natutunan ko na madalas kelangan mamili between career fulfillment and salary gratification.

Yung bargaining skill ko e hindi ko naman natutunan sa work na to. Napulot ko sya basically sa una kong work na minimum lang ang sahod tas provincial rate pa. But that work became very beneficial to my career development. Very timid kasi ako before and hindi outspoken na tao.

Sa work, nakakasawa din minsan na yung kung sino ang pursigido at may alam ng pasikot sikot ng ginagawang trabaho at tinatawag na key players sa grupo e di nabibigyan ng proper recognition, kasi most of the time e sa boss napupunta lahat ng praises at syempre pogi points. At yung key player e syempre may pampalubag loob naman mula sa kanyang boss para sa isandaang porsyento ng lakas na inubos, sasabihan naman sya ng boss nya na:

“isa kang tunay na team player, great work! Talentado ka talaga!”

Anyway, yung email na ipinadala ng boss ko , medyo di ko pa alam kung ano ang motibo nya na sa halip na akuin ang good work e ako ang ininguso nya. Or this is his way para i-justify dun sa mga nasa taas kung bakit sa halip na silipin nya ang mga petix mode ko sa office e hindi nya inimplement sa kin yung no-increase policy ng company this year due to crisis ek-ek nila na ikinasama ng loob ng marami kasi may bias nga daw. Totoo naman kasi. Ako, nadaan ko lang siguro sa makabagbag damdamin kong letter of appraisal kung pano ko medyo naungusan yung mga kasamahan ko. Para lang ba akong nagsulat ng essay on “why should I increase your salary?” but syempre sinamahan ko naman ng konting research at technical figures from pareng gogol para medyo kapani-paniwala o kabola bola ang essay ko. Yun, tipong ganun.

in my part, yung mga recognition na ganito na singdalas ng pag-ulan dito sa lupain ng buhangin e nakakaboost ng ego at morale but nakakatakot din at the same time.

Or paranoid lang ako? Hehe!

laman for sale

2010-03-20T18:17:00.008+03:00

an_indecent_mind: hello!

admin: welcome an_indecent_mind

an_indecent_mind: newbie here, anong meron dito?

chocnat: hello an_indecent_mind, asm?

keso: hi there, asm?

jepoy: hey! asm?

glentot: asm?

niqabi: asm??

an_indecent_mind: hello people! asm???

abs: asm; age, sex and magkano??

an_indecent_mind: ......................

(tulala, nakatitig sa blinking cursor, nag-iisip ng kasunod na ita-type.. walang mahagilap… insert mga kuliglig in chorus here)

an_indecent_mind: bye pips!

*off*

amfufu!

ganito na pala ngayon sa chatroom??! Nakakawindang!!!

iba na talaga panahon ngayon! tsk!

disclaimer: ang pagsasalaysay po sa itaas ay batay sa tunay na pangyayari; ang pangalan ng mga sangkot na personalidad ay minarapat na ibahin upang mapangalagaan ang kanilang pagkatao. anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay di sinasadya at nagkataon lamang.

body shot (2)

2010-03-17T18:28:00.010+03:00

nagulat kaming tatlo nang bumalik sya mula sa pinto na may kasama, “mga brod si lalaine.. naaalala nyo pa ba sya?”

di ko eksaktong maalala kung san ko nakita o nakasama dati ang pamilyar na mukhang to.. di na ako nakapagtanong, kumaway lang ako at ngumiti sa kanya para bumati.

umupo sya sa gitna namin ni mike. nung una ay medyo nahihiya pa siguro sya kaya si mike lang ang kinakausap. o kaya naman ay paminsan minsang nakikitawa rin sa kulitan ng aming grupo. ngumingiti ngiti rin sya minsan sa akin, labas ang pantay pantay nyang ngipin na nagpadagdag sa karisma ng kanyang sweet at inosenteng ngiti. yup, maganda sya. maamo ang muka. makinis. artistahin. malakas ang dating.

hanggang sa di nagtagal, sa dami na rin siguro ng shot nya ay naging maingay na din si lalaine. bumubungisngis na at nakikisabay sa sound trip ng grupo. merong pagkakataong, kumekembot at sumasayaw sa saliw ng mahaharot o mabibilis na tugtog. di ko maiwasang di mapapatingin sa mga kasama ko sa kwartong yun sa tuwing sumasayaw si lalaine na parang walang pakialam, at tulad ko tahimik din lang silang nanood habang nilalagok ang tequila na nagpapainit sa aming mga katawan. medyo nakahalata yata si lalaine na tahimik lang kami at pinapanood lang sya habang sumasayaw.

sa halip na maalangan, nakuha pa nyang magtanong ng, “what’s wrong with you guys? ngayon lang ba kayo nakakita ng babaeng sumasayaw??” nang may halong ngiti na akala mo ay nang-aakit.

lakas tama na ako.. lumipat na ako ng pwesto, dun sa sofa na malapit sa pinagsasayawan nya.

“lika, sayaw tayo?” sabay abot ni lalaine sa aking kamay, napansin nya siguro na nalalasing na ako.

tumayo ako, pero di ko na talagang kaya pang sumayaw, mahina na din ang balanse ko. paikot ikot lang sya sa kin habang sumasayaw nang maharot. humawahak sya sa aking mga kamay, braso, sa aking leeg, sa likod, sumasampay sa balikat, pumupulpot sa aking bewang.. ahhhh!! para na akong tuod, nawawala ang aking kalasingan, napapalitan ng kakaibang init ang aking pakiramdam.

