ikaw, ako at si anselmo

sa tuwing naaalala ko yung mga kwento mo, ikaw at si anselmo, di ko maiwasang mainggit sa kanya.

mabuti pa talaga sya, andami mong panahon para sa kanya. maigsi pa ang panahong ipinagkakilala nyo, at sa totoo lang mas matagal pa tayong magkakilala, pero andami nyo na agad pinagdaanan.

mas madaming kwento mo ang narinig nya, mas madaming emosyon mo ang hindi mo ikinahiyang ipakita sa kanya. di mabilang na sikreto mo ang nalaman na nya. e ako?

buti pa nga sya kahit di nya hingin ang oras mo, lagi kang may panahon sa kanya. buti pa sya konting papansin lang nya sayo, di mo maiwasang di magbigay ng atensyon sa kanya..

buti pa nga sya, paulit ulit na nyang nasilayan ang maamo mong mukha at ang malaanghel mong ngiti. ilan beses ka na nga ba nyang napatawa? buti pa sya….

ano ba ang pakiramdam ng laging nasa tabi mo? ano bang pakiramdam ng mahawakan ka? gaano ba kalambot ang iyong mga pisngi ? ang iyong mga labi? buti pa sya…

ano bang meron sya na wala ako??? sana ako na lang si anselmo…

echoes of our hearts

Sometimes we close our eyes and just listen to the echoes of our hearts.

We all fall in love and there are times that we love so much that we lose ourselves on our own emotions. More often than not, we wonder why there are love that grows and love that grows cold. We would start to search for answers and try to find where love has gone wrong. But in the end, we find ourselves where we started.

We cannot question love but it has its own reasons. Love will always be as it always has been -- silent, mysterious and deeply profound.

Many of us believe that love is forever, that love never dies. Only to be disillusion in the end when we find our hands empty and our hearts longing.

We mistakenly have looked at love as a need to be fulfilled. But love is only a gift given to us. We should not hold it in our hands for we may never find a strength to let it go when it decides to leave We should only embrace its warmth and glow while it lasts. And then freely open arms when it’s time to say goodbye.

When we fall in love with someone we don’t want that feeling to end for it is everything we are and everything that we wanted to be. We prayed that love would stay and grow in our hearts. But if it doesn’t, then we should never let our lives be taken by it, for life should not end where heartaches begin.

There’s always a reason why we have to move on. When we have to say goodbye to the feelings that we wanted to stay to forever, let us not wave our hands with a heavy heart. For love will have to set its wings free and find a place where it belongs.

We may have lost it, but then again, when we close our eyes and listen to the echoes of our hearts, we will hear that feeling, resounding silently forever. Then we’ll know that it has never left us, for the good that we have become because of love will always stay. It will always be there reminding us that we should be thankful and happy. Not because we have lost love but because for once in our lives, that feeling lived in our hearts and made us happy. -- jdm

*pic from flikr

Boss… bate??

Babala: Bawal sa mga bata. Para lang sa mga gaya kong imoral. Wag mo na lang basahin, maeeskandalo ka lang! walang sisihan…

Sa probinsya namin, nauso noon sa sinehan ang dobleng palabas. (Meaning, kung papasok ka sa sinehan, halos apat na oras kang nakatitig sa wide screen nun. At di lang yun, pwede mo pa itong ulit-ulitin hanggat gusto mo!)

Merong tatlong maliliit na lumang sinehan sa amin. At dahil nga di na makasabay sa nagsulputang mga bagong malalaking sinehan e walang paltos na rated-R movies ang kanilang palabas para lang bumenta at makahatak ng mga ma-L na manonood…

Kasagsagan noon ng mga rated-R movies… di ko na rin maalala ang mga sikat na palabas noon. Pero alam ko na pag nabasa mo ang double-meaning at suggestive na movie titles at nakita ang mga still shots sa labas ng sinehan e mapapatigil ka saglit at maiingganyong pumasok sa sinehan.

Minsan lang akong nakapasok sa isa sa mga sinehang nabanggit ko, at talaga namang nagulat ako at hinding hindi ko yun nakalimutan!

Kulang pala ang kwento ng tropa ko na naglipana daw ang mga bading sa loob ng sinehang yun, dahil bago ka pa lang nangangapa sa madilim at may kakaibang amoy na sinehan na yun para makahanap ng di-malagkit na mauupuan e may tatabi na kaagad na bading sa’yo! Sa barubal na deskripsyon nga ng isang kaibigan, pugad nga daw ng bentahan ng laman ang sinehang iyon!

Pero hindi pa dyan natatapos ang lahat… sa kalagitnaan ng pagkatulala sa makamundo at nakapag-init ng laman na movie e may isang may-edad na babae ang biglang papasok sa eksena… may dalang “good morning” towel at alcohol… at halos malakas na pabulong na… “bate bate bate….. kaw boss, bate??”

Hindi ako sumagot nun, pero talaga namang halos mapabunghalit ako ng tawa nung oras na yun!! Ganun ba talaga kagarapal ang bentahan ng kahalayan dun??

Isip ko naman, antapang din naman ata ng apog ng gagamit ng serbisyo ni manang?? Tingin ko lang, sa kalyado nyang kamay (ikaw ba naman na ilang beses gamitin sa loob ng araw??) e mageenjoy ka pa rin dun?? Para ka na ring humimas ng paa ng aso nun!! Wahahaha!!

Di ko nalaman (at di ko na rin pinagtangkaaang itanong) kung magkano ang bayad sa “handjob service” ni manang…

pero naisip ko lang, meron din kayang nagsasabing.. “manang, dagdagan ko bayad ko sayo, ungol ka naman… “

wahahaha!!!