“shot pa tayo?”, sabay abot sa kin ng shot glass… sa bawat pagikot ng kanyang katawan at paghapit nya sa aking balakang papalapit sa kanya, di na ako makaayaw sa bawat shot na iniaabot nya.

“body shot? you like?” mapanghamong tanong nya sa akin. dun ako natameme. tiningnan ko sya sa mata, di ko talaga alam ang isasagot ko. napatingin ako sa mga kasama ko, ngingiti-ngiti lang sila sa akin, halatang mga nag-aabang ng kasunod na mangyayari.

“saan ba?” sabi ko, parang tanga lang.

“kaw! saan mo ba gusto? kahit saan!”

awwww! shet na malagkit! mukhang mapapasubo talaga ako. hindi sa ayaw ko, actually di ko alam kung bakit nagdadalawang isip pa ako. palay na ang lumalapit sa manok ika nga. at di lang basta bastang palay, primera klase! export quality!

nahalata nya siguro na nag-aalangan pa ako. kinuha nya ung botelya ng salt, hinawi sa kabila ang kanyang lagpas balikat na buhok at nagsprinkle sa may balikat nya..

“game!” sabay abot ulit sa akin ng shot glass na may tequila.. nilingon ko ulit si mike, at ang walangya nagthumbs up pa! malamang set-up to sabi ko sa sarili ko.. isang masayang set-up! kinailangan ko pang yumuko na konti para maabot ang kanyang balikat. may tama na ako pero di nakalagpas sa king pansin ang parang balahibong pusa na sa may batok nya pababa sa makinis at maputi nyang likod.

nasundan pa ang body shots na yun, sa magkabilang balikat, sa batok, sa dibdib, sa may tyan, sa pisngi nya malapit sa labi… pero di pa dun natigil yun… nataranta na akong tuluyan nung sabihin nyang, “nakakarami ka na ah?? kanina ka pa.. ako naman!”

awwww! shet na mas malagkit pa sa mas malagkit! di ka lang game lalaine! certified flirt ka pa!

“san?” kinakabahan ako… “hmmmmm… kaw? san ba pwede?” paglalambing ni lalaine. that time, halos manginig na ang laman ko sa pagpipigil. “kaw na ang bahala”

at sus! kumagat pa muna sa labi nya at itsurang nag-iisip nga. pilya talaga… isa isa nyang unbuttoned ang polo na suot ko.. nilabas ang dibdib ko at kinurot nya to nang may halong gigil. masakit. pero masarap. kinuha ang salt, nilagyan ako sa may dibdib malapit sa nipple at ngumiti..

“game ka na?” sabay ngiti sa akin. marahang tango lang ang naiganti ko. ang init ng hininga nya! ramdam na ramdam ko sa may dibdib ko, nangingibabaw sa init ng tequila at lamig ng aircon sa kwarto. di ko naintidihan ang ginawa nyang pagdila o pagsipsip sa asin, basta ramdam kong sumayad ang labi nya sa balat ko sa dibdib. parang sine, parang nagslow-mo ang lahat. ramdam na ramdam ko ang inggit nung tatlong gunggong sa dinaranas ko noon. kung tatanungin nya ako ng “want more?”, madaming oo ang sunod sunod kong isasagot syempre!

at di ako nabigo! nasundan pa ang paglalandian namin sa harap nung tatlong kumag na halos lumuwa ang mga mata. biglang bumilis ang mga pangyayari nung ilagay ko sa lower lip nya ung salt at dun ko ito sinipsip. pero naanticipate nya yun, kinabig na nya ako at kiniss ng torrid. nakalimutan ko na ang lemon at tequila sa tigkabilang kamay ko. sigaw at palakpakan ng tatlong gunggong kasabay ang maingay na tugtog ang maririnig sa buong kwarto. wala na kaming pakialam. may tama na kami pareho. tamang lasing. tamang libog.

hinatak na nya ako papasok sa banyo. nilock ang pinto. titigan muna, pakiramdaman, palakasan ng kabog ng dibdib. ramdam ko na ang init ng kanyang katawan habang nakadikit sya sa akin. andun pa rin ang ngiti nyang sadyang nang-aakit. pumikit sya at ibinuka ng konti ang labi, parang nag-aanyaya. tumingkayad at idiniin ang katawan sa akin. di na din talaga ako nakapagpigil. pinatay ko ang ilaw. matagal din kaming naglaban sa loob ng banyo. wala na kaming pakialam sa tatlong unggoy na malamang e nakikinig at nakikiramdam sa labas. malalalim na hininga at mga malalambing na daing na lang ng isa't isa ang aming naririnig.

kapwa kami pawisan at naghahabol ng hininga nang mailabas ang init ng aming mga katawan. pagod, pero kapwa may ngiti sa mga labi. hinalikan pa ulit nya ako nang matagal sa labi habang nakapulupot ang mga braso sa batok ko at nagsabing “shucks! that was good..” ngiti lang ang naisagot ko sa kanya.

hinatak nya pa ako sa shower para sumabay sa kanya, doon di pa rin kami maawat sa pagkasabik. tuloy pa rin ang aming romansahan nang biglang may kumatok sa pinto ng banyo..

“brod, brod… saglit..” si mike..

“lalaine!! lalaine lumabas ka dyan!!” boses ng isang matandang babae.

“hala! si mama yun! patay tayo!” takot na sabi sa akin ni lalaine.nagmamadali kaming nagbihis. di ko alam ang aking gagawin.

paglabas namin ng banyo, tahimik ang kwarto, mahina na ang audio, tameme ang tatlo. andun ang mama nya, kasama ang kuya daw ni lalaine. halatang galit at gustong gustong manapak, pero nagtitimpi kasi malaki pa ang katawan ko kaysa sa kanya at marami kami, baka siya pa ang magulpi.

tahimik lang ako. nagdadakdak ang mama nya, iyak nang iyak si lalaine sa iskandalong ginagawa ng mama nya. nahihiya siguro sa ginawa nya and at the same time e nahihiya sa pagtatalak ng mama nya.

“dinodroga nyo ang anak ko ano??! sumagot kayo!”

“ tatawag ako ng pulis! ipakukulong ko kayong mga hayop kayo!”

“lalo ka na!!” habang ang sama ng tingin sa grupo, lalo na sa akin..

pilit inawat ni lalaine ang mama at kuya nya, hinatak na palabas ng kwarto habang walang tigil sa paghagulhol. naiwan kaming apat. tameme.

“patay tayo mga brod, baka tuluyan tayo nun. maraming koneksyon ung mama ni lalaine. tsk!” “lalo ka na, ingat ka brod.. kilala ko utol nun.. gago yun e!” si mike, seryoso habang nakatingin sa akin, iiling-iling lang ako.

“putsa… basag ang trip! mukhang mapapasubo ata ako dito…” di ako makapaniwala sa mga pangyayari.

ilang gabi akong di pinatulog nung insidenteng yun. ilang beses akong di napakali tuwing umuuwi akong mag-isa sa gabi. baka may nag aabang sa akin sa dulo ng madilim na kalsadang dinadaanan ko.

nagdesisyon akong lumayo muna. nagdesisyon akong magpalamig.

mahirap na…

body shot

2010-03-02T09:48:00.005+03:00

masaya kaming nag-iinuman. apat lang kami sa grupo. as usual topics, places to go, plans in the future, chickas, gfs, ex-gfs, yabangan, kantyawan… tawanan na kami nang tawanan!

maingay na talaga kami, palibhasa nga kasi e mga nakakainom na.. napatingin ako sa sahig, nakakalat na ang isang bote ng el cuervo.. “nakaubos na pala kami ng isa?? mukhang malakas yata akong uminom ngayon?” sabi ko sa sarili ko.

tuloy lang ang tagay, palakas nang palakas ang tawanan at alaskahan,sabayan pa nang malakas naming kantahan sa aming soundtrip. biglang tumugtog ang makasayasayang careless whisper at malamang sabay sabay naming naalala ang maalamat na choreography ng mga tao sa likod ng video scandal na to.. di namin naiwasang maghalakhakan! napaimik tuloy ako.. “sarap sana ng tequila kung may chicks tayong kajamming…”. tawanan ulit sila!

maya maya pa ay tumayo mula sa umpukan si mike (di tunay na pangalan). dinukot ang kanyang cellphone. nagtxt. ibinulsa ulit. naghintay ata ng reply kasi mayat mayang dinudukot at tinitingnan ang kanyang celphone. nainip na ata, tumatawag na siya sa celphone nung muli kong nilingon. di ko masyadong marinig ang pinaguusapan nila, di ko alam kung bumubulong lang talaga sya, sobrang ingay na ng aming kwarto o nabibingi na ako sa tama ng iniinom namin.

maya maya pa ay bumalik sya sa umpukan namin, nakatingin lang sa aming tatlo, ngising aso… sabi ko “mukhang may nabola ka na naman ah??!” ngisi lang ang isinagot nya sa akin. kumuha ng asin, dinampot ang kanyang baso at sumigaw ng “kampay!!!” sabay inom. di man lang kami hinintay makapagtaas ng aming mga sari-sariling baso... dinampot at sinipsip ang kalamansi habang nakatingin sakin at nakangising itinataas baba ang kanyang dalawang kilay… sabi ko, “wasted na to o….”

makalipas ang ilang saglit, may kumatok sa pinto. tumayo si mike, mas lumapad ang ngising aso nya. nagulat kaming tatlo nang bumalik sya mula sa pinto na may kasama,

“mga brod si lalaine.. naaalala nyo pa ba sya?”

may karugtong...

ikaw ang miss universe ng buhay ko

2010-02-26T09:21:00.005+03:00

soft features, long brown hair, meztiza, face like a doll… yan ang common description sa kanya..

bunga ito ng kaadikan ni mj, (na may magnificent talent na panatilihing hindi namumungay ang mata kahit more than 24 hours pa! sali ka nga sa pinoy got talent! hehehe!) nadako ang usapan namin sa kung saan saan.. hanggang napadpad kami sa pagiging stalkers namin sa mga celebrities at pretty faces.

sabi ko, meron akong gusto dati, si miss belgium. limot ko na ang pangalan, pero may picture nya akong ipinalaminate dati. andun pa rin yun sa isa sa mga luma kong wallet.. at sa saliw ng linya ni mj na “i remember the girl but i dont remember na face anymore”, nag-effort talaga sya na hanapin si ms. belgium. at ayun nga nagbunga naman ang kaadikan niya…

si CHRISTELLE ROELANDTS pala. malamang ay narerecognize nyo pa rin sya kasi sa pagkakaalam ko e nacaptivate talaga ng kanyang angelic at doll-like face features ang puso ng maraming pinoy during that time, syempre naman including mine.

sa lahat ng dumaang miss universe pageants, sa kanya lang talaga ako naging interesado. at gaya ng ibang pinoy, nahumaling (what a word! hehe) din ako sa ganda ng kayang muka… fact, hindi po ako mahilig manood ng miss universe or ng kahit anong beauty pageants. akala ko nga every 4 years din ginagawa ang miss universe, para ding summer olympics! hehehe!

konti lang marahil ang nakakaalam ng totoong pangalan nya, siguro kasi e nakakapilipit ng dila ang kanyang last name o hindi natin alam kung paano bigkasin.. pero tumatak sa isip natin ang monicker nyang “miss belgium”..

hindi sya nanalo on that pageant, at hindi man lang sya pumasok sa top ten, maraming pinoy ang nanghinayang. syempre isa na ako dun. kung ang naging basehan lang siguro ay popularity at merong text voting nung time na yun, malamang e mananalo xa dahil patok na patok sya sa pinas, ang text capital of the world…

pero after that pageant, wala nang naging balita ulit sa kanya.. di naman pala kasi sya ganun kapopular sa kanilang bansa… kung sinubukan lang sana nya ang magulong buhay-artista sa pinas, malaking break sa kanya yun.. gaya nila dayanara torres, at michelle van eimeren na naging sikat din at gumawa ng kanilang pangalan sa pinas in their own times.

nga pala, about sa picture ni ms. belgium na ipinalaminate ko pa, may nakita ako sa fb, ganitong ganito yun o…

mj, wag mo nang pansinin ang malapad na bikini pls!

sinubukan kong magpaka-stalker ni ms. belgium sa net, pero wala akong makuhang ibang impormasyon o update tungkol sa kanya…

san na kaya sya ngayon? ano na kayang nangyari sa miss universe ng buhay ko?

**pic from FB

what if....

2010-02-21T11:06:00.003+03:00

minsan may mga tao na naging importanteng bahagi ng buhay mo na antagal mong pilit hinahanap sa mga social networks pero di mo matagpuan. may mga pagkakataon na pilit mo ginalugad yung profile ng mga taong konektado sa kanya pero wala sya dun… then one day, when you least expected it, bigla ka na lang kakabugin ng isang friend request galing sa kanya… and eventually, you’ll find out na naghahanapan lang pala kayo after all those years..

there was this girl na naging very significant part ng buhay ko. “it” started as early as my 5th grade, then naulit ng 2nd year high school, then during college days -- where “ it almost happened”. kaso nga, hindi nangyari. “ almost” kasi nga di kami matuloy-tuloy..

one big dilemma, best bud ko ang pamangkin nya na super close sa kanya.

hindi ko sinubukang mag-take advantage. at kahit kelan, hindi ko naovercome yung hiya at respeto ko sa buddy ko. hindi ko nagawang isugal ang malalim naming samahan, kapalit ng chance na sobrang posible na yung “almost”.

sadly, this girl and i parted our ways and lived our own lives na walang naganap na confrontation or aminan. all we know was, there was something special between us na hindi namin nasabi sa isa’t isa.

after so many years, we accidentally bumped to each other. we agreed to meet again some time. but, naging casual na lang ang pagkikitang iyon. pakiramdaman. awkward moments. alam kong may hinihintay syang tanong mula sa akin. pero di ko pa rin nagawa. as usual, natyope na naman kasi ako.

anyway, kakaiba ang araw ko ngayon. strange feeling. parang adrenaline rush ng bungee jumping or yung overflowing happiness habang sumisigaw ka sa peak ng isang bundok after ng 10 hours climb!

nice… nice!

saging lang ang may puso!

2010-02-15T16:33:00.004+03:00

natapos na din ang araw na pinakaabangan ng marami sa atin. sa paghupa ng "putukan", hindi naman lahat ng tao ay naging masaya sa nagdaang araw. kaya nga ang post kong ito ay alay para sa lahat ng kagaya ko na hindi nananabik sa pagdating ng araw ng mga puso.

simple lang, wala naman sigurong kelangang ipagdiwang (at hindi ko din alam kung papaano gagawin) kung kayo ay malayo din sa mga mahal mo sa buhay. kahit gaano kahaba o kalagkit ang mensaheng ipinadala nyo sa isa’t isa through txt, tawag, or chat, di pa rin nun mapupunan yung kahungkagan ng mga puso nyo na umaasa na sana kahit sandali lang ay magkasama kayo sa ganitong mga espesyal na pagkakataon.

hindi ko makita ang sense ng pagbabatian ng dalawang indibidwal ng “maligayang" araw ng mga puso kung sa totoo naman ay hindi naman talaga kayo masaya dahil magkalayo kayo at wala kayong magawa kundi tanggapin ang realidad na ito. para sa mga hungkag at mabigat ang pakiramdam at pilit na nililibang ang sarili sa ibang bagay sa mga ganitong okasyon, nakikiisa ako sa inyo.

para sa mga kagaya mo na nagmamahal at patuloy na umaasa sa mga taong muka namang walang pakiramdam at walang konsiderasyon sa nararamdaman mo (wag ka nang lumingon lingon pa dyan, ikaw ito! damay ka na rin sa post na to! hahaha!). naturingan pa naman na bf mo pero walang kaeffort effort na batiin ka man lang sa araw ng mga magsing-irog. sabi mo nga, “nakalimutan?? isang malaking kalokohan!!” ipakilala mo nga sa akin yan at nang mapilipit ko ang leeg para sa yo! isa lang ang sagot dyan, kung hindi ka na masaya e di iwanan mo na.. puro sama lang naman ng loob ang ibinibigay sayo e.. di na yan magbabago!

para sa mga singol pa rin hanggang ngayon…

-hindi na kasalanan ng mundo kung bakit wala kang kasama sa mga pagkakataong kagaya neto, masyado ka kasing mapili, masyado kang pihikan, masyado ka kung makapanlait, e hindi ka naman talaga kagandahan! hehehe! o, sino ngayon ang mukang kawawa? e di ba ikaw din?

-ang laging katwiran mo kasi e ang pag-ibig kusang dumadating.. baka naman nalagpasan ka na ng pagkakataon o kaya naman ay sa malayo ka pa nakatingin e yun pala andyan lang sa tabi tabi yung para sayo di mo lang napapansin..

-wag mong masyadong pangarapin ang isang tao. tama na siguro ang paghihintay mo, baka kasi yung hinihintay mo e may iba palang hinihintay. ano nga ba talaga ang hinhintay mo? ang mauntog sya at mapalingon sayo? aw c’mon!

-kung papatay patay ka, nasasayo naman talaga yan e.. minsan kelangan mong gumawa ng sariling hakbang, lunukin ang pride at kapalan ang muka para magkatotoo ang mga gusto mo sa buhay.. tama na ang pacute at kakahintay ng tamang pagkakataon, dumiskarte ka na ng swabe bago ka pa maubusan ng oras o maunahan ng iba..

-para sa mga talaga namang nagmamaganda pero walang gustong sumubok, “pasensya na lang kung talagang nakaka-intimidate ang mga kagaya nyo kaya hanggang ngayon ay solo pa rin kayo. ganun talaga! kasalanan nyo yan, masyado kasi kayong magaganda!” para sa mga nag-abang ngunit walang dumating.. umasa ng todo ngunit hindi naman inaya, nag-effort ng todo-todo pero di man lang nakaiskor… better luck next time!

tapos na nga ang araw ng mga puso. ngayon naman ang araw ng mga pusong sugatan. isang araw lang ang valentine’s day, lumilipas din kagaya ng nagdaang mga ordinaryong araw sa buhay mo.. wag kang malungkot -- nakakabaog!

don’t dwell on the past, cheer up and move on!

pektyur from flikr.com

coffee please... yung bottomless!

2010-02-11T10:29:00.004+03:00

kinakain na ako ng inip dito sa opisina ngayon.

halos nakatunganga na lang ako dito s a opisina simula nung dumating ako galing sa bakasyon. nakakabagot din ang tumunganga, ngumuya, magkape, magchat at magbrowse nang magbrowse lang at maghintay na lumipas ang maghapon! nakakaburaot!

patak-patak lang kung dumating ang workload, na kaya namang tapusin in half an hour, then nakatunganga ka na ulet.. tapos, pag tumayo ka sa oras ng uwian ansama pa ng tingin sayo ng boss mo, may mapanuring tingin na parang nagtatanong na “hinde ka mag-oot???!” amfufu! “nothing to do sir!” halata naman at alam kong alam nya na maghapon na akong browsing, chat, at bloghopping lang.. masama bang umuwi nang maaga at ipahinga ang aking “pagod na pagod” na katawan??

super eager at super expected ko pa naman na tambak na trabaho ang babalikan ko pero wala din naman pala.. self-pity at feeling worthless sa company ang epek sa akin ngayon.

minsan tuloy di ko maiwasang mainggit sa iba na ganito ang pinagkakakitaan.. kumikita ka na, enjoy pa! at siguradong walaaannnng kainip-inip!! \m/

ang pic na ito ay ninakaw ko sa lolpix.com

barubal

2010-02-03T09:47:00.002+03:00

I’m back!!

Tapos na ang bakasyon ko. Third day na malayo sa pinas. Second day sa work, first day na humarap sa trabaho. Nakakapanibago na naman, parang nasa pinas pa rin ang isip ko.. vacation mode pa rin…

Isang taon ko na din ng pamamalagi sa blogosperyo. Isang taon ng pag-epal, paggulong, pagkakaroon ng mga bagong kaibigan at pagbabahagi ng kung ano-anong kalokohan. Madaming beses na nablangko, nagbalak na tuluyang isarado ang kwartong ito, pero eto looking forward for another year.. sana ngayong taong ito, maging makabuluhan naman para sa iba ang kwartong ito.

Madami akong baon na kwento mula sa bakasyon / Xmas / new year / bday ko.. Madami akong kwento. Kwento ng kabalbalan at mga saloobin sa buhay. saka ko na hihimay-himayin! Patikim lang muna..

-Nandyan ang alamat ng i-phone na nahulog sa mabahong imburnal,
-ang istorya ng chuck taylor na pula,
-ang soya/bagoong na pampalasa sa kare-kare,
-ang epekto sa tuhod ni tulume ng gabi-gabing paglamon ng balut,
-ang mga awitin ni Jollibee, ang mga karakter na sina Lightning McQueen, Sally at Mater,
-ang sagot sa tanong na “bakit mas masarap kung lalawayan mo muna?”,
-ang makatindig tengang tanong ng aking kaibigan na bakit nga kaya ibinenta ng napakamura ng may-ari itong malaking bahay at marami pang ibang panakot na kwento sa harap ng tagayan at panonood ng paranormal activity
-meron din akong mga espekulasyon sa talinghagang nakapaloob sa ebs na di lumubog-lubog,
-ang epekto sa yong katinuan kung tatablahin ka ng mga kaibigan mo sa araw ng iyong kaarawan,
-ang makasaysayang pakikipagkita ko sa bago at gayundin sa mga mala-alamat ko nang mga kaibigan,
-ang pamamakialam ko sa celphone na gusto nang bumitaw sa sariling katinuan,
-ang kapal-muks na baklang namumukadkad na isa-isang sinutsutan, kinalabit at nilaspatangan ang bawat player ng Ginebra Kings para lang gawing background sa kanyang pagmumuka at malamang ay ipanangalandakan sa kanyang fesbuk.
-Ang lumipas na bagong taon na halas di ko naramdaman, di ko alam dahil sa baong gising lang ako o dahil nakatulala lang ako sa langit habang nanunuod ng fireworks display. Ang taon ng 2010 na wala akong new year’s resolution.
-Ang mga bagay na hindi ko nagawa at nakalimutang gawin noong aking bakasyon, dahil wala na akong oras o dahil lang sa nawalan na ako ng interes na gawin ang mga iyon.

Madami akong gustong baguhin sa buhay ko, madami akong gustong simulan, madaming malalaking desisyon na kelangan gawin ngayong taong ito.

Madami akong kwento.

Pasok ka sa madilim at malamig kong kwarto, hayaan mong kilitiin ko ang imahinasyon mo sa mga malisyoso kong kwento..

kamote

2010-01-31T10:11:00.000+03:00

huling paalam...

2009-12-21T16:00:00.003+03:00

last post for this year..

last day sa work, be travelling back to Philippines by tomorrow!

will be celebrating christmas, new year and my birthday sa pinas!

im sooooo sexcited! nyahahaha!

bye guys! will try to visit you... see you when i see you! LOL

all i want for xmas is??

2009-12-19T08:14:00.006+03:00

updates:

- ilang araw nang pokus ang aking atensyon sa preparasyon ng paghand-over ng aking trabaho.. kelangan plantsado na muna ang lahat bago ako umalis.

- oo, tuloy na tuloy na ang pag-uwi ko ng pinas!! ilang araw na lang..

- nakaset na ang lahat, dumating na lahat ang mga boxes ko sa pinas nung isang araw pa.. katawang lupa ko na lang talaga ang kulang kasi pati isip ko e andun na rin! hehehe!

- malapit nang mapuno ang itinerary ko (na hanggang ngayon ay magulo pa rin) para na rin itong ngipin ni melai, na sabi nga nya e one-seat-apart! hehehe! eto, pilit pinagbabali-baligtad ang schedules, umaasang masisiksik pa lalo..

hayyyy… bakasyon ko na, pero curacho pa rin ata ako pagdating sa pinas?

---------------------

nga pala, tinanong ako ng nanay ko ano daw ba ang gusto kong matanggap na regalo ngayong pasko? mahirap na daw kasi akong bilhan ngayon kumpara noong bata pa ako.. ngayon lang ulit yun nagtanong, bigla tuloy akong kinabahan, baka kasi may kapalit yung regalo na ibibigay nya sa akin… hehehe!

nahirapan naman akong sumagot sa tanong nya! ano pa nga ba ang gusto ko?

naisip ko nga, ano pa bang mahihiling ko e “boom-boom-pow-boys-boohooss” na ang biyayang binigay ni papa jetut sa kin for this year.. and at this early, may present na ulit xa sa akin for next year! next time ko na lang kwento yun… (thanks so much papa jetut! kahit na nga seasonal na lang kung magparamdam ako sayo)

so much blessed ako this whole year, especially ng mga taong hindi nakalimot sa akin kahit na andito ako sa malayo. nadagdagan pa ng mga bago at espesyal na kaibigan mula dito sa blogosperyo. salamat sa inyo (kayo na hindi ko na kailangang pangalanan pa isa-isa) sa pagpatay nyo ng homesickness ko, sa pagbibigay ng panandaliang aliw, sa pagbibigay ng oras at atensyon at sa pagpapahalaga.. tenchu!

sa totoo lang, wala pa akong maisagot ngayon kung ano ba talaga ang gift na gusto kong matanggap, good health at peace of mind lang naman lagi ang gusto ko.. other than that, saka ko na lang siguro iisipin yun! sa ngayon, pinagkakakabalahan ko munang isipin kung ano ba ang makakapagpasaya sa mga taong nagpapasaya sa akin..

as of now, nagpapaka feeling contented, grateful and thankful na lang muna ako.. (insert my angelic halo here…) hehehe!

*pic from flickr*

dose...

2009-12-05T20:05:00.004+03:00

"if i live for a million years i would be right there to catch your tears.."

Naaliw naman ako sa message mo na super unexpected ko. Sa totoo, hindi ko ino-open yung email na yun kaya post dated na nung mabasa ko ang email mo. At tama ang expectations mo, nagulat talaga ako. Hindi ko lubos maisip na mas inuna mo pang pagaksyahan ng malaginto mong oras ang pagsusulat ng mensahe mo para sa akin kaysa matulog. Nakakabagbag damdamin at nakakataba ng puso. Salamat.

at kung akala mo e palalampasin ko ang effort mo na walang response, well mag isip isip ka muna dahil nagkakamali ka.. Sasagutin ko lang ang mga sinabi mo punto por punto.. di ko lam kung natatandaan mo pa ang mga sinabi mo.. kung hindi, sori ka na lang…

Ang mahal naman!! Wala bang tawad? Hehehe!

Oist! Dudero talaga ako, kaya ganun.. wag ka nang magtaka, alam mo naman ang reasons kung bakit di ba?

At wag ka na rin magtaka kung bakit uto uto ako.. di ko din kayang ipaliwanag yun.. hehehehe! Parehas lang naman tayong madaling maawa, at dakilang tissue paper, sponge bob nga di ba? Oo, bad trip na rin tlaga minsan, pero di naman natin maiiwasan yun.. alangan naman umiiyak na sila palapit say o e bigla kang tumakbong papalayo dib a?? kaya yun, tipong makikinig pa rin kahit nakukulili na ang mga tenga natin sa paulit ulit nilang kwento at hinagpis sa buhay.. kahit nanggigigil na tayo at gusto natin pilipitin ang leeg nila.. at sabihing, “hello??!!! yan lang nagkakaganyan ka na?? Mas mabigat kaya ang problema ko sayo no???”

Astig naman ng meaning ng name mo.. alone, reserve.. pero di naman appropriate sa personality mo kasi well surrounded ka ng circle of friends mo.

Yung hirit mo sa akin na suhol, noon alam ko ang gusto mo pero bakit biglang nag-iba?? Hindi ko na tuloy magets..

Hindi naman perception ko lang na mayaman at matalino ka.. may basehan yun xempre.. teka, bakit di mo ata nabanggit na sinabi kong maganda at mabait ka? Di ba sinabihan din kita nun??

Wag kang mag-alala, nasa yo na ngayon ang pagkakataon para matupad ang matagal mo nang inaasam asam.. kaw naman, di ba?

Salamat din sa lahat.. gaya ng sabi mo, di pa ito goodbye, gusto ko din lang mag-thank you sa lahat ng oras na inaliw mo ako.. sa lahat ng oras na pinagtyagaan mo ang kakornihan, kababawan at pang-aasar ko sayo.. sino naman nagsabi sayo na di ka ok kausap? Ok nga tayo di ba? Puro may sense usapan natin di ba? hehehe!

Yaan mo, dahil mabuting nilalang ka, for sure gagantimpalaan ka nung nasa itaas.. nga pala, salamat sa paalala. Kelangan ko yan.. minsan kasi akala ko masyado na sya madami kausap kaya di na nya naririnig yung mga bulong ko pag madilim na ang aking kwarto.. salamat, salamat…

Di naman po ako nagpapauto sa sinasabi nila. Nabanggit ko na dati, pampabalubag loob lang yung pagtawag na bagong bayani sa akin.. di ako naniniwala dun..

sana nga sooner, di ko na kelangan umalis.. magtitinda na lang ako ng mga pirated triple x dvds at pilikmata ng kambing sa carriedo… malakas siguro kumita yun no? hehehe!

“kilala ako ng mga kaibigan ko sa paraang hindi mo ako kilala.. kialal mo ko sa paraang hindi nila ako kilala…” Yup, may tama ka jan. parehas tayo. Meron kang mga alam sa akin, na hindi ko pa nasabi kahit minsan sa mga matagal ko nang kaibigan. Same here, salamat sa pagkilala at pagtyatyaga sa akin… kung matter of choiceless-ness man yun or whatever.. thank you pa rin.

Ok na sana yung hirit mong sana magkrus yung landas natin isang araw, pero napaisip ako bigla na dahil gusto mo lang pala akong batukan… wehehe! Wag kang mag-alala, minsan habang naglalakad ka sa may sangandaan e may kakalabit sayo, ako yun… “ate, pangrugby lang ho…”

Ikaw pa lang ang nakilala kong nagpatugtog ng labindalawang beses ng isang kanta… at binilang kung ilang beses ito nagpaulit ulit sa pandinig… adik ka!

Ingat palagi! Iwas sa tukso at panganib.. laging magbehave, our savior is watching…

(o di ba? parang parehas lang ng mga sinabi mo ang mga pinagsasabi ko??) wehehehe!

idle mode

2009-12-01T12:28:00.003+03:00

latest post status --- 2 weeks ago...

blog status --- nearing expiration mode

blogger status --- lurker / epal mode

wahahaha!!

walang kwentang blog! basura!!

poll question:

wala akong post lately.. ano ang possible three (3) reasons?

send your answers, may premyo.. promise!

LOL

cheezy bulilit

2009-11-17T10:39:00.003+03:00

bulilit... bulilit... LOL

hangkyut talaga nitong batang to...

sarap kurutin sa pisngi!

sponge bob

2009-11-08T19:13:00.005+03:00

Sadista ka kasi! Hindi sa sarili mo, pero sadista ka sa kapwa mo. Ipinanganak kang manhid at sadyang walang pakiramdam sa nararamdaman at sinasabi sayo ng mga taong nasa paligid mo. Nasanay ka na maraming taong nagpapahalaga sa yo.. Tuloy, di mo halos alam ang salitang konsiderasyon at pangunawa. Puro sarili mo na lang iniisip mo.

Pero tingin ko naman, di ka naman ganun kamanhid para di mo mapansin ang presensya ko.. Ilang birthday mo na ba ang nakalagpas sa akin? Wala. Ilang txt mo ba ang hindi ko nireplyan? Wala din. Ultimo smileys mo at wehehe, nagrereply pa rin ako. Kelan ba kita nahindian sa bawat paglalambing mo sa akin? Wala akong matandaan. Kahit nga pamasahe na lang matitira sa akin, kahit one week allowance ko pa yun, kahit nakalaan yun sa pambili ng regalo sa gf ko, basta nagrequest ka sa kin hindi ako makahindi sayo.

Di naman ako umasa sa kahit ano dati di ba? Para lang akong engot pagdating sayo, konting atensyon mo lang at wala kang kaeffort effort napapasaya mo na ako ng todo, old school. Kulang na nga lang siguro ay maging stalker mo ako…

Pero kahit sobrang gusto kita hindi naman ako nagkalakas ng loob na umamin sa yo, muntik na sana. Kung binigyan ko ng ibang kulay yung nangyari nung gabing iyon, tumambling sana ang ikot ng buhay natin ng 360 degrees. Pero di e.

Kasi nga masaya naman ako naman ako ng ganun ganun lang, at least di tayo kumplikado. Di bale nang magmukha akong uto-uto. Di bale nang invisible ako sa paningin mo pag wala kang kailangan sakin…

Ganun ka naman talaga di ba? Naaalala mo lang ako pag nasasaktan ka, pag kelangan mo ng maiiyakan, pag kelangan mo ng sasalo sa mga tagay mo, pag wala nang aalalay sayo kapag sobrang lasing ka na, pag wala nang magdadala sayo sa kama mo, pag walang hahawi ng buhok mo at hihimas sa likod mo habang akap akap mo yung toilet bowl, pag kelangan mo ng sasandalan sa tuwing natutulog ka sa loob ng jeep. Tutor mo, tagagawa ng term papers mo, instant date pag nag-away kayo ng bf mo.. Oo, dakilang alalay mo ako, tagasuporta mo.

Sadista ka kasi! Ngayon, pati sa sarili mo.. Tapos ngayon, ngayong nasasaktan ka na ng todo todong buhos at nahihirapan sa magulong buhay na pinasok mo, sa akin ka pa rin tatakbo? Hansarap mong patayin sa hug at lunurin sa pagmamahal!!!

Ikaw kasi! Bakit kasi gustong gusto mong laging kumplikado ang buhay mo? Hindi naman kita sinisisi sa desisyon mo pero bakit damay na naman ako? bakit ako na naman ang mamomroblema kung paano natin maaayos ang buhay mo?

Ano mo ba ako? Ano ba ako sayo?

Sabi ko nga makikinig ako, pero di ko ipinangakong aayusin ko ang lahat.

Pero di pa rin kita matitiis gaya ng dati… andito pa rin ako para sa yo. Tagasalo ng hinanakit mo, tagaplantsa ng gusot ng buhay mo, Tsk!

"Kung akin ka lang, sana hindi ka ganyan. Kaw kasi."

Pero alam kong di ko sasabihin sa yo yan.. kasi dalawa lang yan, baka nga maniwala ka o kaya e tawanan mo lang ako at dagukan!

Amfufu!

tulo

2009-10-31T19:46:00.002+03:00

Lahat sila ay nagulat at halatang nais magtanong kung ano ba ang totoong nangyari sa akin.

Sa totoo lang, walang nag-akala na tatamaan ako nitong sakit na ito dahil alam naman nilang sobrang ingat ko. Ang di ko lubos maisip, bakit ako lang? Bakit sila na mga kasama ko sa mga nagdaang gabi e hindi naman? Hayun nga sila o, tawanan lang nang tawanan! Di maubos ubos ang kwento ng mga gago! E ako, nagmumukmok na nga lang dito sa mesa ko, panay kantyaw at sari-saring pang-aalaska pa rin ang inaabot ko. Asar-talo!

Di ko naisip na kahit nag-iingat ako e pwede pa ring mangyari sa kin ang isang bagay na hindi gugustuhin ninuman. Hindi naman ako naging pabaya kung yun ang iniisip ng iba sa akin. Sadyang di lang naiwasan ang maraming nagdaang pagkakataon.

Bukod sa mahirap, e syempre nakakahiya din namang talaga. Di ko magawa ang mga bagay na gusto kong gawin at di ako makakilos ng normal. Lagi akong nasa toilet, di mapakali. Syempre, sa mga pasimple kong kilos at sa pananalita, nahahalata na rin ng iba kong kaopisina. Nakakahiya!

Alam ko naman kung paano gamutin ito. Pero bakit parang masyadong matagal na yata kaysa normal? Di ko na tuloy maiwasang mag-alala.

Siguro nga, masyado nang laspag ang aking katawang lupa nitong mga nagdaang ilang linggo, masyado ko kasing sinasagad. Humina tuloy ang aking resistensya para basta na lang tamaan ng ganitong nakakairita at nakakahiyang sakit.. Sana bukas paggising ko, medyo ok na ako at guminhawa naman kahit konti ang pakiramdam ko. Mahirap! Masakit! Nakakahiya!

Nyetang tumutulong ilong to! Sumabay pa sa makating ubo at gasgas na tonsil ko! amf!!

WANTED: “nar-es na may mapagkalingang kamay”